Apologies Accepted In Tagalog Novels & Stories

Unti-unti ko ding naramdaman ang paglapat ng labi niya sa noo ko. “I-Im so sorry...” ani niya. “Sorry kasi hindi kita nasundan kagabi nang makita kita. Nung time kasi na ‘yun ay magsisimula na ang program at hindi ako pwedeng umalis dun dahil naka-connect sa cellphone ko ang ipa-flash sa screen. Sorry kasi hindi kita nasipot. Nawala sa isip ko eh. Dahil sa hindi kita naka-date? Sorry, umiyak ang pinsan ko nung mga oras na ‘yun kasi wala siyang ka-date kaya wala akong nagawa kundi ang samahan siya. Sorry, cass. Hindi ko alam.” Pagpapaliwanang niya.

Yung tipo na wala na akong iniisip na bagay o masakit na nakaraan. "Apology accepted." I decided to finally let it go. Besides, yan naman talaga ang pinunta ko dito. "You are forgiven." Lalong naiyak si Alice na nakaluhod parin sa sahig. "I know you already suffered and went through like what did kaya let's learn from it and move on." Pinahid ni Alice ang kanyang luha. Lumiwanag din ang mukha nya. "Thank you so much."

singhal ko dito, at nakita ko naman sa mu'ka n'ya ang pagkunot ng noo. “I'm so sorry miss, hindi ko talaga sinasadyang mabangga ka, nagmamadali kasi ako” pagpapaliwanag nito sa akin na ikinairap ko at naglakad paalis. Nagulat din ako ng magsalita ito ng tagalog. “Tsk, stupid” sabay lagpas sa kan'ya. Narinig ko pa ang pag banggit n'ya ng sorry sa'kin pero hindi ko na 'yun pinansin.

Niyakap siya ni Rigor, “I’m sorry. . .” “I’m sorry,” aniyang napangisi, “Ilang beses mo ba ‘yang binanggit sa kin ngayong araw na ito, ha? Sorry dahil pangit ako? Or sorry dahil nagi-guilty ka sa mga masasakit na salitang nasabi mo? Or nag-so-sorry ka dahil pnagsisihan mong kinopya moa ng mukha ko sa dati mong asawa?”

Nangungusap at bakas doon ang pangungulila habang matiim na nakatitig sa akin. "I'm sorry, I'm sorry, I'm sorry." Paulit-ulit akong nagso-sorry dito na napapahikbing nakayuko. Napahinga ito ng malalim na sumapo sa magkabilaang pisngi ko. Pinagtama ang aming mga mata. Ngumiti ito na marahang pinahid ang pisngi kong luhaan. "Okay. Apology accepted. In one condition," saad nito na may ngiti sa mga labi.

“I’m sorry, I’m really really really really really sorry.” “Hindi mo naman kasalanan hindi naman ikaw ‘yong bumangga.” “Basta sorry kung hindi kita pinilit na salohin mo ang bulaklak hindi ka sana binangga.” “Hayst, okay na nga.” “Huwag ka na mag cr.” “Hindi naman talaga ako magsi-cr. Nahihiya lang talaga ako sa nangyari kanina. Kaya kunyari na lang magsi-cr ako.”

“I’m really sorry. I didn’t mean to hurt you. I apologize.” “Get out!” Kinuha niya ang kumot at ibinalot sa halos hubad na niyang katawan. “I’m sorry. Nadala lang ako ng matinding pananabik sa’yo. I miss you so much.” “Umalis ka na.”

Nagulat ako nang yakapin niya ako. "Xerene?" "Bakit?" "I'm sorry. I'm sorry for hurting your feelings. Sorry sa pagiging manhid. I'm so sorry for everything. And I'm sorry for saying this, I really just see you as a great friend. You're so kind, Xerene. Please, don't let your heart be in pain anymore. You deserve someone better than me. Someone that can love you back. Someone that will understand you the way we do to you. Someone that will accept you despite of your condition and imperfections. Someone, na kayang suklian ang pagmamahal mo na hindi ko nagawa noon. Forgive me for everything, Xerene. Sorry for not being your man."

Humahagulgol na si Mihrimah. “I-I’m sorry po. I’m sorry na hindi ako nakikinig sa ‘yo. I’m sorry po na ang tigas-tigas ng ulo ko at hindi kita sinusunod. I’m sorry. I’m sorry.”