Ang Hirap Novels & Stories

malamig kong sabi. Gusto kong umiyak pero nagpipigil lamang ako. " Kung hindi niyo tanggap ang katulad kong mahirap sa lipunan, lalo naman kayong hindi katanggap-tanggap ng mga taong nahihirapan. Tinatamasa niyo nga ang karangyaan pero dapat matuto kayong lumingon kung saan kayo galing. Hindi kayo magiging mayaman kung hindi kayo dumanas ng hirap." litanya ko sa kanila.

Impit niyang kinagat ang labi para pigilan ang namumuog hikbi. Bakit ganoon? Bakit nasasaktan siya? Bakit ang hirap ng sitwasyon nila? At bakit parang siya lang ang nahihirapan? Bakit tila wala lang ito kay Darryl? Bakit tila wala itong pakialam

"Hay naku, ewan ko! Natatakot ka parin ba Mommy?" "Oo! Hindi biro ang mga hirap na pinagdaanan ko." "Whatever!"

"Baby--" "Kayong mayayaman, hindi niyo alam ang hirap na pinagdaanan naming mga mahihirap. Hindi niyo alam kung anong hirap ang pinagdaanan namin para lang may makain kami. Hindi niyo alam kung anong kailangan naming harapin para lang magkapera kami. Para may pambili kaming pagkain, para may pambili kaming gamot."

hirap na hirap niyang sabi dahil sa sobrang pag iyak na nito. "Itay" tanging nasambit ko na lamang Tanggap ko na pero sila... sila hirap at nasasaktan parin ng dahil sa mawawala ako. *ITUTULOY*

Anong akala niya, hindi ko kayang umuwing mag-isa? Ang hirap sa tumatanda, masyadong nagiging moody. Ang hirap pang spelling-in tapos ayaw naman sabihin ng diretso kung ano ang ipinuputok ng butse niya. Bigla akong napahawak sa aking ulo ng makaramdam ako ng bahagyang pagkahilo.

Matagal na tinitigan ng lalaki ang babae saka nagsalita, "Kung hindi ka masaya sa relasyon na pinasok mo, umalis ka na, Hiraya. Ayaw kong nakikita kang nahihirapan nang ganto. You looked happy but I know you’re not." Nahihirapan? Sa isip-isip ni Hiraya, hindi naman siya nahihirapan ah. Isa pa, sanay na siya sa ginagawa ni Reyko. Paulit-ulit na rin naman siyang nasasaktan kung kaya’t sanay na siya. Isa pa, mas gagaan naman ang buhay niya kung susundin na lamang siguro niya si Reyko. Wala naman kasi siyang magagawa lalo pa’t makapangyarihan ito. Matanda na rin ang nanay niya at may sakit pa, ayaw na rin niyang dagdagan pa ang problema niya.

Ang hirap palang pakiligin ang kagaya mong may alam na Ang hirap palang kunin ang loob ng kagaya mong masyadong abante na…. Bakit ang hirap mong mahulog ang loob… Bakit ang hirap mong pakiligin, ang hirap mong lambingin... Pero mas lalong ang hirap mong paibigin… Nakulong ka sa nakaraan… Nakulong ka sa pag-iisip na ang pag-ibig ay walang katoturan, Nakulong ka sa mga nakikita mo na ang pag-ibig ay masakit… Nakulong ka at di makita na tayo ang itinadhana….

Banta ko sakanya at tsaka hinawakan kuna ang kamay niya kahit ang bilis na nang tibok nang puso ko At pumunta kina hime na kakarating lang. Tangina! Ang hirap talaga pag inlove! -------

"Do you want me to hug you?" Hindi ako kumibo. Naiinis ako kasi itinatanong pa nya e, halata naman na. Ang hirap talaga kapag manhid yung isang tao. Kahit na anong gawin mo ang hirap kunin ng atensyon nila. Ang hirap iparamdam yung feelings kasi nga manhid sila. "Wag na magiging okay din ako," mapait akong ngumiti sakanya.