Bad Thinking Diary Author Novels & Stories

She would always come home late at parati na siyang napapagalitan nina Mommy at Daddy dahil doon. Dakilang pakialamera kasi ako noon kaya mahilig akong maghalungkat ng mga pinakatagu-tagong gamit ni Hannah. Then, I saw her diary. The words there were all aweful. Hindi ako naniniwala sa mga sinulat niya. I chose not to believe in it. Probably, she was just making the stories up. Nabanggit kasi niyang mahilig siyang magsulat ng stories. I disregarded all the things she said there. I disregarded the signs.

Itatago ko na sana kaso gusto ko talagang basahin kahit lagi niyang ibinibilin sa akin na huwag kong basahin ang diary niya. First page ay larawan naming dalawa, bumabakas ang ngiti sa aking labi habang binubuklat ang bawat pahina ng notebook niya. Nanlaki ang mata ko ng makita ko ang huli niyang sinulat sa kanyang diary. "Dear Diary,

Damian ang sarap mo sigurong humalik kahit sa totoong buhay. Iyon ang nakatala sa kanyang diary kaya parang ayaw na tuloy niyang lumabas ng silid niya. Nahihiya siyang mag pakita sa asawa, kung bakit ba naman kasi natanong tanong ko pa ito ng ganoon. Sinabunutan niya ang sarili sa sobrang inis at kahihiyan kahit na ba mag asawa na sila ngayon ay nakakaramdam pa rin naman siya ng hiya dito.

In my twenty-three years of existence ay puros mga problema na lamang ang mga kinakaharap ko. Ni hindi nga ako naging normal na dalaga kagaya ng ibang mga babae dahil sa mga problemang kinakaharap ko at ito naman ngayon? Hindi ba puwedeng timeout muna ako sa mga problema? O kung hindi talaga maiiwasan ang problema ay puwede naman sanang hindi ganito kalaki at kalala? “I never thought that the bearer of bad news are the ones who betrayed Cielo’s trust. They are weaklings, dim-witted and cowardly fools yet they happen to know something about him.”

Agad siyang napapunas sa mata at pilit ngumiti. “I’m not crying, baby.” Masyado yata siyang naging madrama ngayon. “You are.” Kumunot ang noo ng bata. “Did Dad say something bad?” “Hey!” natatawang protesta ni Kael. “Why am I suddenly the bad guy?” “Because Mom cries whenever she talks to you.” Biglang nanahimik ang dalawa. Napakurap si Maxine habang si Kael naman ay napatitig sa kanya.

Nang mai-lock na niya ang pintuan ay nahiga siya sa gitna ng dalawa niyang kapatid at hindi niya maintindihan ang sakit na nararamdaman niya. "Bakit parang nasasaktan ako sa nakita ko? Bakit ako naaapektuhan ng ganito?" Mga tanong sa isip na hindi niya kayang sagutin at naging dahilan ng hindi niya pagtulog magdamag. Buong magdamag siyang nakaupo at nagsusulat sa diary na ibinigay ng ama ni Stanley. " Dear Diary,"

Ngayon ko lang din kasi napagtanto na malapit lang dito ang building ng mga architect. Kaya kahit hindi ko kaya ay pinilit kong bumaba nang walang hinihinging tulong mula kay Dwight. Ngunit matapos kong makababa aykumaripas nananaman siya ng takbo, tangan ang diary ko. At ako naman itong si maganda, syempre hinabol ko siya. Kahit na alam kong nasa akin ang susi ng padlock ng diary ko. Hindi pa rin magandang mapasa-kamay iyon ng hudas na si Dwight.

“I love him since I was young. Hindi ko naisip na magagawa niyang pagsamantalahan ako. Sa tuwing ipinipilit niyang may mangyari sa amin, hindi ko maiwasang pandirihan ang sarili ko. Ang lalaking sobra kong minahal at nirespeto ang bababoy pala sa pagkatao ko...” Anie swallowed an imaginary lump in her throat. Gusto niya ring kamuhian ang taong gumawa niyon sa kapatid ni Alvaro. Ang dating masasayang nilalaman ng diary nito ay napalitan ng masalimuot na karanasan at walang sino mang babae ang dapat makaranas ng ganoon. Not Sabrina who was so full of positivity from her previous writing. Hindi na niya sana pa gustong ipagpatuloy ang pagbabasa. Kahit kasi hindi siya ang nakaranas ng ganoong kah

dagdag niya pa. Halos madurog ang puso ko sa nasaksihan na paghihirap ng kapatid ko. Umikot ako sa kanyang harapan at pinantayan siya. "You are not a bad person. Okay? Y-you will never be. You're just hurt kaya ka ganyan. All you need is the person who will understand your pain and that is me Kiara. I w-will never turn my back on you." nahihirapang saad ko. "If I am not a bad person why am I suffering in this pain? I deserve to be happy right? But why can't I be happy? Why am I always crying? B-bakit iniiwan ako?"

Kapag may bad experience na nangyayari sa 'kin ay isinusulat ko na lang sa brown book na 'to na niregalo ni Lola Lexxie. Sinimulan ko ng magsulat ng bad luck sa pahina fifty four. Malapit na ring mapuno ang librong 'to dahil paano bang hindi 'to mapupuno ng sulat, eh, halos araw-araw akong nagtatala.