Alfred Of Ghost Fighter Novels & Stories

Pero hindi niya inakala na magkakasalubong niya si Chiles at ng anak ni Miro. Mukhang may sasabihin pa si Alfred nang biglang bumukas ang pintuan ng ward mula sa loob. Mabait na tinignan ni Solene sina Mirael at Chiles, pero nang makita niya si Alfred sa gilid, bigla siyang namutla at napaatras ng dalawang hakbang. Nakilala rin siya ni Alfred. Nanginginig na tinuro niya si Solene, “S-Solene!”

Tumayo ako at saka nagpawis ng pawis sa mukha bago ko nilingon si tiya. "Hello, Miss Brielle, baby…" Namilog ang mga mata ko nang maaninag ko ang kabuuang mukha ni Alfred. He looked unkempt, resembling a homeless rat. His long hair was tied back, and he had lost his neat appearance, no longer wearing the heavy gold necklace around his neck.

"Why?" Umiling siya saka ngumiti dito. "Nothing. Ingat ka and I'll take care of Kit," "Okay then," anito saka hinalikan siya sa tuktok ng ulo niya. Alfred is sweet and soft but only to selected people. Sa iba lang ito cold at walang pakialam pero pagdating sa kanilang pamilya nito lumalabas naman kahit papaano ang pagka-sweet nito. Tinuloy niya ulit ang pagbabasa nang makalabas si Alfred sa kwarto niya. Sa sobrang ganda ng binabasa niya, halos hindi na niya namalayang mag-a-alas tres na pala ng hapon. Bumangon siya at inayos ang kanyang sarili saka lumabas sa kwarto niya. Ginala niya ang tingin sa paligid ng bahay para hanapin si Kit.

Marami siyang mga ginawa sa underground lalo na at sila ngayon ni Hercules ang pumipigil sa grupo ng ilang Mafia Boss upang hindi maaberya ang grupo ni Cassiuz at Maverick. Napabuntong hininga na lang siya at napatingin sa pinto ng opisina niya nang bumukas ito. Alfred entered his office with paper bags in his hand. “Boss, binilhan kita ng pagkain. Kumain ka muna, Boss. May gamot din diyan para sa sakit ng ulo.” Sabi ni Alfred. Mikhail saw the worry in Alfred’s eyes. “Thanks, Alfred.” Inilapag ni Alfred ang hawak na paper bag sa table ng amo.

Ni hindi ko man lang napansin na natanggal na pala ni Alphy ang pagkakabitones ng aking pantalon at ngayon ay malayang nalalaro ang aking hiyas. "Ohhh... Alfred..." muling daing ko sa kanya tila may nais hingiin sa lalaki na kung ano na hindi mabigkas ng aking bibig. Gamit naman ang isa pa n'yang kamay ay mabilis niyang naitaas ang aking damit kasama ang aking panloob kaya naman agad na bumungad sa kanyang harap ang aking dibdib na kanina pa rin nag-aantay sa kanyang atensyon.

Alfred ang operasyon na tumagal ng halos tatlong oras. Dahil sa malakas na epekto ng pampamanhid ay bumigat ang talukap ni Dark at nakatulog habang walang kamalay-malay na sinisimulan na ni Dr. Alfred na gumawa ng palihis na hiwa sa bahagi ng kaniyang flank region o lumbar region. Si Aia ay mahigpit na nakahawak sa dalawang kamay ni Ashley at paulit-ulit na nagdarasal na sana'y maging ligtas ang kaniyang asawa at byenan.

Hindi kaya alam ng parents ko na nakidnap ako ni gagong Dracula? “Fvcking Hell!" asar na napabuga ako sa hangin. Ngayon ko lang na-realize ang mga bagay-bagay. Napatingin ako sa hawak kong cellphone nang mag-vibrate iyon. It's Alfred, my gay friend. Limang buwan na kami hindi nagkikita ng baklitang ito dahil nakapag-asawa na ng afam at kasalukuyan itong naninirahan sa Washington DC. He is my make up artist and hair stylist dahil may sarili itong beauty salon. My twin brother hated him so much dahil napakamaskulado daw nito at lalaking-lalaki ang porma at boses pero mahilig sa lalaki. Kaya palagi kong inaasar si Leandro kay Alfred kaya kulang nalang ay ilibing kaming dalawa ni frenny sa lupa

Tumango naman si Alfred. Si Alfred ay dating assassin. Matagal na ito nagtatrabaho sa akin. Dati itong tauhan ni Daddy, at pinalipat ito ni Dad para maging bodyguard. After ko kausapin si Alfred, gumayak naman ako para puntahan si Salve. "Wala na dito ang mag-ina! Puwede ba Mr.Lee, layuan mo si Salve!" galit na saad ng Tatay ni Salve.

Kitang-kita na nito ngayon ang kabuuan niya at ang malalaking peklat at pasa sa kanyang katawan. Nakita niya ang pag-igting ng panga ni Alfred habang pinapasadagan ng tingin ang katawan niya. Pinatalikod siya nito at nasisiguro niyang kitang-kita na nito ang mga injury na talagang idinadaing niya. Nasisiguro niyang malalaking pasa ang nakikita nito ngayon. Hindi niya nakikita ang ekspresyon ni Alfred pero narinig niya ang mahina at walang buhay nitong pagngisi na siyang dahilan kung bakit nagngitngit ang kalooban niya.

Sa totoo lang, hindi niya alam ang sagot. Kaya sa halip na magsalita, dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang kamay at hinaplos ang likod ng kanyang ama. Hindi man siya makasagot ng salita, sana ay sapat na ito para iparamdam niya rito na hindi siya galit. Ilang sandali pa bago bumitiw si Alfredo. Tiningnan siya nito nang mabuti, para bang tinitiyak sa sarili nito na totoo ang nangyayari.