Apologies Accepted In Tagalog Novels & Stories

Many people usually say that word, but they didn't really mean it. Tiyak na nasaktan si Art, at sa tindi ng emosyon niya kahapon ay nasisiguro niyang nakapagbitaw rin siya ng masasakait na salita rito. Kaya hindi puweding palampasin lang nila iyon, she has to at least apologize. "Sorry can't take the pain I caused you last night, but still I want you to know that I truly am..." Pinaglaruan niya ang mga kubyertos dala ng kaba. "Hindi ko gustong saktan ka nang gano'n—"

Para bang may humila sa akin pabalik sa realidad. “My Ysla,” bungad niya agad, bahagyang paos ang boses. “I’m sorry hindi ko nasagot ang tawag mo kanina. I was in a meeting.” “It’s okay,” mabilis kong sagot, kahit ramdam pa rin ang konting kaba sa tono ko. “As long as you’re fine.”

I can't stop my tears now, hindi ako makapaniwala sa lahat. "Shh, I'm really sorry. Sorry for everything that I've done. Sorry, Almika. I don't want to hurt you, please forgive me, forgive me, baby." Hindi ako umimik. Tuluyan na nga akong humagolgol dahil sa sakit na umuusbong sa buong katawan ko. Ayoko na, ayoko na. "Almika, mi dispiace davvero."

Pero parang kinakabahan akong malaman. Yumuko ako at pinisil-pisil ang mga daliri ko. Narinig ko ang pagbuntonghininga ni Markus bago hinawakan ang mga kamay ko. Napatingin ako ulit sa kanya. “I’m sorry. For being late on your contest and for putting your life at risk,” he said sincerely. “It won’t happen again.” I nodded. “Apology accepted. I'm sorry too. Kasi inaway kita sa mababaw na dahilan.”

Napailing-iling naman ako dahil sa nakikita ko. “Anjan ka na pala, I didn’t know…” mahinahon na sabi niya. “Sorry we’re not done cooking yet…” “You don’t need to apologize, ako nga dapat mag-apologize sa nangyari kagabi…” mahinahon kong sabi. “Naabala ko pa kayo.”

Umiyak lamang si Tita Susane at paulit-ulit niyang tinatanggi ang akusasyon ni Sandro. Hindi ko na rin makaya kung paano umiiyak si Tita kaya nagyaya na akong lumabas. Habang naglalakad kami ni Sandro ay naramdaman ko ang kamay na pumigil sa 'kin. "I'm sorry Onalisa, please forgive me." Namumula ang mga mata niya dahil sa luha. Bumaon ang mga daliri niya sa 'king palad. Plano pa niyang lumuhod sa 'kin pero pinigilan ko ko kaagad siya. "Please forgive me, anak."

“Hmm.” “Thank you.” “You know you’re always welcome.” “Yeah. So, thank you very much, really.” “Don’t mention it.” -- Slap. “Gaano katagal pa?” Silence. “Pinuri pa naman kita, tapos ganito? Gusto mo na ba talagang mamatay?” Heavy breathing. A sigh. “Huwag mong hintaying tuluyan akong magalit.” Whimper. “I’m sorry, Sir.”

Maya maya ay mukang natauhan naman siya sa ginawa niya at agad akong ibinaba, niyakap niya ako at puro sorry ang sinabi niya samantalang ako hinahabol ang hininga ko “S-sorry! Sorry Katanaya! Nadala lang ako ng galit ko. Ayoko lang na pinaghihinalaan kami lalo na ang magulang at kaibigan ko” “Sorry!”

“I just want to apologize for what I did before.” Tumango-tango naman siya pero hindi sumagot. I don't know but I always associate that kind of response to an indirect ‘no’. Naiintindihan ko naman kung hindi pa siya handang magpatawad sa ngayon. Marahil ay ganoon talaga kalalim ang sugat na naidulot no'n sa kanya. Hindi na nakapagtataka dahil gano'n din naman kay Roma. “I'm sorry. I'm really, really sorry,” dagdag ko pa.

C'mon, accept my message and talk to me. Napalunok ako. A-anong gagawin ko? Gosh! Bahala na nga. Pikit-mata ko na lang pinindot ang accept button at nagdasal sa lahat ng mga Santo at Santa na sana hanggang dito na lang ang kahihiyan na ito. Allanna: Sorry! Napailing ako sa in-send ko. Ano ba 'yan, Allanna! Bakit sorry? Kaloka! Giel: Oh, hi there!