Sa Araw Ay Bungbong Sa Gabi Ay Dahon の小説・ストーリー

hindi pala Basta nalang nandilim ang buong paligid ko, at ng bumalik ang paningin ko, ay bumungad sa akin ang puting buhangin, at mala crystal na kulay ng tubig. Mga matatayog na puno ng niyog, at maraming mga ibon na lumilipad sa kalangitan. Sobrang taas pa ng sikat ng araw, kaya itinakip ko ang palad ko sa mga mata, para hindi gaano masilaw.

Agad kong naramdaman ang malamig na simoy ng hangin sa paligid. Ibang-iba talaga ang hangin sa gabi lalo na pagkatapos ng ulan. Amoy na amoy mo ang dahon at ang basang lupa. Ako lang ba 'to o may mga taong ding nagugustuhan ang mga bagay na 'to?

I said shyly as my eyes drifted to the beautiful sunset. Parehong nakaupo kami sa buhanginan, nakasilong sa ilalim ng puno ng niyog at nagpapahinga matapos ang mahabang paglalakad namin sa dalampasigan. The orange blast of the sunset on us relaxed every bit of me. Ganito pala ang pakiramdam kapag pinapanood ang paglubog ng araw. Magaan. Maaliwalas. Nakatutunaw.

Naramdaman niya ang pag-upo rin nito sa katapat na upuan. Silence, as they watch the sun start to light on the whole place. Ang malawak na karagatan na unti-unti nasisikatan ng araw ay napakaganda sa kanyang paningin. Sunrise. A new beginning. Matapos tuluyan sumikat ang araw ay napalingon siya sa asawa, nahuli niya itong titig na titig sa kanya.

Ipinapakita niya sa gawa ang kanyang mga pangako, hindi lamang sa mga salita. Nang sumapit ang dapit-hapon, ang langit ay nabahiran ng kulay kahel at lila. Ang hangin ay naging mas malamig, at ang mga kuliglig ay nagsimulang tumunog bilang hudyat ng pagtatapos ng maghapon. Nakaupo kaming tatlo sa balkonahe, kumakain ng meryenda habang pinapanood ang paglubog ng araw.

Dahil puyat sila buong magdamag, natulog ang dalawa sa buong takbo ng araw. Nagising si Aless sa ganap na alas-siyete ng gabi. Napakaganda ng tulog niya matapos ang isang gabi ng pagpapakasawa, at naramdaman niya ang sigla at talas ng utak nang magising.

12:30 ng madaling araw… Nakabibinging katahimikan ang nangingibabaw sa buong kagubatan, tanging mga huni ng panggabing hayop ang maririnig. Maging ang buwan ay wari moy nahihiya na nagtago mula sa itim at makapal na ulap. Nilamon ng dilim ang buong paligid. Payapa mang matatawag ang buong paligid ngunit ramdam mula sa simoy ng hangin ang nakaambang panganib.

🌞 Isang Mainit na Araw Sa araw na iyon, ang araw ay parang pugon na nagluluto sa lupa. Isang guwardiya ng Pamilyang Dela Cruz ang nakasandal sa poste, pinapaypayan ang sarili para maibsan ang init. Basang-basa na ang harap at likod ng kanyang cotton robe. “Bwisit na init ‘to… paano ka mabubuhay sa ganito?” Binuksan niya ang kanyang robe at mas lalo pang nagpaypay.

[PAOLA POV] Ginising ako ng amoy ng sariwang lavender at ang tahimik na sikat ng araw ng Tuscany. Ito ang Araw. Ang araw na matagal na naming binalak, hindi lamang bilang isang kasal, kundi bilang isang Koronasyon. Ito ang araw na pormal na tatapusin ang lahat ng nakaraan at sisimulan ang aming walang hanggang paghahari.

“Sa ibabaw ng matatandang puno na kinoronahan ng sinaunang mga baging at lumilipad na mga uwak sa gabi. “Sa ilalim ng isang maliit na tulay at kalapit na kubo, isang batis ang dumaloy sa tabi. “Sa isang sinaunang kalsada sa west wind, isang lean horse ang tumakbo. “Habang sa kanluran ay ang bumababang araw na tila ba puno ng silakbo. “Malayo sa kaniyang tahanan ang isang nasasaktang puso!” Habang sa kanluran ay ang bumababang araw na tila ba puno ng silakbo. Malayo sa kaniyang tahanan ang isang nasasaktang puso!