Novel & Cerita Atonement

"Deserves!" Huminga nang malalim si Xavier saka niluwagan ang neck tie. Kanina pa kasi siya nag iinit na maangkin ang dalaga ngunit mukhang hindi siya maka score ngayon dahil hindi ok ang mood nito. "Baby, kung ano man ang kasalanan ko ay sorry na." Hindi niya alam kung tama ba ang panunuyo na ginagawa niya sa dalaga. First time niya ring humingi ng sorry kaya parang hindi niya nakilala ang sariling tinig.

sa simbahan ay may invisible rules na unconsciously nating sinusunod, kagaya nalang ng pagbati kahit na hindi mo gusting i-return ang favour ay wala kang magagawa kung hindi ang bumati pabalik. Nung time na hindi ko pa nakikilala yung panginoon ay wala lang ang lahat ng ito para sa akin, I find it easy to commit a sin pero mula ng makilala ko ang diyos at ang mga salita niya ay naging magaan ang buhay ko at nakalimutan ko na ang pag-gawa ng kasalanan. Pero sino ang niloko ko eh kahit naman kristyano ako ay nakakagawa pa din ako ng kasalanan unintentionally.

RENZO Niyakap ako ni Mom. “Naiintindihan kita, anak. Hindi madali yung sitwasyon mo. Hindi madaling magmahal ng taong nanakit sa ‘yo. Hindi madaling magtiwala ulit sa taong nanloko sa’yo. Pero Renzo yung pagmamahal mo kay Maya, hindi yun mali. Hindi yun masama. Kahit na may nangyari. Kahit na may sakit. Yung feelings mo, valid yun. You are actually modelling Christ’s love. Sabi nga sa Romans 5:8, while we were still sinners, Christ died for us.”

"Sigurado ba kayo na siya talaga ang may kasalanan kung bakit namatay ang kuya ko?" "Opo siya po si Diane Clementon" Si ate ang kailangan nila bakit ako ang kinuha nila at ano ang kasalanan na nagawa niya? Gulong gulo na ako at hindi ako makapagisip ng mabuti. "Sige kalagan niyo na ang tali sa kanyang kamay at paa. Pakainin at paliguan niyo siya. Ang baho na niyan. Siguraduhin niyong malinis siyang ihaharap sa akin bago ko kausapin."

nakangiti kong banggit with all of my heart. Because that's the truth. Dahil kung hindi sa mga pangaral at mga masasakit niyang salita, hindi ako matututo. "That's a relief, Atasha. I mean, Ma'am President. Thank you for accepting my apology. In return, let's have lunch together, at marami ako kukwento sayo while you were away. Panigurado magugulat ka," tuloy-tuloy na sabi ni Christian na kaagad bumalik sa tunay niyang ugali.

lalong lumakas ang tawa niya nang mahina siya nitong sabunutan. “Ang OA, ‘te?” tanong ng kanyang PA na sinabayan ng pag-irap. “Gaga! Ganyan talaga ang aabutin mo kapag hindi mo ako tinigilang tawagin ako sa panglalaking pangalan na ibinigay sa akin ng sundalo kong tatay! Ruthy nga kase. RUTHY!” pinakadiinan pa nito ang pangalan.

Tumitig lang ito sa kanya saka muling humiga at pinikit ang mga mata. Parang biniyak ng paunti-unti ang kanyang puso. Sa edad na beinte-siyete ay halos hindi na matawaran ang pagsubok na dumating sa kanyang buhay. Minsan nasasabi nalang niya sa sarili na kakayanin pa ba niya kapag may sumunod pa rito? Hiling niya lang palagi sa Diyos na sana ay tama na muna iyon dahil baka susuko na siya. Laking pasalamat niya dahil may mga taong handang tumulong kahit sa patago lang. Hindi niya alam kung sino ang taong tumulong sa kanya kaya siya nakalaya at naabswelto sa kaso. Hindi niya iyon inaasahan ng mga oras na iyon. Akala niya kasi maging totoo ang banda sa kanya ng walang pusong lalaki. Ang taong n

Sinipot ko si Father kaninang tanghali at nag-iisa naman ako ngayon sa harap ng covered court na tapat ng simbahan, nakain ng kwek kwek. Nakakagigil. Kung kahapon ay gusto kong sakalin ang dalawang ‘yon sa harap ng mga tao sa simbahan, baka kurot na lang o kaya sampal ang maaabutan nila mula sa akin. Comforting din naman ang mga salitang narinig ko mula kay Father – “Dearly beloved, avenge not yourselvs, but rather give place unto wrath: for it is written, Vengeance is mine; I will repay, saith the Lord," kinuha niya mula sa Romans 12:19. Nabanggit pa niya muling hindi paghihiganti ang gusto ng puso ko kundi closure mula kay Maverick. Totoo naman in some way. Baka galit lang talaga ang puso

"Now the world will know it, too." Her breath hitched. She cried even more. There was no cruelty in his tone. That would've been easier to bear. This was worse—this was certainty. Possession. As if branding her had simply sealed what he believed was already his. A question echoed in her mind like a cruel whisper: What did I do wrong to deserve this? Just below her right breast, the angry red H was marked. And Hades... He looked amused. A faint smirk tugged at the corner of his lips, as if the sight stirred some dark sense of pride within him.

Mabuti nalang at wala pang mga taong pumupunta rito. "H-how about m-me, Hara? I still Love you, At kagaya mo napapagod na rin ako. Napapagod na rin ako na hingiin ang attention mo pero hindi ako sumusuko kasi GANON KITA KAMAHAL! Iyong tipong kahit ang sakit sakit na dito." Ani Nathan habang nakaturo sa dibdib niya