Amnesia Song Lyrics Novels & Stories

"Nasa list ko na 'yon pero kung kaya ko naman, why not hindi ba?" "Summer..." "Okay fine. Hindi na." Saka siya ako masuyong hinalikan sa pisngi. "Pasensya kung nitong mga nagdaang araw ay naging ugat ako nang sama ng loob mo. If you told me straight in the face na nagka-amnesia ako, if it risk my life it doesn't matter to me. As long as I had taken my responsibility—"

Kumunot ang noo niya, goodness, bakit pati yon ay nakalimutan niya? "Fck buddies! No strings attached, something like that." "l don't know how to say it." Napayuko siya. I rolled my eyes heavenwards at agad na tumalikod papasok sana ng bahay pero hinila ni Jaaschaa ang hood ngjacket ko. Kung isa siyang estranghero, baka nasapak ko na, pero dahil meron siyang amnesia, I have to understand him. "Alright kung ayaw mo—"

Isa-isa silang tiiningnan. "Sino kayo?" Umawang ang kaniyang bibig. "A-anong ibig sabihin?" Ang ama nito ang sumagot. "Nagkaroon siya ng amnesia, Erin. Sad to say, hindi niya tayo kilala." Nawalan siya ng lakas. ang kanina lamang pasasalamat ay dagling napalitan ng pagkabahala. Nawala ang memorya nito. Ibig sabihin ay kasamang nabura ang matatamis nilang pinagsamahan.

Matagal bago siya nakaimik. “W-Where am I?” hirap niyang usal. “At the hospital. I didn't mean to hit you with my car. You suddenly appeared and it was too late for me to brake. Do you remember your name? Your identity? Don't you have amnesia?” sunod-sunod na tanong ko sakaniya dala ng pangamba na baka nagka-amnesia nga siya. Hindi agad siya nakapagsalita at natulala!

“Freya naman! Anim na taon kitang hinanap! Pinag alala mo ako!” Seems like kilala siya nito. Pero dahil wala siyang maalala ay humiwalay siya sa babae. “Ah sorry miss pero hindi talaga kita kilala. Maybe kilala mo nga ako noon pero ako hindi. Nagkaroon kasi ako ng amnesia, kaya possible na kilala mo nga ako?” Natigilan si Minerva sa sinabi ni Freya. “A-amnesia?”

Hindi maintindihan ni Lola kung bakit bigla- bigla siyang kukumustahin ng binata gayong sa nakalipas na isang taon ay puro kagaspangan ang naging pagtrato nito sa kanya. "Lola, tungkol sa nangyari noong araw na iyon," wika ng binata. "Kalimutan mo na iyon, Nathaniel. Matagal ko nang kinalimutan ang nangyaring iyon," tugon naman niya.

"Mahal na mahal mo siya noon, Camilla. Kaya naiitindihan ko kung bakit ka nalilito ngayon." Nanuyot ang lalamunan ko. Sumisinghot-singhot ako sa harapan niya. Bakit tinago 'to saakin ng magulang ko? Mukha kasi na wala silang balak sabihin saakin, e. Kung kumilos sila rito sa bahay parang normal lang. "I-Ibig sabihan ba ay..." nahihirapan ako sabihin ang salita na 'yon. Umurong na yung dila ko. "You have an amnesia, Camilla..."

Agad akong nagreply sa i* story niya. Allysa Chloe: Hi, I think that's mine. Agad naman niya itong sineen at nireplayan. Kent Liam: Hello, I know it's yours. Kasi ikaw lang naman ang mahilig tumambay sa may east wing ng amusement park diba? Allysa Chloe: Yes, yes I think ako lang since wala din naman akong napapansin na ibang tao na tumatambay roon.

“Hindi naman kasi ganoon lang ang sakit ng Daddy niyo. He has amnesia–” “I know what amnesia is!” nagtaas pa ng kamay si Ryder–animo’y nasa klase. “Amnesia is the loss of memories–” Pinaningkitan niya ang anak na si Ryder, “Are you reading books that aren’t appropriate for your age, again?” Nag-iwas ng tingin si Ryder. Kung saan-saan na napapadpad ang usapan nilang mag-iina.

Hindi ko maalala pero sure ako na may pangalang Amalia akong narinig noon. Mataman kong tinignan ang manika na animo walang malay na pinag-aaralan ko siya. Humimig pa ito ng isang kanta na hindi ko pa napakinggan sa tanang buhay ko. It was a strange song that I can't even understand its meaning. Naningkit ang aking mata para alalahanin kung saan ko nga ba narinig ang pangalan niya. At nang animo sasabog ang utak ko pero 'di ko pa rin matandaan ay naaasar na tumayo ako.