روايات وقصص ضمن Ang Hirap

Impit niyang kinagat ang labi para pigilan ang namumuog hikbi. Bakit ganoon? Bakit nasasaktan siya? Bakit ang hirap ng sitwasyon nila? At bakit parang siya lang ang nahihirapan? Bakit tila wala lang ito kay Darryl? Bakit tila wala itong pakialam

"Hay naku, ewan ko! Natatakot ka parin ba Mommy?" "Oo! Hindi biro ang mga hirap na pinagdaanan ko." "Whatever!"

The more na pinipigilan ko ang sarili ko the more naman ang paghihirap ko. "Aghmm....Aghh....Aghhh..." Impit na ungol nito. Mahirap ang ginagawa namin, alam Kong hindi sanay si Andrea dito. Dahil sa tuwing aangkinin ko ito never pa itong nagpigil ng mga ungol niya. Malaya itong nakakaungol sa opisina ko at lalo na kung sa bahay namin gagawin ito

Pero sa loob-loob ko… Sh**t. Ang hirap nito.

Umiiyak at halos hirap bigkasin ang mga katagang nais niyang sabihin sa akin. "Bakit ba ang hirap hirap mong mahalin Justine?" Muli niya pang tanong. Sa pagkakataong 'yon ay isinandal niya na ang ulo niya sa d****b ko. Rinig ko ang mahina niyang pag hikbi at pag alog ng balikat niya dahil sa pag iyak. Masakit ba talaga akong magmahal at mahirap mahalin? Dapat ba laging may masasaktan ng dahil sa akin?

May hinanakit na sabi ko. Kay hirap namang makuha iyon…

"Baby--" "Kayong mayayaman, hindi niyo alam ang hirap na pinagdaanan naming mga mahihirap. Hindi niyo alam kung anong hirap ang pinagdaanan namin para lang may makain kami. Hindi niyo alam kung anong kailangan naming harapin para lang magkapera kami. Para may pambili kaming pagkain, para may pambili kaming gamot."

My mind is a total mess right now! Nakakasira ng ulo. Bakit naman ang hirap mo patahanin puso ko?

hirap na hirap niyang sabi dahil sa sobrang pag iyak na nito. "Itay" tanging nasambit ko na lamang Tanggap ko na pero sila... sila hirap at nasasaktan parin ng dahil sa mawawala ako. *ITUTULOY*