Novel & Cerita Ang Aking Sarili

Anito. " Mommy hindi niyo po kasalanan, kung anong nangyari sa akin ngayon , ako po ang may gawa kung ano ang kinahihinatnan ng buhay ko ngayon , wag niyo po sanang sisihin ang sarili niyo dahil sa akin kasi kaya ko po ang sarili ko" Mahabang sabi ko habang tumutulo ang luha, siguro dala ng hormones ko kaya sobrang emosyonal ko.

Pinanood ko ang sarili kong repleksyon habang may malapad na ngiti sa aking mga labi. "Good morning, self! Ngayong araw, ipapakita natin kay Sir Lucas kung ano ang depinisyon ng isang perpektong personal maid," bulong ko sa aking sarili sabay kindat sa salamin. Ganda ko talaga, gandang di niya ma-resist!

balik na sabi ko sa kanya. Maaga akong nagising dahil excited nga ako. Halos hindi ako nakatulog sa sobrang pananabik ko. Naghahalo ang kaba at tuwa dahil sa wakas makikita ko na ang sarili ko. Ang sarili ko? Bigla akong napaisip. Ano nga ba ang mukha ko? Maganda rin kaya ako? Pero paano ko ba malalaman ang pinagkaiba ng maganda sa pangit kong hindi ko naman alam ito. Bahala na basta ang mahalaga makita ko ang sarili ko at si inay.

“Kung alam mo lang kung gaano kita kamahal.” Hindi ko napigilan ang sarili ko. Yumuko ako. Isang halik. Maingat. Magaang. Sa noo muna niya. Parang paalam. Parang pangako. Parang panalangin. Bumagal ang paghinga ko. Ang amoy niya. Ang init niya. Lahat iyon gusto kong ikulong sa sarili ko.

Wika n'yang may pagmamalaki sa sarili. "Hmmm, oo na sige na ikaw na!" Nakangiti nitong saad. "Alam mo bang ang laki tuloy ng pagsisisi ko na itinanggi ko s'ya noon? Wala s'yang kasalanan, bata lang s'ya na hindi ginustong malagay sa ganitong sitwasyon. Pero idinamay ko s'ya sa galit ko, now I realized how bullshit I am, ang laki ko pa lang gago? Alam mo bang nahihiya ako sa tuwing maiisip ko, nahihiya ako sa anak ko. Pero mas nahihiya ako para sa sarili ko. Dahil ngayon ko lang na-realized ang katangahan ko. Sana mas maaga ko pa s'yang nakilala, sana nakita ko ang una n'yang ngiti, ang tunog ng una s'yang tumawa at magsalita. Ang dami kong sinayang na sandali. Pinagsisisihan ko ang lahat nan

sabi ng doctor "F**k its all my fault hindi ko talaga mapapatawad ang sarili ko kapag may mangyari masama sa kaniya" sising sisi ko ang sarili ko sa nangyari. hawak hawak ko ang kanan kamay niya habang tinitigan ko siyang natutulog parang kinukurot ang puso ko at namalayan ko na may dumadaloy na mga luha sa aking pisnge "Mom' im sorry" paulit ulit kong binibigkas iyon hinalikan ang palad nito

“Sige. Magluluto na ako.” Tipid akong tumango sa kanya at nang iwan niya ako sa sala ay muli na naman akong tumulala. I feel so awful about myself. Kung sana lang ay isa ako sa mga taong kapag nalalasing ay nakakaya pa ring alalayan ang sarili. Pero hindi, e. Dahil sa katangahan ko ay mas lalong lumaki ang problema ko. Minsan nauurat ako sa ‘king sarili, e. Ang tanga-tanga ko.

Pagkaraan ay lumapit ako aa salamin at pinagmasdan ang sarili ko. "Rhea, kaya mo yan!" Motivate ko sa sarili ko at nakangiting lumabas na. ***** FOLLOW ME, TIP ME, COMMENT, AND GODBLESS!

Nasa loob ba siya? Marahas kong pinunasan ang luha ko dahil sa inis sa sarili. Anong katangahan 'yan, Rika? Wala kang karapatang masaktan dahil hindi naman ikaw ang girlfriend. Yaya ka lang! Matuto kang lumugar! Huminga ako ng malalim matapos pangaralan ang sarili at bumaba. Inabala ko ang sarili sa pagtulong kay mama sa kusina hanggang sa magtanghalian na sila.

Bakit napakahalaga mo sa akin? Nalalasahan ko na ang sarili kong dugo dahil sa higpit ng pagkagat ko sa aking ibabang labi. Napatingin ako sa itaas, bigyan n’yo po ako ng lakas ng loob. Maging matatag ako sa lahat ng oras. Sarili ko na lang aasahan ko ngayon.