Ang Hirap Novels & Stories

nakatawang sabi ng kanyang kaibigan,may pagkachubby kasi ito. "eh di sasabihin ko na lang na ayaw mo...?"panghihinayang na sabi ni carla. "ganun na nga besh...pasensiya na ha.."hinging paumanhin niya sa kaibigan."halika na pasok na tayo baka mahuli pa tayo sa klase..."hila nito. *************************************

Poor. Ano kaya ang magiging hitsura niya? Mas lalo siyang mahihirapan kapag naghirap nga siya. Kasi di nito alam kung ano ang basic na kailangang malaman para maka-survive. Kung ako sayo Prince Kean, harapin mo na ang hamon ng pamilya mo. Sa ikakabuti mo lang naman yan. Di ka naman nila ipapahamak. Sarili mo lang ang gusto mong parusahan sa gusto mong mangyari. Di nakakatuwa ang maging mahirap. Double effort. Di nga pala double… Worst pa nga. Kulang pa ang triple effort.

Hindi naman gaano karami yung mga inayos ko na damit since hindi naman magiging forever yung pagtira namin dun. Pagkatapos kong mag-ayos ay naligo na rin ako, sinasabayan ko pa nang pagkanta ng " At ang hirap" by Angeline Quinto. Feel na feel ko talaga ying sinasabi ng lyrics na " at ang hirap magpapanggap pa ba ako na ako ay masaya kahit ang totoo ay hindi na." Iniba ko na yung huling words para fit na fit talaga sa nararamdaman ko.

"Simple lang naman Kier, tanggapin mo na magkapatid tayo. Accept then move on, ganun lang ka simple. Mas lalo ka lang masasaktan kung ipipilit mo ang kamalian na iyan kahit 'di na para sa akin, kahit para kina mommy at daddy lang, please…. tama na." "Sana kung ganun lang ka simple, sana kung ganun lang kadali but It's so hard, so fûcking hard." bakas ang paghihirap ng kalooban niya. "Pilitin mo! Piliin mo yung tama! Mali yang nararamdaman mo! Sobrang mali!"

HIRAYA ALMENDRAL Hirap na hirap akong bumangon kinabukasan. Ang bigat ng pakiramdam, pero kahit nahihirapan ay tumayo ako para makapag-duty. "You sure you want to go? You look terrible, Hira." Pag-aalalang tanong ni Mira. "You should stay put, Hira. Baka mas lalo kang magkasakit, ospital iyon maraming may sakit doon." Giit ni Aya.

Im in distress. Ang hirap isipin dahil sa dami ng pera ko at liit nitong Pilipinas ay hindi ko pa rin mahanap ang mag-ina ko. Gustong-gusto ko ng wakasan ang buhay ko kesa naman sa araw-araw akong pinapatay ng matinding kalungkutan. pakiramdam ko ay hindi sapat ang buhay ko para maging kabayaran para mapatawad ako ni Hailey.

Simpleng tanong ginagawa nitong mahirap. "Anong something? Mabait yung tao kaya mabuti ang pakikitungo ko." "His just good if he wanted something. I know his games." "Hindi ka man lang hihingi ng sorry sa kanya?" "I won't." "Bakit ang hirap humingi ng patawad para sayo?" Hindi ito sumagot. Hay! Ang tigas niya parang bato talaga. Ilang saglit pa nagsalita siya muli.

Pano ba naman nahirapan pa akong pumatong sa lamesa, mataas taas rin kase yon. Hutangina hirap maging matangkad, diba? Oh, okay hindi nyo ako naiintindihan, pandak siguro kayo. Okay lang yan marami naman tayo-- este kayo, kaya hindi kayo nag iisa.'

malamig na sabi nito sa kaniya. Tatlong salita lamang pero napakabigat, napakahirap sabihin pero sa wakas ay nagawang sabihin ni Annie ang mga iyon. Akala niya ay sobrang mahihirapan siya. Pero nang masabi niya iyon rito ay nalaman niya na hindi naman pala kasinghirap nito ng inaakala niya. Ano ba naman ang mahirap sa mga iyon e tatlong salita lang naman.

Ngunit si Hiraya, ay sumugod pasulong nang walang pag-aalala. Paano naman kaya ang isang taong makakapagpigil lamang habang nakikita ang paghihirap ng mahihinahan at mananahimik sa harap ng kawalang-katarungan, lalo na kapag nahaharap na rin siya sa panganib, ay makakagawa ng pagbully sa iba?