Alastair 소설 & 이야기

Hindi na ako nagsayang ng oras at kinuha ko agad ang laptop ko at saka nag-search ng tungkol sa kaniya. Alistair Montecillo. Lumabas ang ilang articles tungkol sa kanya. He’s an architect. At base sa mga pictures, he’s doing well for himself. May mga projects siya sa loob at labas ng bansa. Hm… Mature? Check. Capable? Check. Provider? Double check. “Sabi ko na nga ba, eh,” bulong ko sa sarili ko habang tinititigan ang isang stolen photo niya sa isang business gala. He was wearing a black tuxedo, holding a wine glass. He looked so intimidatingly handsome.

“Anastasia.” His voice cut through the silence like the low roll of thunder across still waters—deep, refined, and impossible to ignore. It yanked me out of my thoughts and back into the room thick with old ghosts and newer power. There he was—Davidson Grey. Now seated where my grandfather once ruled, behind the helm of N.S.A a man carved from the same stone, only colder. My father’s brother. My uncle. “Good morning, old man,” I greeted him with a half-smile, trying to cover the ache in my chest with a veil of calm.

Komento ni Scott. Pagpasok ni Klinton sa mansion, napadaan siya sa silid ng mga anak. Ang nasa kanan ay silid ni Ace. Sa nakasarang pinto nakalagay ang pangalan nito; ‘ACICELION HEARTER’ sa katapat nitong silid ang kay Alas at naroon rin ang pangalan nito; ‘XIANNIER ALIZANDIER’. Sa dulo ay silid ni Lobie na may nakalagay na; ‘LOVELY KLINE ALEXISSE’ at katapat nito ang kay Flint na may nakalagay na; ‘FLINTTON AXIELEIRE’

When the man is out of the pleasure room, Erin was left unattended, scare and cold. Sinong matinong tao ang iiwanan ang isang bulag na dalaga sa loob ng isang madilim at malamig na lugar na gutom at nilalamig? It’s Alejandro. The dominant mafia boss who doesn’t care with anyone. Kaawaawa ang kalagayan ng dalaga.

I'm badly waiting for his response. Tila bumalik ang mga ala-ala ni Galand sa isipan ko. Ang mga masasayang ala-ala noon na ipinagsasawalang bahala ko lang. 'Yong mga panahong pinapasaya n'ya ako ay itinaboy ko s'ya. 'Yong mga panahong tinuruan n'ya akong maging mabuting tao. "A-Ate... I lost Galand.. He died before seeing me for t-the last time..."

pero pinili niyang lunukin na lamang ang masasakit na salitang iyon. "Sebastian, I’m not the enemy here," ani Alistair, ang kanyang tinig ay parang isang pekeng kaibigan na nagtatangkang magpaawa. "I’m your ally. I’m just trying to help you. You’ll appreciate it once you know my true intentions—"

Shit, the man was right. I'm effing married! And shit, with a billionaire?! Mukhang nagkamali ako. Hindi ‘dump account noong tumawag sa akin ang Alistair Prescott, because the truth is, he is really a Prescott. Darn! A billionaire!

Kasalukuyan Kanina pa s'ya nakatitig sa salamin at naramdaman ang pagluha ng mga mata sa ala-ala ng nakaraan. Pag akyat n'ya kanina mula sa pool area kung saan hinalikan s'ya ng asawa, tatlong taon na din n'yang inaasam na muling mahalikan ni Shawn at nangyari 'yon kanina. At pag akyat sa itaas hindi n'ya maiwasan na sariwain ang nakaraan kung paano s'ya naging Mrs. Alvarez, kung paano n'ya napagtagumpayan ang pangalang Mrs. Alvarez at kung paano s'ya pinaalis ng bansa ni Shawn, sa gabi mismo ng kasal nila. Ang gabing hinding-hindi n'ya makakalimutan.

Tanong nito sa kaniya. "No! Let's pay Prim a visit," aniya at tumayo na at nagsimulang maglakad palabas. Sumunod ito sa kaniya na tumatakbo-takbo pa. "All right! I miss him too!" Excited na sambit nito. Napailing siya dahil sa pagiging childish ng kaibigan niya. His name is Alistair Armstrong a very manly name pero kung umasta ay parang babae.

Pero ngayon, nawala ang kaunting gaan sa dibdib niya nang makita ang lalaking nakaupo na sa dulo ng mesa. Si Alistair Montenegro. Nakasuot ito ng dark blue suit, kalmadong nakasandal sa upuan habang hawak ang isang baso ng wine. Gwapo, maayos, at may ngiting hindi alam ni Weston kung pang-asar ba o pagbati. Dahan-dahang tumayo si Alistair nang makita siya. “Welcome back, my dear cousin, Weston,” bati nito na may ngiti.