Novel & Cerita Attachments

Inis ang boses ni Jom, best friend slash manager ni Nadine. “Hmn.” “Nads, alam mo namang mainit ang mata ng media sa inyong dalawa. I told you, wag muna kayong maglalalabas. Kaya nga I bought you two a condo last month. Para maging lovers’nest nyo!” “Jom, I’m not listening to this again.” “But, Nads—” Binaba ni Nadine ang cellphone. Biglang nagnotify ang I*******m. Photo na tinag sa kaniya. Probably ng fan.

Sa tabi ng keyboard, naka-on ang phone at patuloy ang pag-scroll ng mensahe ni Camille. Find that girl. Now. Humigpit ang panga niya. Naririnig niya sa ulo ang tinig ni Camille, matalim at palaging nag-uutos. Tinapat niya ang cursor sa “Attach Files.” Pero nanatiling nakabitin ang daliri niya. Napapikit siya. “Hindi ito tama.” Sa halip, binuksan niya ang drawer at kumuha ng maliit na USB. Ikinopya ang lahat ng files.

Hindi ko inaasahang makaka-receive ng kahit anong email ngayong oras, lalo na't halos lahat ng koneksyon ko sa labas ay naputol na. Pagbukas ko ng inbox, agad kong nakita ang pangalan ng sender. From: Luigi Salazar Subject: I'm Sorry... and This Is The Truth Attachment: DNA_Results_Confidential.p*f Nanlamig ang katawan ko. Hindi ko alam kung dapat ko ba siyang buksan agad. O baka dapat hayaan ko muna ang sarili kong huminga. Pero mas nanaig ang kaba… at ang matinding uhaw sa katotohanan.

Agad kong binuksan ang text message niya. FROM ALISSON: EVERYTHING IS READY. I'M JUST WAITING FOR YOUR SIGNAL, SIR. Pagkabasa ko niyon ay agad na umangat ang sulok ng labi ko, at nagtipa ng isasagot sa kanya. TO ALLISON: Tomorrow, around 9:00 am. Upload it and make sure everyone will see it. *Sent*

Binuksan ko ang backpack ni Soledad at hinanap ang cellphone ko. "Pass your projets," dinig kong sabi niya, but hindi ko na pinagtuonan pa ng pansin. Napangisi ako nang makita ang text ni Soledad. *** From: Kambal I'm on my way. Thanks a lot! ***

Maraming mga lumang folders at envelopes ang nakalkal ko pero wala akong mahanap na kasagutan doon. Naagaw ng atensyon ko ang isang box na gawa sa kahoy. Nasa ilalim ito ng table at mayroong padlock. Sinira ko ang lock gamit ang isang matigas na bagay. Konti lang ang mga laman sa loob at puro folders lang. Sinuri ko ang mga 'to at kusang nanlaki ang mga mata ko habang binabasa ang mga nakasulat. Ang mas ikinagulat ko pa ay ang litratong naka-attached sa file. Picture ito ng isang batang babae na kamukhang-kamukha ni Adrianna.

“Well, ayoko lang ng inaapi ka ng iba. Matagal ka ng nagtitiis sa pagiging tsismosa niya. Kaya tinapos ko na.” Nasa bahay na sila at tulog na sa kama si Jasmine. Tahimik na binuksan ni Adrian ang email na may attachment. Screenshot. Pinagalaw niya ang imahe gamit ang AI enhancement. Nakita niya ang maliit na detalyeng posibleng magturo sa salarin. Isang singsing na kulay black ang nahagip ng camera na kaparehong-kapareho ng laging suot ni Jasmine. Nanlamig siya.

Mabilis na gumalaw ang kanyang mga daliri sa keyboard. Isa-isang lumabas sa screen ang mga sketch. Sa metadata ng bawat file ay iisa lamang ang nakasulat na pangalan: Rosemary. Lumambot ang ekspresyon ni Adrian, puno ng sakit at pagmamalaki.

Mababa ang boses nito at malaki, at malaki rin ang katawan nilang lahat, halatang halata mo na sanay sa mga ganitong trabaho. Nagawi ang paningin namin sa direksyon kung saan kami nakarinig ng malakas na sigaw. Isang babae ang nakatayo malapit sa poste, nakatulala ito habang naka nakatingin sa amin. Bumalik ang tingin ko sa harap nang maramamdaman ang paggalaw ni Matt at sa isang iglap, hawak na niya ang baril at nakatutok na ito sa mga lalaki.