Novel & Cerita Already Done In Tagalog

Ano nga ba ang aasahan ng dalaga sa ibang tao kundi ang husgahan siya, mataas man o mababa ang pinag-aralan ay walang pagkakaiba ang mga ito kung hindi ang unahing paniwalaan ang nakikita at naririnig bago alamin kung totoo nga ba ang lahat. Marahan siyang bumuntong-hininga at naghintay ng masasakyan, base sa text message mula sa kapatid ay maayos naman ang mga nangyayari ngayon sa ina ngunit hindi pa rin nagkakamalay mula kagabi.

Dagdag pa itong tahimik na lalaking naka–Armani at itong isa pa na parang blade ang mata kung manitig. “Muito obrigado, o companheiro. Dapat lang para wala akong itakwil na kapatid.” Hambog na banat pa ni Wolf. It's thank you very much brother/friend in Portuguese. “Saan ba punta ninyo? Himalang nadagit ninyo sa lakad ninyo si Klyde. Baka magtampo ang swivelling chair niya sa opisina dahil sa ginawa n’yo.”

"Opo. Simula po bata pa lang kami ay magkaibigan na po kaming dalawa." "Anong trabaho mo? Nakapagtapos ka ba ng pag-aaral?" Umiling siya. "High school graduate lang po ako. Hindi ko na rin po kasi ninais na mag-aral pa simula nang mamatay ang mga magulang ko. Sa ngayon po ay nagtatrabaho ako sa isang bakeshop na malapit sa amin. Dalawa na lang po kami ng kuya ko ang magkasama sa buhay dahil wala na po kaming mga magulang."

"Magkano miss?" "150 lang po sir." "Salamat!" nginitian ko ito atsaka inasikaso ang iba pang bumibili. "Ugh! Why do we need to buy here!? There's a station in the mall for these diba!?" "Oo nga, atsaka kung dito talaga pwede namang mag utos na lang tayo!"

Mahigit kalahating oras din namin iyon ginawa at na-enjoy ko naman ito kahit halos lumabas na ang dila ko sa kakasigaw. Marami pa kaming sinubukan kagaya ng paraw sailing. Base sa sinabi ng crew na nag-assist sa amin, ang Paraw ay isang salitang Cebuano para sa isang bangka na may dalawang mga outrigger, na tinatawag na "katig." Nagtatampok ito ng isang malaking crab-claw sail at isang mas maliit na tatsulok na foresail. Karaniwang ginagamit ng mga lokal ang mga bangka na ito para sa pangingisda at pagdadala ng mga kalakal, ngunit sa paglipas ng panahon, ginamit ito para sa paglalayag sa paligid ng isla para sa libangan.

Dang. Bago pa ako pumasok ng banyo ay umilaw uli ang cellphone ko. I saw Rio's messages. Binasa ko naman agad. "Eat your dinner, wait for me later, hm? We'll talk." "Stop over eating icecream, it might cause you diabetes." "I'm heading to the restaurant, see you at home, wife." "Ne t'inquiète pas bébé, je suis à toi. Je t'aime beaucoup." Sunod sunod na basa ko sa text niya. Hindi ko pa halos mabasa ang panghuli, anong language ba 'to? Para siyang alien. Napabuntong hininga ako at nireplyan siya.

Chapter 3 Pasado alas-dos na ng madaling araw nang makarating kami sa destinasyon. Giniginaw na rin ako dahil sa malayong byahe at wala pa akong dala-dalang jacket. "Ma'am, welcome to Punto Sierra. Sigurado 'hong magugustuhan niyo rito, ma'am. Mababait ang mga tao rito at madali mong mahihingan ng tulong."

sagot ko na hindi na napag-isipan. Biglang seryoso ang mukha niya. "Sana nga nangyari na nga noon. Para mas maaga kitang nadala sa ospital, nalaman agad ang kondisyon mo, nahanap agad ang second donor mo, at ngayon, pareho kayong malusog ng anak natin. Hindi ka na sana naghirap nang ganito."

tanong sa 'kin no'ng waitress. Tinitigan ko ulit 'yong menu na ang hihirap talaga basahin. Tinuro ko na lang yung picture kaysa mamali ako sa pronunciation. Naka-english words naman pero 'yong pagbasa ay chinese, kaya nakakabulol lang. "Ito po, saka ito, saka ito rin... tig dalawang order." "How about drinks po?" "Do you have corn shake po?"

2 years ago "Take it easy, let's take it slowly..dahan dahan lang," dinig kong pahayag ng isang boses babae habang may mga kamay na dahan dahang tumanggal sa bandahe na nakataping sa buo kong mukha.