Gardevoir's Embrace Novelas e Histórias

wika ni Gara kay Kai. Bahagya lang ang naging pagtango ni Kai. "That will be your protection from the Sturgeons. Then after that, you won't need that anymore. After you get back your strength and power doubled than before," pahayag ni Gara at hinaplos pa ang malaking cage.

bulalas niya habang tinutulungan si Kairi na tumayo para yakapin ng mahigpit. The crowd erupted in applause and joyful cheers as Kairi and Abby stood locked in a tender embrace at the heart of the garden. Beneath the stars and the gentle glow of the hanging lights, a new chapter of their love unfolded — complete, with no secrets left between them, and with hearts prepared to endure and fight for forever.

Pagod na ako sa puro mga masasamang tingin na pukol parati ng mga estudyante. "Hello." Thee stranger waved at me out of nowhere with his creepy smile. I was about to pass him by when he grabbed my hand. "Wait, Miss... Let's talk..." his hand sensually went upward to my face. "Don't touch me!" I gritted my teeth. I gasped when someone pulled me then hid me from behind. My eyes widened when Asher blocked my vision of the stranger. "Gagong 'to! 'Wag ka ngang pakialamero!" I saw how Asher's jaw clenched as he shut his eyes.

Nangingibabaw ang tunog ng mga palasong tumatama sa espada ng dalawa sa tuwing sinasangga nila ang nga ito. "AHHHH!" Patuloy lang sila sa kanilang ginagawa nang may narinig silang napaka lakas na sigaw. Nang marinig iyon ni Heryst ay agad siyang napahinto sa kaniyang ginagawa at mabilis na pinuntahan kong saan nanggagaling ang sigaw na iyon. Mabuti na lamang ay nagawang sanggain ni Zheus ang mga palasong dapat tatama kay Heryst gamit ang kaniyang espada. Nakita ni Johro ang nangyari kaya agad siyang nagbigay ng senyas sa kaniyang mga mandirigma na huminto. Gumamit siya ng teleportation upang mabilis na makarating sa direksyon nila Zheus.

Chapter 20: The Battle Against Ember Wrath The gates of Ember Wrath’s palace loomed like a blazing wall of fire, their flames flickering and parting as if alive, guarding the secrets of the third general. The heat outside was nearly unbearable, and our group—myself, Karma; Tiera; Mirai; and Iron Fang—stood before them, breathless from the arduous trek through the desert of fire. Our clothes were soaked with sweat, our weapons scorched from the surrounding heat, and our bodies weary from battles against Ember Wrath’s minions. Yet, our resolve burned fiercely, each step a testament to our strength and courage.

At pagkatapos noon, lumabas sila ng kubo malapit sa kanyang owner-type jeep. “So, what is the meaning of this, Raiden?” taas-kilay ni Amber habang inaayos niya ang balabal sa mukha nito. Maluwang iyon at nais niyang takpan ng maayos ang mukha nitong napakaganda, pinahiram niya rin ng sunglasses at jacket ang dalaga upang wala ditong makakilala, mahirap na baka dumugin ng tao. At siya naman, baka bugbugin siya ng mga iyon kung sakali. “Iuuwi na kita sainyo,” tipid niyang sagot habang patuloy sa ginagawa.

"Ang signal sa buong area ay 100% scrambled. Kahit ang pinaka-advance na drone ng mga Valderrama ay maglalaho sa ere kapag pumasok dito. Today, this garden is a ghost zone to the outside world." ​At si Rocco Zevier Malvasi, na kasalukuyang inaayos ang kaniyang necktie habang nakangisi. "I have my men disguised as catering staff and gardeners, Adrian. Ang sinumang magtangkang manggulo, masusaksak ng tinidor bago pa makahugot ng baril. Relax, my friend. Let’s get you married."

sigaw ni Captain Mariano na siyang leader ng operasyong iyon. Narinig niya ang sigaw ng kapitan kahit pa nakasuot ng earpiece. Dahan-dahan ang naging paglabas ni Gabby sa kanyang pinagkukublihan. Ang kanyang XPR 50 ripple gun ay tumututok sa magkakaibang direksyon upang alamin kung may panganib doon. Hindi siya nagpapakampante dahil alam niyang may posibilidad na magkaroon ng engkwentro sa pagitan nila at ng mga kalaban. “Clear!” pangungumpirma din ng isa sa mga kasamahan nila na nasa ibang bahagi ng lugar.

Kinuha ko ang maliit kong bag at dahan-dahang lumabas ng kuwarto. Tahimik kong nilampasan ang mahabang pasilyo ng mansion, iniwasang tumunog ang kahit anong sahig. Ang bawat hakbang ay tila may kasamang banta, tila ba bawat patak ng sapatos ko ay magbubulalas ng sikreto. Pagdating sa garahe, sumakay ako sa kotse, at pinatakbo ito papunta sa tabing-dagat.

My eyebrows raised while telling it to him. “Ayaw ko nang maingay.” My eyes widened in disbelief. Seriously? Sinasagot niya ako nang ganito? “So, ako ang mag-aadjust sa iyo? Wow! I wasn't informed na ang amo na pala ang mag-aadjust sa kaniyang bodyguard ngayon?” “Matulog ka na lang, Gabbie.” He said, eyes remained on the road.