Novel & Cerita Who Really Am I

I may appear strong, but I'm dying inside. The pain of not knowing who you truly are and what your purpose are. Hindi nagkulang ang umampon saakin, but I can't just stop thinking about my true identity. I can feel they're keeping it from me. Pinagkakait nila saakin ang katotohanan. That's why I'm eager to go to the Magic World. Kung hindi nila masasagot ang mga tanong ko ay ako mismo ang maghahanap sa mga sagot.

Itinigil niya ang pagsasalita kahit na alam kong may nais pa siyang idugtong doon. Kamusta ako? Kamusta ba talaga ako? Hindi ko alam. Hindi ako maayos— hindi ako okay. Napapagod na ako pero wala akong karapatang sumuko dahil kahit ang sarili kong kamatayan ay pinagkakait sa akin. Sa kalagayan namin ngayon, importante pa bang itanong kung kamusta ako? “I’m sorry if you grow up not knowing who your real parents are…”

Hearing my name from her lips again felt like being stabbed and healed at the same time. "Who am I?" The words shattered something inside me. Because beneath everything else all the memories. All the confusion. All the pain. That was the real question. Not what happened. Not who attacked us. Not where she had been. Who am I? Five years of her not knowing. Five years of waking up every morning without herself. My throat tightened painfully. And for the first time in a very long time I couldn't find words. Then she whispered something else. Something that nearly brought me to my knees.

Nakaupo sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ako. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon siya makatingin. Para bang may gusto siyang sabihin ngunit hindi niya magawa. Para bang may gusto siyang aminin ngunit hindi niya kayang bigkasin. Hanggang sa marahas itong napabuntong hininga at nagsalita. "Is that really how you see yourself?" Napahinto ako. Bahagya akong napakunot-noo.

Kaya lang mas magandang maging tapat kaysa naman itago ang totoo, hindi ba. Moreover, he's curious about the truth behind the person Gian's in love with. "'Di pa naman kinukumpirma ng anak ko kung sino ba talaga ang nagugustuhan niya. But your name's Lyle, 'di ba? Kanina, iyon ang sinabi mo sa 'kin."

Ang tanong ko lang sa isip ko: Sino ba talaga ako? Nanlamig ang kamay ko habang nakatingin kay Davis. Hindi ko alam kung anong mas matimbang sa nararamdaman ko ngayon—galit, takot, o ang matinding inis dahil parang ako na lang ang hindi nakakaalam kung sino ako talaga. "Sino ang nag-leak ng identity ko?" madiin kong tanong sa babaeng pumasok. Tumingin siya kay Davis bago bumalik ang tingin sa akin. "We’re still tracking it, but the message was clear—someone out there knows who you really are. And they want you back."

Hangga't wala s'yang pagkakilanlan at nabubuhay ng iba ang katauhan. Kaya ang mahalin s'ya nito ng totoo ay sapat na at ang gustuhin s'ya nitong pakasalan ay isang bagay lang na gusto talaga sana n'yang maranasan. Kahit hindi naman magiging ganap na totoo sa kabila ng kanyang kalagayan. As long as I still do not know who I am, where do I live, do I have parents or siblings and what exactly is my name?

sabi ko. "Siguro," sagot niya. "Pero ngayon, ipapakita ko na sa yo kung sino ako. Lahat. Yung totoo. Hindi yung Maria. Hindi yung Maya na nagpanggap. Pero yung tunay na ako." Tumango ako. Hindi man ako magsalita, pero lalo akong naging curious sa kanya. Curious kung sino ba talaga siya. Curious kung ano ba yung parts na hindi ko pa nakikita.

Pero higit sa pag-miss— Nag-aalala ako kung may ginagawa ba siyang mag-isa na hindi ko alam. And I need to learn to be okay with that. Yuhei’s POV Unang session ko kay Dr. Amara. Walang dramatic couch. Simpleng upuan. Simpleng kwarto. “Why are you here?” tanong niya. Hindi ko alam ang sagot. “Because I don’t know who I am without the story,” sagot ko sa huli. She nodded. “Then let’s start with who you were before the cage.” Matagal akong natahimik.

Kung noon ay parang lang pero ngayon sure akong kapag nakagawa ka ng isang pagkakamali ay kakatayin ka na nya. The man who made me who I am today. "Luigi. . ."