Atonement Novels & Stories

Sumabog ang buong katawan niya na parang pakwan. Napatingin si Jonathan Ferris habang unti-unting lumalapit ang kamao ni Colton. “Colton, akala ko napakalakas mo. Sa tingin mo ba matatalo mo ako sa isang suntok base sa iyong masamang pamamaraan ng pagsuntok? Mangarap ka!” ngumuso siya. Si Jonathan ay may partikular na pamamaraan para sa kanyang mga paa. Tinawag itong Seven Kicks of Absolution.

sagot naman ni Timothy. “Sige lang. Ipagtanggol mo pa ang kaibigan mo. Palibhasa parehas kayong walang pakialam sa nararamdaman ng mga asawa ninyo. Ikaw… ikaw ang ama ni Athena kaya ikaw ang mas dapat na nakakaintindi sa kanya pero anong ginawa mo matapos niyang sundin ang gusto mo… hindi mo siya inintindi bagkus ay nagalit ka pa sa kanya,” sagot ni Antonette dahil hindi na talaga niya kayang manahimik na lang gayong hindi niya alam kung nasaan ngayon ang kanyang anak.

pakiramdam ni Julianan ay para talaga itong nangsorry sa pagkakahospital niya un nga lang medyo iniba na namang nito ang kuwento 'Bakit kaya? "Dahil dun nagtampo ka at naglasing kung saan at nagtatakbo ka sa kalsada ng makita mo ang sasakyan ko. May sakit ka pa pala noon wala akong kaalam alam. At hindi sinasadya ni Tino Sweetheart, tumawid ka kase bigla kaya nasagi ka niya. Pinagsisihan ni Tino yun alam niya makapit ang preno niya pero dumulas pa rin. Akala kase niya tatakbo ka palayo ulit sa akin kaya binilsan niya. Pero thank God nawalan ka ng malay at hindi na muling tumakbo pa. Kaso heto wala kang maalala” Sabi ni Anthony.

Reconciliation Ang pagpapatawad ay tulad ng isang sugatang lupain—maaaring tumagal bago ito muling mamulaklak, ngunit sa tamang panahon at pag-aalaga, muling sisibol ang pag-ibig at kapayapaan. 👨‍⚕️ HIDEO ADONIS

Umangat ang isang kamay niya para pahirin ang aking mga luha ngunit umatras ako. "Ano'ng katotohananan, Pa? Ano ba ang itinatago ninyo ni Mama sa akin? Kailan ba ang tamang panahon para malaman ko ang sinasabi mong katotohanan? Kung patay ka na rin katulad ni Mama?" hindi ko napigilan ang pagtaas ng aking boses. Lihim na lamang akong humihingi ng sorry kay Mama na tinatrato ko si Papa ng ganito. Ngunit hindi nila ako masisisi kung bakit ako nagkakaganito dahil parehong kasalanan nila. Dahil mukhang pati si Mama ay alam ang dahilan kung bakit kami basta na lamang iniwan ni Papa.

Hindi kami okay at hindi na kami magiging okay matapos ang mga nangyare samin. "That's the only way for you to be with Castiel." Anitong halata sa tono ang pagbabanta. Dahan-dahan akong tumayo mula sa pagkakaluhod tsaka ko siya hinarap, I look at his handsome and dominant face. I can't believe that this is the same man I loved. "Neon Castiel Villamonte." I said his full name without batting an eye. "I didn't know you can be this cruel, loving you four years ago was the biggest mistake I made." Hindi ko alam kung imahinasyon ko lang ng biglang bumalatay ang sakit sa mukha ni Neon hanggang sa natabunan iyun ng madilim na anyo.

Umupo na lang silang nangingimi sa harap ng lamesa. "Ayan. Okay na. Let's pray muna. In the name of the Father, the Son and the Holy Spirit. Ama namin sa langit, nagpapasalamat po kaming narito ngayon sa hapag-kainan para sa biyayang ipinagkaloob niyo sa amin. Nawa'y magamit namin ang lakas na makukuha namin sa mga pagkaing ito upang maipalaganap namin ang inyong mabuting balita at pag-ibig sa aming kapwa. Patuloy niyo po sana kaming gabayan sa bawat naming gawain. Amen. Attack na!" At agad na sinunggaban ni Father Mer ang nakahain. Ang laki ng ngiti niya sa mukha habang naglalagay ng kanin sa kanyang plato. Nakalimutan pa nga nitong mag-sign of the cross. Samantala, parang tuod na nakamasid

Kung totoo man ang sinasabi ng katulong at sasamantalahin ni Anton ang kanyang kahinaan, hindi ba't iyon ay pabor sa kanya? Alinsunod sa unang kasunduan nila ni Donya Soledad, kailangan niyang maakit ang apo nito at bigyan ito ng apo sa tuhod. Nang maaksidente si Anton, hindi naman nagbago ang kasunduan kundi nadagdagan pa ang kanyang obligasyon: kailangan niyang tulungan itong gumaling, patuloy na maakit ito, at magkaroon ng apo sa tuhod.

"Do you think, hindi ko alam na kanina mo pa ako tinititigan?" "Kanina ka pa pala gising?" "Yep. Good morning, baby." Bati niya at dinampian ako ng halik sa labi. "What if, biglang pumasok rito si Manang Marta?" bigla kong nasabi. "Nope. Walang pumupunta rito sa taas pag ganitong oras. Kadalasan, naglilinis ang mga katulong rito ng alas nwebe or alas dyes. At saka alas kwatro or alas singko ng hapon. After that, wala ng umaakyat dito, not unless may iuutos sa kanila."

Nang mahawakan niya ang kamay ng pinakamamahal, tuluyang kumawala ang luha sa kanyang mga mata. “You’re mine now,” bulong niya, bahagyang nanginginig ang boses. Ngumiti si Athena, pinahid ng marahan ang luha sa kanyang pisngi. “Always have been. Always will be.” Sabay silang naglakad papunta sa altar. Doon nila inalay ang kanilang sarili sa Diyos at sa isa’t isa. Nangakong mamahalin, igagalang, at uunawain sa hirap at ginhawa. Ang bawat salitang binibitawan nila ay parang sinasambit ng mga puso nila.