Alastair Romane & Geschichten

malungkot niyang sabi. “Yes, anyway, I’m Gavin,” pakilala ng lalaki habang nilalagok ang alak sa kopita. “I’m Ellise,” matamlay niyang pakilala, at pasimpleng sinulyapan ang lalaki. Nakasuot ito ng mamahaling business suit, mukhang galing pa sa meeting at dumiretso rito. Neat black hair, dangerous eyes, perfect nose, lips, at may beard sa jawline. Napalunok siya habang sinusuri ito… at siyempre, yung sexy, masculine body niya.

“Ang lakas ng loob niyang paghintayin ang isang katulad ko! Sino ba siya sa inaakala niya!” Ang boses ni Alistair Vanderbilt ay dumagundong sa labas ng bridal suite ng Grand Astoria Hotel. Kahit isa siyang bulag, ramdam ng lahat ang bigat ng kanyang presensya at ang nakapapasong init ng kanyang galit.

Hindi na ako nagsayang ng oras at kinuha ko agad ang laptop ko at saka nag-search ng tungkol sa kaniya. Alistair Montecillo. Lumabas ang ilang articles tungkol sa kanya. He’s an architect. At base sa mga pictures, he’s doing well for himself. May mga projects siya sa loob at labas ng bansa. Hm… Mature? Check. Capable? Check. Provider? Double check. “Sabi ko na nga ba, eh,” bulong ko sa sarili ko habang tinititigan ang isang stolen photo niya sa isang business gala. He was wearing a black tuxedo, holding a wine glass. He looked so intimidatingly handsome.

“Anastasia.” His voice cut through the silence like the low roll of thunder across still waters—deep, refined, and impossible to ignore. It yanked me out of my thoughts and back into the room thick with old ghosts and newer power. There he was—Davidson Grey. Now seated where my grandfather once ruled, behind the helm of N.S.A a man carved from the same stone, only colder. My father’s brother. My uncle. “Good morning, old man,” I greeted him with a half-smile, trying to cover the ache in my chest with a veil of calm.

Komento ni Scott. Pagpasok ni Klinton sa mansion, napadaan siya sa silid ng mga anak. Ang nasa kanan ay silid ni Ace. Sa nakasarang pinto nakalagay ang pangalan nito; ‘ACICELION HEARTER’ sa katapat nitong silid ang kay Alas at naroon rin ang pangalan nito; ‘XIANNIER ALIZANDIER’. Sa dulo ay silid ni Lobie na may nakalagay na; ‘LOVELY KLINE ALEXISSE’ at katapat nito ang kay Flint na may nakalagay na; ‘FLINTTON AXIELEIRE’

Almania Corazon WARNING: Tama sya. nawala ko nga ang dila ko. mukha naman syang nainip dahil wala na akong kagalaw galaw sa pwesto ko habang hawak parin nang isang kamay ko ang kanyang mahaba. malaki. matigas at tayong tayong pagkalalaki. halos hindi nga iyon masakop nang isa kong kamay lang.

When the man is out of the pleasure room, Erin was left unattended, scare and cold. Sinong matinong tao ang iiwanan ang isang bulag na dalaga sa loob ng isang madilim at malamig na lugar na gutom at nilalamig? It’s Alejandro. The dominant mafia boss who doesn’t care with anyone. Kaawaawa ang kalagayan ng dalaga.

I'm badly waiting for his response. Tila bumalik ang mga ala-ala ni Galand sa isipan ko. Ang mga masasayang ala-ala noon na ipinagsasawalang bahala ko lang. 'Yong mga panahong pinapasaya n'ya ako ay itinaboy ko s'ya. 'Yong mga panahong tinuruan n'ya akong maging mabuting tao. "A-Ate... I lost Galand.. He died before seeing me for t-the last time..."

pero pinili niyang lunukin na lamang ang masasakit na salitang iyon. "Sebastian, I’m not the enemy here," ani Alistair, ang kanyang tinig ay parang isang pekeng kaibigan na nagtatangkang magpaawa. "I’m your ally. I’m just trying to help you. You’ll appreciate it once you know my true intentions—"

Shit, the man was right. I'm effing married! And shit, with a billionaire?! Mukhang nagkamali ako. Hindi ‘dump account noong tumawag sa akin ang Alistair Prescott, because the truth is, he is really a Prescott. Darn! A billionaire!