Ano Ang Gamot Sa Singaw นิยาย & เรื่องราว

Dahan-dahan akong umupo nang makita ko itong may hawak na tubig at gamot na ang hinala ko ay paracetamol. "Naglasing ka raw kagabi kaya ito inumin mo muna 'tong gamot para hindi na sumakit pa ang ulo mo." Saad nito at nilahad sa akin ang bitbit niyang baso. Kinuha ko naman ito saka ininom bago ibalik sa kaniya. "Sorry. What are you doing here?" Tanong ko rito.

Kumuha ako ng Paracetamol at tubig. "Mr. Wilson,uminom ka po muna ng gamot." Mahinahong wika ko habang inaabot sa kanya ang mga ito. Irritable siyang nagmulat ng mata. "Buti nalang minsan, napapakinabangan din yang bobong utak mo." Napaismid na turan niya, kinuha ang gamot at tubig at ininom ito. Tapos muli siyang pumikit ng hindi man lang nagpapasalamat.

banta ni Maricar na pinagbabaan na ng telepono ng kapatid. Nilinis ni Maricar ang kanyang sugat. Saka binuhusan ng betadine at pinuluputan ng gasa. Wala siyang maramdamang sakit. Manhid ang kanyang katawan dahil sa nakapagturok siya ng gmaot bago sinugatan ang sarili kanina. Noong una lang mahapdi pero ng lumaon ya naging manhid na. Madalas nagiinject muna siya ng got bago kusang saktan ang sarili. Nagagawa niyang sapakin ang sariling mukha o inuntog ang braso o ulo sa matitigas.Kalmutin ang sarili at paduguin ang bibig dahil nasa ilalim siya ng impluwensya ng gamot na ang side effect ay gagawin siyang manhid. Para itong drugs na pang anesthesia.

Pumilig-pilig pa ang ulo nito habang mahinang umuungol. “Relax, okay?” si Hagen naman ang nagsalita habang nakataas ang dalawang kamay upang hindi sila kakitaan ng halimaw ng aggression. “Hintayin natin ang epekto ng gamot sa iyo. Ilang segundo lang…o ilang minuto…matatapos din ang paghihirap mo.”

Pakiramdam ko kasi ay pipiyok ang boses ko kapag magsalita ako dahil gustong-gusto ko nang pumalahaw ng iyak kanina pa. "At para masigurado namin na tutuparin mo ang pangako mo ay hayaan mo akong ipainom ko sa'yo ang espesyal na gamot na ito na matatagpuan lamang sa aming pack," nakangising wika ni Sonia bago sapilitang ipinainom sa akin ang kulay green na liquid. Nagkanda-ubo nang malasahan ko ang malansa at mapait na lasa ng espesyal na gamot na iyon.

Sigaw ko. Pinanlakihan ako ng mata ni Mommy. "Ang mga gamot na 'yan ang nagpapakalma sa tuwing sumasakit ang ulo mo at -" "At ano? Sa tuwing may mga bagay akong naalala na hindi ko alam parte pala 'yon ng nakaraan ko?" Galit na singhal ko. "Ito ang pinapainom niyo sa akin sa tuwing binabangungot ako, 'di ba? Dahil natatakot kayo na maalala ko ang pagkakamaling nagawa ko noon!"

“Then why don't you poison me? As if I care.” “Huwag ka na ngang magsungit-sungitan diyan. Sige na. Higupin mo na ang sabaw niyan nang sa gano’n ay gumaan ang pakiramdam mo at pagpawisan ka pa lalo. May dala rin akong gamot. Inumin mo mamaya nang sa gano’n ay tuloy-tuloy ang pag-galing mo.” “Alright, Miss Maid. Pero saan ang kutsara na gagamitin ko? You put this one into your mouth. Am I supposed to use this too?”

Tanong ko. "Sa mga pagkaing gaya ng pulot pukyutan at halos tatlong araw o mahigit bago lumabas ang mga sintomas." Tatlong araw... Napatango na lang ako. "Ano namang gamot sa botulismo?" Tanong ko. "Kung maaga naman pong naagapan ay madadaan naman po sa bawang at luya ang gamutan. Pero kapag hindi..." "Kapag hindi?"

Paano na lang. I bit my lower lip. Nang mahanap ko ang aking gamot ay agad akong nagkuha ng isang tableta at ininom ito. Thank goodness there’s water left in my water bottle. Iyon na ang ginamit ko panulak sa aking ininom na gamot. Matapos ay pinunasan ko ang mga luhang namamalisbis sa ‘king pisngi. Nagtungo ako sa couch at doon ako naupo. Niyakap ko ang throw pillow at pilit na kinakalma ang aking sarili.

Bakit ganito s'ya ngayon? "This is your medicine, heto pampawala ng sakit at kirot. Heto naman upang mas mapabilis ang paghilom ng sugat at para hindi magpeklat." Habang sinasabi ng isang Kulog sa harapan ko ang salita na 'yon ay nakatingin lamang ako sa kanyang mukha habang pinagmamasdan ito.