All About You Novels & Stories

Pero ngayon ay iinom ako dahil gusto kong mawala muna ang sakit sa dibdib ko. Hindi ko namalayan na nauubos ko na pala ang tatlong bote ng alak at nanlalambot na ang katawan ko. Naiinis ako dahil ang hina ng katawan ko sa alak. Sina Gabby ay kayang ubusin ang isang case habang ako ay nanghihina na sa tatlong bote palang.

Napatingin ako sa right side at napansin kong hindi pantay ang pagakaka-ayos ni Mommy ng mga books ko sa maliit kong bookshelf na katabi ng body mirror. Iniayos ko ang aking books according sa kulay nito. Kasabay ng pagiging autistic ko ay ang aking OCD - Obsessive-Compulsive Disorder. Kumukunot talaga ang aking noo at tumatabingi ang labi kapag nakakakita ako ng mga bagay na wala sa ayos. Gusto ko pati kulay at size ng isang bagay ay dapat in order. Kaya rin hindi ako nagpapabili ng bagong cellphone kay Mommy dahil ayaw kong napapalitan ang isang bagay na nakasanayan ko nang gamitin.

"O, eh a-ano naman? Wala naman akong dapat malaman sa kung anong meron kayo. Hindi ko rin naman tinatanong kaya bakit ko sinasabi?" Narinig kong bumuntong-hininga si Jae sabay hawak sa kamay ko na nakapatong sa mesa. Mas naging malambot ang ekspresyon ng mga mata niya bagay na agad namang tuminag sa natitira kong pagmamatigas. "O-okay lang naman talaga, hindi mo naman kailangang sabihin pa ang lahat sa akin." "I wanted to be honest to you. At ayokong isipin mong kakasabi ko lang sa iyo ng nararamdaman ko tapo ay heto't may ibang babaeng lumalapit sa akin. Kaya I want you to know everything."

pagmamaka-awa ni Abby. “Oh my God, oh my God,” tanging nasambit niya. “Papatayin talaga kita kapag nakipagkita ka pa sa kanya! Akin ka lang! Binili na kita! Pag-aari na kita!!!” “Oo, oo, oo, please bitiwn mo na ako hindi ako makahinga.” Bumitiw si Director Go at parang baliw na nagwala sa clinic. Sinira ang lahat ng gamit doon at ginulo. Saka umalis.

ngumiti muna sila sa isa’t-isa bago ito naging abala sa ibang customers. Alexa is a waitress in that expensive restaurant. Naging kaklase at naging bestfriend niya ito since highschool. Alam din nito ang lahat ng pinagdaanan niya simula noon at hanggang ngayon. Alam din nito ang kagustuhan niyang makahanap ng boyfriend. Nag-sorry nga ito sa kanya dahil wala daw itong maitulong sa kanya. And she could trust her with all her secrets.

Napapikit siya nang mariin at napailing. Angela, huwag kang bibigay. Hindi ito love story. Hindi ito pocketbook na palagi mong nababasa. Hindi ito romance na kikiligin ka! Totoong buhay ‘to. At ang ending, laging masakit. “Gel.”

I teased him. "I just don't like him hugging you, Momma. But I like him. He has many candies in his coat pocket! I saw it and he gave me some! It's delicious!" Namimilog pa ang mga mata niya. "I don't know baby. Papa and I are gonna talk, serious talk. Maybe after that I can answer your question." I kissed his forehead. Sinilip ko si Alba na nasa kabilang bed na tulog na tulog na. She likes wearing onsies kaya iyon ang palagi niyang suot kapag matutulog na siya. She also likes unicorns and rainbows. Pero napakamaldita lang talaga.

Napapikit ako at binilisan ang lakad. "Who cares? Iba ang ganda niya kumapara sa mga kapatid niya." Iyan ang huli kong narinig bago pumasok sa room. "Miss?" Napatingin ako sa professor namin ng tawagin ako nito. "Po?" I asked. "Your turn, introduce yourself." Nakangiti nitong saad sa'kin. Tumayo ako at nagpakilala, "Good morning! I'm Robbea Queng Flores. 20 years old." Nakangiti kong pakilala.

Naramdaman ko ang pagbigat ng talukap ng aking mga mata. Iyon ang huli kong naalala dahil pag gising ko ay nasa kwarto na ako sa bahay. Iniisip ko nga kung panaginip lang ba 'yon o hindi, e. Sa dalawang araw na nagdaan ay naging abala kami dahil na rin sa party ni Ate. Nagsimula na rin ang practice sa basketball kaya madalas wala ang tatlo. Ako naman ay abala sa pakikipag text kay Theo, nakakapag basa rin ako pag may time. "Sup, Cadence! Alam mo kung saan nagsimula ang alamat ng gwapo?" Tanong sa akin ni Sevhire.

“Dahil masyado kang payak, Chezka. Masyado kang tapat at walang gana. Gusto ng mga tao ang taong marunong magningning. At ang lahat ng mayroon ka... mas maganda kung suot ko o gamit ko.” Tiniis ko ang lahat. Ipinagkait ko ang aking galit at sakit. Sinasabi ko sa sarili ko na ang mga materyal na bagay ay hindi mahalaga, at ang tunay na halaga ng isang tao ay wala sa kanyang pag-aari o sa tingin ng iba. Ngunit dumating ang araw na hindi ko inaasahan—ang araw na tinangka niyang agawin ang huling bagay na akala ko ay hinding-hindi niya maaabot: ang aking puso.