Awakens Novels & Stories

“YOUR hands are getting warm, mahal,” pagkausap niya dito. Marahan niyang hinaplos ang buhok nito at hinalikan ang palad nito. “I can’t wait to see you open those eyes, Levi. But don’t rush. Wake up when you feel like it. Huwag kang mag-alala, nandito lang ako. All your life all you did was looked for me and wait. Now, it’s my turn. Handa akong maghintay kahit gaano katagal, basta magigising ka. Basta mangako ka na babalik ka sa akin.”

' I thought. "I'm sorry Mrs.Lanchenco but you have to accept this." a voice of a man followed. "We can no longer see any possibilities that she will wake up. I am so sorry." Then finally, my eyes slowly opened. At first malabo ang lahat hanggang sa maging malinaw ang paligid ko. A guy with a doctor outfit, my mom; my dad, and my friends. They're crying and my mother's cries is the loudest one. 'It's them.. It's actually my parents!'

Maya-maya, napagdesisyunan na rin naming matulog. Hindi ko na alam kung ano pa ang mga susunod na mangyayari, basta ang tanging naiisip ko lang na gawin at ang iwasan si Ashton hangga't makakaya ko. Ayaw ko nang maulit pa ang nangyari kanina lang. *** Pagkagising na pagkagising ko kinabukasan ay kaagad na akong naligo at nagbihis pagkatapos ay dumiretso na rin ako sa kusina upang tumulong sa paghahanda ng almusal.

“BAYAW” ni Madam K/iamkenth ********** This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, locales, and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. Contains explicit/sexual contents, inappropriate use of words/language, drugs, violence, homoerotic scenes that may be found offensive to some readers. Read it at your own risk. R18+

The Twins Felize's POV PAYAPA naman kaming nakaalis sa resort. Nakapagpaalam sa isa't-isa ang anak ko at si Valerio. Sa tingin ko naman pero... Hindi ko maiwasan na sulyapan si Kobe na derestong nakatingin sa kalsada. Alam kong siya ang nagda-drive kaya doon siya dapat nakatingin kaya lang mukhang siyang galit at nauubusan na ng pasensya. Tila may kaaway siya na nasa harap niya lang at sobrang higpit ng kanyang kapit sa manibela kaya naman naglalabasan ang kanyang ugat sa braso.

Baka akalain pa no’n ay uhaw ako sa kiss kaya naiisip ‘yong ideyang ‘yon? Napagdesisyunan ko na lang na maglinis ng katawan naghanda na lamang ako ng mga gamit ko bukas at nahiga na. Ritwal ko talaga sa pagtulog sa gabi ay mag-open ng socmed accounts ko. I watched some funny videos in f******k, then I posted a picture of my brewed coffee that I ordered earlier sa Osiris and then posted a tweet in twitter with my usual hashtag. your’star: muntik na akong madala sa pa-try it with me niya. #JunkTerrorLaw

Ngunit hindi lamang nabigo ang kanyang pag atake, nagawa pa itong harangan ni Darius! Ang pagkakaiba sa pagitan ng isang awakened na martial artist at isang hindi awakened na martial artist ay tulad ng pagkakaiba sa pagitan ng isang patak ng tubig at karagatan. Ito ay ganap na walang kapantay. Gayunpaman, nagawa ni Darius na malampasan ang puwang na iyon at matagumpay na hinarangan ang kanyang pag atake. Syempre, astronomical ang distansya sa pagitan ng isang taong tulad ng nakamaskara na tao na awakened at Darius na hindi awakened, ngunit may isang bagay na hindi napapansin.

Pero mas mabigat ang takot kong mawala siya nang tuluyan. Lumakad ako sa pagitan ng mga bulaklak, sinusubukang maging tahimik sa bawat hakbang. Hanggang sa maramdaman ko ang kanyang presensya bago ko pa siya makita. “Yanna.” Napalingon ako, at doon siya—nakatayo sa gilid ng fountain, mukha niya nakalibing sa liwanag at anino. Ang titig niya ay nakakaakit, nakakatakot, at nakakabighani sa isang iglap. Para bang binabasa niya ang bawat lihim na itinago ko sa loob ng dibdib ko.

I should not ask any questions why things happened because I can turned back the time but I can make a difference for the future if only I am determined enough. "Nnnnn..." tipid ko. Naka-idlip na pala ako ng hindi ko namamalayan, until I was awaken by the roar of the thunder and the coldness of the wind that touches my skin. When I open my eyes, the sky is dark and I am alone. The table is still at my front but the fruits and other stuffs aren't on the top of it anymore even Sage's chair.

My stomach churned as I realized it was the place where wakes are usually held. Nanginginig ang katawan ko, ayoko nang tumuloy. Walang tigil sa pagpatak ang mga luha ko. Hindi ko man lang magawa ang magpahinga sa lahat ng nangyayari sa buhay ko. Bakit ngayon pa...