Novel & Cerita Ang Aking Pangarap Essay

Pinalipas ko na muna ang ilang segundo bago ako nagsalita sa harapan nilang dalawa. "Aware naman po ako sa posibleng mangyari o kaharapin ko kapag umalis po ako dito sa atin sa probinsiya ngunit handa naman po ako kung ano 'yon. Handa po ako. Kapag may gusto po tayong mangyari ay gumagawa po tayo ng paraan o ano pa upang mapangyari 'yon, 'di ba po? Ganoon po ako. Ganoon po ang gagawin ko. I'll make my own way how to survive there. Hindi ko naman po pababayaan ang sarili ko doon. Handa rin po ako na magsakripisyo para sa pangarap ko pong 'yon, hindi lang po sa akin kundi para na rin sa inyo. Sana po ay payagan n'yo po ako na mag-aral at tuparin ang mga pangarap ko na para po sa atin. Hindi la

Ramdam na ramdam ko sa aking puso ang inggit o paninibugho dahil bilang babae ay pinangarap ko rin naman ito sa buong buhay ko. Pangarap na maikasal sa lalaking bukod na tanging minamahal at pinag alayan ng aking dangal at buong pagkatao. Pangarap na bumuo ng sariling pamilya, iyong kahit na simple lang basta masaya.

Napa upo ako bigla sa kung saan nang mawalan ako ng lakas at pilit na iniisip kung totoo ba 'to o panaginip lang? Sa bawak pagpatak ng luha ko, hinihiling ko na sana panaginip lang ang lahat ng 'to. Sana hindi totoo 'to. Kasi marami pa akong pangarap para saming dalawa, marami pa akong planong gawin namin kagaya ng mamasyal at kumain ng mga masasarap na pagkain. Marami pa akong gustong gawin kasama si Lola. Sana hindi totoo 'to. Kasi hindi ko pa nagagawa lahat kasama siya.

Alam kong imposible ang pangarap ko na mabuo kami dahil hindi talaga pwede. “Hindi ko na hinahangad na magkaroon tayo ng buong pamilya dahil kailanman ay ‘di na ‘yan mangyayari, ang tanging pangarap ko na lang ay kayo. Mabuo ang pamilyang pinapangarap niyo ni Aki,” nakangiting saad ni Nanay, saglit ko itong tinitigan saka nagdeisyong tumayo para yakapin siya.

Pagod na ako kaya mas gusto ko na lumayo. Mas makabubuti ‘yun sa akin. Haharapin ko ang buhay na mag-isa. Ang buhay na gusto ko. Ang pangarap ko, para naman may ipagmalaki ako. Hindi para sa ibang tao kundi para sa sarili ko.

Habang nakatayo at naghihintay sila sa gitna ng ulanan ay inabala na lang niya ang sarili sa pangangarap ng gising para hindi gaanong matuon ang pansin sa ginaw na nararamdaman at hinayaang maglakbay ang isip sa kanyang sariling mundo. Naputol lang kanyang pangangarap nang makarinig ng mga ingay at doon lang niya namalayang nag-uunahan na ang mga naroon sa paglapit sa sasakyang hindi pa man nagagawang huminto ay kanya-kanyang sampa na ang ilang kalalakihan at kasama na doon ang tatay niyang panay ang kaway sa kanila na bilisan.

Feeling lang ako siguro. Pagbalik ko sa kusina, napaupo ako sa bangko sandali. Nagpahinga at uminom ng tubig. Tinignan ko ang kamay ko—medyo nanginginig sa pagod, sa kaba, o ewan. Napaisip din tuloy ako sa future ko. Simple lang ang pangarap ko. Ang makapagpatayo ng maliit na bahay para sa pamilya ko sa bayan. ‘Yung may sariling lupa, sariling bubong at hindi na kailangang magpalipat-lipat ng renta. ‘Yun lang.

Naku, naku humuhirit ka na naman. Nasabi ko nalang para maitago ang totoong nararamdaman ko sa mga oras na'to. Dahil mali, mali ang magkaroon ako ng damdamin para sa kanya. Ayaw kong paasahin siya, at ayaw ko rin namang masaktan ako. Marami akong pangarap sa buhay at hindi siya kabilang roon. Hindi pwedeng masira ang mga plano ko sa buhay na naka organized na ng dahil lamang sa uumusbong na dadamin ko para sa lalaking ito sa harapan ko. Ayaw kong magkaroon ng karelasyong mahirap pa kaysa akin. Hindi naman sa panghuhusga pero gusto ko lang ding maging praktikal sa buhay. Dahil sa buhay ngayon hindi lang dapat puso ang ipinaiiral kailangang manaig din ang isip o ang pagiging wais. Mahirap mama

"You know that I love you, right?! Gusto ko ay makasal na agad tayo at magiging akin ka na nang tuluyan. Mahirap ba intindihin 'yon?" "Pero paano naman ang pangarap ko? Hindi porket dumating ka sa buhay ko ay kakalimutan ko na ang sarili ko?! Pangarap ko na 'to bago ka pa man dumating sa buhay ko, kaya hindi mo ako mapipigilan!... Kahit pa hiwalayan kita, gagawin ko... para sa pangarap ko!"

Gusto kong ako mismo ang magpakilala sa kanya sa mundo, sa mga kulay nito, sa mga tinig, sa haplos ng pagmamahal. Pero hindi rin ibig sabihin ay iiwan ko ang sarili ko. Hindi ko pwedeng kalimutan ang sarili kong mga pangarap. Ayokong matulad sa mga babaeng nawawala ang sarili pag naging ina. Gusto ko, hindi, kailangan kong manatiling ako pa rin. Si Ceila na may pangarap, may direksyon, may boses.