Dahlia Dimples Novels & Stories

Lalo siyang namula sa galit. Kilala ko si Dahlia. Ayaw na ayaw niyang pinupuna ang katawan niya dahil iyon ang isa sa pinakamalaki niyang insecurities. Nanginginig siya habang nakatitig sa akin. Parang anumang oras ay sasabog siya sa galit. At sa itsura niya ngayon, mukhang malapit na ngang mangyari iyon.

Whole lips ang meron siya na ikinabagay naman sa kanyang muka. Napansin rin nito na kapag ngumiti-ngiti ang dalaga ay mayroon itong dalawang maliit na dimple ngunit sa baba ng kanyang labi. May ganoong tao talaga nasa baba ang dimple. Samantalang siya isa lang ang dimple ngunit nasa pisngi mismo. Habang pinag mamasdan niya ang natutulog na si Marian ay papalapit ng papalapit ang kanyang muka sa muka ng dalaga.

Although, she wore a simple and out-of-place outfit that night bawing-bawi naman siya kung sa panglabas na kaanyuan lang ang pag-uusapan. She has a delicate and exquisite face. With a perfect shape of eyebrows, natural and long eyelashes, and perfect almond black clear eyes. Her pointed high nose and perfect alluring lips. She also has a slender and perfect body curve and snow-white smooth fair skin. Her 172.72 centimeters height is perfect for her features. Most importantly, her eye-catching mole on the corner of her right eye and her cutest dimples on both sides of her cheeks. That perfect description is envied by all other women, including her step-sister, Dalia.

Hindi nila akalain na sa likod ng masigla, makulit, at matapang na pagkatao ni Dahlia ay may mabigat na pasan-pasan siyang lungkot at sakit. "Nakakaawa ka naman. Heto, kain ka muna ng cake — pampatamis sa mapait mong buhay," basag ni Kian sa katahimikan na mabilis na umani ng tawa at malakas na hampas mula kay Dahlia. "Ang pangit mo talaga ka-bonding! Bwisit ka!" bulyaw ni Dahlia sa kaniya na ikinatawa lamang nito.

Napapaubo rin ito nang sunod-sunod. Sumigaw ang mga pumusta kay Dahlia. Parehas na silang may dalawang puntos. Isang puntos na lang ang dapat nilang makuha at mananalo na sila ng malaking pera. Kaya, hindi na nila pinatagal ang laban. Kaagad ding tumayo ang lalaki at saka mas lalong nainis kay Dahlia.

Nakadagdag sa appeal nito ang mga dimples sa pisngi. Samantalang si Audrey ay halos kasing taas niya. Ang sexy nito at ang kinis. Gustong gusto niya kapag 'dirty time' nila na ipinupulupot nito ang mga legs sa kanyang balakang. Mukha itong foreigner na pangahan. Ang buhok nito ay kumikinang kapag tinatamaan ng liwanag. Ang dibdib ng babae ay parang laging nanunukso sa laki, samantalang kay Dahlia ay parang sakop lang ng cup A lahat.

Perpekto ang makakapal na kilay, depina ang pagiging matangos ng ilong, mapupula ang mga basang labi, namumula ang mga pisngi sa kalasingan at lumilitaw ang dalawang dimples kapag ngumingiti. Nahihiwagaan ako sa dimples niya. Minsan ay isa lang, minsan naman ay dalawa. Ano’ng klaseng pisngi ba mayro’n ang isang ‘to? Hindi ko alam kung namalikmata lang ako noon at isang dimple lang ang napansin ko. . . Sinaway ko ang sarili nang mapansing lumalalim ang pagkakatitig ko sa kanya. Pumikit ako at napailing.

Nang makita ni Dahlia ang pamilyar at napakaganda nitong pigura sa gitna ng banquet hall, biglang napatigil ang kaniyang tingin. Nakatayo si Ayella sa dessert area habang may hawak na baso ng juice. Kalmado ang mukha nito at napaka-elegante ng bawat kilos. Ang champagne-colored gown nito ay lalong nagpalitaw sa kaniya na parang isang champagne rose na namumukadkad. Agad na nanigas ang ngiti sa mukha ni Dahlia. Si Ayella na naman. Laging si Ayella na lang! Kahit saan ito magpunta, sa kaniya laging napupunta ang tingin ng lahat. At siya, nananatili na lang na supporting role.

"Dapat pasalamatan mo ako dito, Mianmian. Ako ang nagbigay ng impormasyon sa kaibigan kong mamamahayag tungkol sa pagkakadakip kay Dahlia. Gusto ko lang makita ng lahat ang kasuklam-suklam na mukha ni Dahlia na nananakit ng bata, at para harapin niya ang hatol ng buong mundo." Pagkasabi nito, may pagmamalaking ngumiti siya. "Aurora, ang galing ko naman, hindi ba? Purihin mo nga ako." Nang marinig ito, napahawak na lamang si Ophelia sa kanyang noo dahil sa inis at pangamba. "Sirain na sana, sirain na talaga, Ate Jane. Alam mo ba kung gaano kalaking gulo ang ginawa mo?"

Naalala pa niya noong unang beses niyang nakita ang dalaga sa isang garden na puno ng mga bulaklak na pulang rosas. Nakayuko ito at matamis na nakangit. Kitang-kita niya ang dalawang dimples ng dalaga, yung mapupulang labi nito at makinis na mukha. Para itong isang anghel na bumaba sa lupa.