Already Done In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Karninas lang tawag namin para medyo sosyal. "Pasensya na ah! Siksikan tuloy tayo dito. Wag kang mag-alala hahanap rin ako ng boarding house na sarili ko. At babayaran naman kita sa pag-stay ko dito." "Gaga! Okay lang noh. Buti ngang nandito ka. Maloloka ako dito. Jusko!" Ngumiti ako. Bait talaga ni Tanya! "Buti nga nakapag-aral ka pa ngayon eh"

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

Katunayan ay ang Bhutanese, Spanish at Tagalog ang first official language n'ya bago ang iba. "Khyod n lu ga ci 'bdw smo?" matigas na tanong nito ngunit hindi s'ya nagpasindak sa lalaki. Baka kapag nalaman nito kung sino s'ya ay baka luluhod ito para magmamakaawa sa kan'ya. Ngunit hindi n'ya iyon gagawin dahil hindi s'ya ganong uri ng tao. Hindi s'ya ganon kasama katulad ng nakatira sa loob ng mala-palasyong bahay na nasa harapan n'ya.

May lambing na sabi nito. I sighed. "Fine. Why did you call?" Tinignan ko ang asawang kong seryosong nakatingin at nakikinig sa usapan namin ni Alex. He wanted to put it on the loudspeaker but I refused. " I already told you." Sabi nito. "Alex." May banta sa tono ko. I heard him chuckled. "Fine fine. I'm here in the Philippines. And I'm just wondering if you are free today? Just want to hangout and catch up with my best friend after you rejected me." May tampo sa boses nito.

Mabuti na lang at sa loob siya nagdaan at nagdahilan sa mga ito na gagamit muna ng CR bago umuwi. "Let's go. Baka matrapik tayo sa daan," aya ni Miguel at binukasan na ang pinto ng sasakyan. "Salamat po tita, tito." Naglahad si Miguel ng kamay para magpaalam na. Inabot naman ng mag asawa iyon at bumulong din ng pasasalamat.

"Mula ngayon ay huwag mo na akong ipagluto, lalo na ang hatiran ng pagkain dito." "Sorry kung naging dahilan pa ng pagkaroon ng kumplikasyon sa relasyon ninyong dalawa ang pagkaing dala ko. Huwag sanang bigyan ng ibang pakahulugan dahil ginagawa ko ito upang ibalik ang kabutihan ng pamilya ninyo sa amin ng mama ko. Utang na loob ko ang pagtapos ko sa pag aaral ." Mapagkumbabang turan ni Lily.

Tanong ng dalaga na rinig sa tono nito na natutuwa pa ito sa nangyare. " You're glad, aren't you?" " Yes! We can stay for one more day!" Masayang sigaw ng dalaga. " We have to go back to the Philippines tomorrow. I already booked a flight." Sagot niya dito habang nagsesearch sa phone kung saan may malapit na matutuluyan. " Ah, agad agad. Hindi ba tayo pwedeng mag extend?"

Pilit niyang pinapakalma ang kaniyang sarili na huwag niyang pansinin ito ngunit tila ba napakahirap niyang gawin iyon. Hindi na lamang niya ipinahalata rito na naapektuhan siya sa ginagawa nitong paglingon sa kaniya. Dahil nga malakas ang ulan ay halos hindi na niya marinig ang boses ng pinapanuod nila. Mabuti na lamang at kahit english iyon ay may subtitle pa ring english kaya naiintindihan niya pa rin kahit papano ang pinapanuod niya.

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”