Ang Ama Story Mga Nobela at Kwento

ani Reyman na hindi ko nagustuhan ang mga sinasabi niya. "Ano ka ba, Reyman? Naririnig mo ba ang sinasabi mo? Huwag ka namang ganiyan sa Ama mo, kahit na ano pang pagkukulang niya sa 'yo, magulang mo pa rin siya. Ano ba sa palagay mo ang ginagawa mo? Hindi ba't mas grabe pa ang ugaling ipinapakita mo ngayon?" Hindi ko mapigilan ang sarili kong sabihan si Reyman, napaawa kasi ako sa Ama nito, lalo na at ikinuwento niya sa akin ang mga pinagdaanan niya.

Hindi na talaga alam ni Amara ang gagawin at kung paano ito kakayanin na harapin, bukas at sa araw-araw na papasok siya sa kumpanya. Kinabukasan ay malaki ang eyebag niya sa magkabilang mata. Wala siyang maayos na tulog. "Mommy, can we go to the park later?" tanong ni Josh, habang sinusubukan niyang abutin ang kwelyo ng kanyang polo habang binibihisan siya ni Amara.

bulong ko pabalik at hinawakan ang kamay ni Damon. Nang dumating ang order ay sabay sabay kaming nagsimulang kumain. “How are you, iha? Ngayon na lang ulit kita nakita,” utas ni Tita. “I'm fine tita. Medyo busy po sa school,” sagot ko at tipid na ngumiti. “Busy kay kuya,” bulong ni Ariana. Sinamaan ko siya ng tingin. “You're so pretty Amber. Bakit mo nagustuhan ang anak ko?”

Nakalagay na sa hukay ang isang paa nang sino mang tagabantay o magiging tagabantay ng nito. "Ama—" Hindi na itinuloy ni Amayah ang balak niyang pagtanggi nang makita ang masamang tingin sa kanya ng amain. Napaka-seryoso ng anyo nito. Nakakatakot ang anyo nito kapag ito'y seryoso. Kahit sino ay manginginig ang tuhod kapag kaharap nito ang kanyang amain. Kaya naiintindihan niya kung bakit tila takot na takot dito ang mga tauhan nitong naabutan niya kanina rito. Dahil kahit siya ay nangingilag din dito. Mabait ito sa mga taong sumusunod sa gusto nito ngunit nakakatakot itong galitin. Masama itong kaaway. "Pumapayag ako na maging taga-bantay ng emperor, Ama."

AMIRA "WHAT? AKO ba pinagloloko mo?" Asik ng babae kay ate Mona at nakapamewang na dinuro duro sya. "Naku hindi po ma'am! Totoo po ang sinabi ko. Di ba Amira? Asawa ka talaga ni señorito?" Kinalabit pa ako ni ate Mona. Hindi ko naman alam kung tatango ako o ano. Hanggang ngayon kasi ay parang may trauma pa rin ako sa babae. Hindi ako komportable sa presensya nya. Parang may dala na naman syang gulo.

Pakiramdam ko ay kaya nitong tuparin ang gusto ko pero nakakahiya nga lang. Tiningnan ko siya at naroon pa rin ang pagkamangha sa mga mata nito na nakatingin sa akin na may halong pagnanasa. Bumaba naman ang tingin ko sa matigas at gusto na yatang kumawala sa sout niyang boxer short. Gusto kong hawakan… "You want to hold it?"

Binilinan pa siyang kahit na anong mangyari ay huwag siyang babalik sa bansa pero nang malaman niya mula sa kanyang dating kaibigan at kaklase ang pagkamatay ng kanyang ama ay hindi na siya nagdalawang isip na umuwi. Kinuha niya sa bulsa ang kanyang medal at inilagay sa kamay ng kanyang daddy. “D-dad, paano na ako? Nag-iisa na lamang ako…ano na ang gagawin ko? Hindi mo man lang natupad ang pangako mo sa akin na sa Europe na tayo titira kapag naging maganda ang performance ko sa school. Ginawa ko ang lahat dad para makuha ang medal na ito pero bakit hindi mo tinupad ang pangako mo?!” patuloy na paghagulgol ni Ambria habang kinakausap ang kanyang ama sa huling pagkakataon. Hanggang sa tuluyan

Itinaas niya ang manggas ng long sleeve, at nagsimula na maghiwa ng mga gagamitin. "Because she's the mother of your son—" "But it doesn't mean na kailangan ay alam niya ang lahat, Tamarah." My phone beeped. Nakita ko roon ang pangalan ni Kuya. Binuksan ko ang mensahe para basahin iyon. Halos mapunit ang bibig ko sa pagkakangiti nang mabasa ang mensahe. He finally acquired the Alcaraz company. Handa na iyon ilipat sa pangalan ko ngayon din.

Kung mayroon man ay nasa malayong bahagi iyon ng Vista Grande. Amanda looked down at the lunchbox. "Nearby, binili ko sa isang ale." "Throw it away," maya-maya ay sinabi niya. "Why would I do that?" Tanong nito. Seryoso niyang minata si Amanda. "Hindi mo ba naiintindihan ang bawat pangyayari? You shouldn't trust people. Ang bawat galaw mo, isang pagkakamali lang ay maaaring may masamang mangyari sa iyo. Vista Grande is one far away to the town, imposibleng may nagtitinda ng ganiyan roon sa labas."

Pakiramdam niya ay napakawalang-silbi niya bilang ina dahil nagkakasakit siya at naging pabigat pa sa dalaga. Pagkatahimik sa loob ng kwarto ay agad na lumabas si Monica at nakita niya si Nanay Esmeralda na naglalakad patungo sa kanyang silid habang nagpupunas ng luha. “Mama!” kumatok siya nang kumatok sa pinto dahil sa sobrang takot. Nagu-guilty siya sa mga nasabi at sa mga nangyari sa kanila ni Wade.