Ang Hirap Novels & Stories

Dahil sa sinasabi niya, para tuloy ang hirap maniwala na chick boy siya at maloko. "Ang hirap maging matatag kung mahina kang tao. I mean, ang hirap hindi masaktan kung marupok ka. Ang hirap maging matapang kung ikaw yung tipo ng tao na duwag at takot magsalita o lumaban." Ang hirap maging ako.. "Lahat naman tayo ay may kinatatakutan. Kaya lang minsan, walang naidudulot na maganda kung palagi mong paiiralin yung takot mo.

ay may mga pinagdaanang paghihirap. I have known what it means to be in direst plight but not have a voice because the poor never think it’s their right to be helped. Sa pagtira ko sa Manila, nalaman kong hindi lang naman ako ang naghihirap. Hindi lang ako ang walang halos makain, hindi lang ako ang siyang dumaan sa matinding pagsubok. Habang ako ay lumalaban ay maraming pamilya na ang sumuko. Marami na ang nawalan ng pangarap. Marami na ang nakuntentong malugmok sa kahirapan. Ngunit alam kong hindi ganoon ang buhay. Kailangan magpursigi para umangat. Kailangang ilaban ang buhay para sa hinahangad na pangarap. Ang di mangarap ay kahalitulad ng hindi na rin paghinga. Ang pagtigil sa pagtatra

"Hindi ko nais ang trabahong pinasok ko. Pero wala akong magawa. Ayoko na sana'ng bumalik pa roon, pero kailangan ko ng pera. Kailangan ko ang trabahong ito." Ang hirap. Ang hirap maging mahirap. Ang hirap kapag wala kang masandalan. Ang hirap mag-isa. Bumuga ako nang hangin, nang muli akong makaramdam ng kirot mula sa 'king dibdib. "Ito na naman ako, nagiging tao na naman."

Kanina hindi ako pinapansin ngayon ang sama ng tingin sa akin. Hirap niya talagang espelengin parang yung pinakamataas na word sa dictionary. O kaya parang math, hirap intindihin. Hindi ko naman alam kung saan hahanapin ang pinapahanap nilang X, edi ipahanap nila sa mga taong bitter. Yun mas madali. Napatango-tango naman ako sa naiisip ko. Oo nga no?

M-Medyo nakikita ko yong sarili ko sa anak mo kaya gusto ko lang naman na sakanya itama nya yong desisyon nya, yong sa huli hindi nya pagsisihan--] hindi ako makapaniwala sa mga pinagsasabi nito sakin ngayon. "A-Ano? Nagsisi ka na mas pinili mo si Tita kesa sa papa mo?! Mahirap naman talaga Mindy, walang buhay na madali, lahat talaga nagsisimula sa hirap! Lahat tayo nakaranas ng hirap pero hindi ka aangat kapag madali kang sumuko. Alam mo ako ang naaawa kay Tita, di mo ba kita yong mga paghihirap nya para lang mapag-aral ka? Yong mga mama natin nagpakahirap mag trabaho para lang mapag-aral tayo tapos ngayon ganyan ka sa mama mo?!"

Hirap na hirap na sabi ko. "Ano bang sinasabi mo Jade?" Naluluha na ring tanong nya. "Ma ayoko na, hirap na hirap na ako, how can I continue tomorrow without him? Ma hindi sa nagiging marupok ako pero ang hirap lang talaga mag move on without knowing the real reason kung bakit nagka ganito?" I cried hard in front of her, napansin kong pinapaalis nya 'yung mga dadaan sanang katulong.

Ang hirap pala ng ganito, yung bawat kilos mo ay bantay sarado. Ang hirap magkamali parang lahat ng gagawin mo ay hindi tama. Ang hirap buoin ang isang bagay na nawasak. Parang isang puzzle na kailanma’y hindi mabuo dahil nawawala ang isang parte. Sinira ko ang tiwala nila sa akin at kahit anong pilit kong buuoin ito ay may kulang pa rin at hindi ko mahanap ang basag na pirasong iyon.

Ang hirap gumalaw. "Ikaw ata ang nananadya eh! Your tempting me." Mahinang sagot ko. Hindi na ako makahinga dahil sa sobrang kilig at kaba ng aking dibdib. Ano ba namang training ito ang hirap! Ito na ang pinakamahirap sa lahat talaga dahil may kasamang harutan. "Are you tempted?" Nakakaloko niyang tanong. At nananadya talaga! Halos dama ko na ang kanyang hininga sa aking batok!

"Sayang ang talino mo kung hindi mo tatapusin ang pag-aaral mo. Kahit pa dumanas tayo ng hirap, hindi pwedeng manatili ka lang sa ganitong sitwasyon." Hindi ko alam kung ano'ng sasabihin ko. Kung dati, parang ang hirap kausapin ni Mama. Lagi siyang may sumbat, may hinanakit, may galit kahit sa simpleng pagkakamali. Pero ngayon? Parang... bumait siya? Hindi ko napigilang mapakunot ang noo habang tinitingnan siya habang naglalakad.

CHAPTER 37 NAPAHIGPIT ang yakap ko kay Kaisei habang nakasakay kami sa kabayo. Tinatahak namin ngayon ang daan paakyat ng Hida, ang pinakamataas na kabundukan rito sa Gokayama. Gustuhin ko mang lingunin ang hitsura ng kaharian, ay natatakot ako. Napapikit na lamang ako at yumuko. “S-sa tingin mo ayos lang sila roon?” tanong ko sa tahimik na si Kaisei.