Bagamat O Bagama't Novels & Stories

Dagdag pa rito, may three hundred acres na lupa sa prime area ng bansa na ilalagay sa pangalan mo. "Kukunin ka ng Three Great Temples of India: ang Celestial Temple, ang Thousand Temple, at ang Iron Temple bilang Dharma Elder nila! "Hindi magtatagal ay matataasan ng katayuan mo ang Three Demon Monks!" Lumapit si Zoe paharap at pinakita ang dibdib niya habang nagsalita siya nang may malambing na tono, "Magagawa mo ang lahat ng gusto mo sa India…

Nagtiim bagang ako at itinuon na lang ang tingin sa pinggan sa harap ko. “Lalamig na ang pagkain. Kumain na tayo,” sabi ng Mama ni Wesley. God! Even calling her name feels so awkward for me. I don’t even know how to properly call her. Should I call her Mama Medianna? Ma’am Medianna? Or simply Mrs. Borromeo? I really don’t know!

Isip bata pa talaga itong bubuwit n'ya at nakakatuwa na nakakainis ang ugali at the same time. "Her name is Bambie, are you happy now baby?" tatawa-tawang sagot n'ya rito. "Paano ako magiging masaya eh sinambit mo ang pangalan n'ya!" singhal nito sa kan'ya. "Nagtanong ka kung ano ang pangalan n'ya di ba? Eh sinagot lang kita." "Kahit na! Hindi mo dapat sinasambit ang pangalan n'ya sa harap ko. Ex is ex..!"

“Alam kong nandiyan kayo.” Lumabas mula sa anino ang dalawa—isang demonyo na may mahahabang sungay at mabangis na mga mata, at ang isa ay halos doble ang laki, may nakakadiring naman ‘tong balat na parang sunog at itim. Alam kong malalakas sila, pero hindi sila katapat ng kung anong kapangyarihan ang taglay ko ngayon.

“Malamig. Fresh hangin. Maganda.” “Wait till you see more,” sabi ni Kuki, sabay akbay sa akin. “Hindi pa ‘to ang best part.” Usapan na talaga namin ni Kuki na pagurin ang mga magulang niya sa paggala rito sa Baguio. Ang unang stop namin ay sa Burnham Park. Pagbaba pa lang namin, sinalubong agad kami ng malamig na hangin at ang tanawin ng malawak na park na kulay green ang makikita everywhere, may lake sa gitna, at ang daming tao.

"Hi. Pleased to meet you Krishna. I'm Seiichi Kawashima." Gumanti naman ito ng ngiti pagkatapos ay inabot ang nakalahad kong kamay. Sa totoo lang ay mukha itong mabait. Maganda rin ito at halatang mayaman dahil sa pananamit. But definitely, not my type!

Ang babae naman ay nginitian lamang ako. "Magandang hapon din po." Sagot ko. Sa ilang araw na pananatili ko dito ay may ilang bisaya words na din naman akong naiintindihan. Bisaya words like what the old man just said, as well as Maayong Buntag which means Good Morning and Maayong Udto which means Good Noon. I was about to ask them kung ano ang kailangan nila when I felt Deolino's presence behind me. I even flinch when he spoke.

Ang Mount Samat. Kilala ang lugar na ito bilang Dambana ng Kagitingan para sa ating mga namayapang bayani ng ikalawang digmaang pandaigdig. Ito ay sinasabing isang tulog na bulkan at may kataasan na 545 metro. Masasabing lubos na naalagaan ang pook na ito dahil lamang ang luntiang kulay ng kapaligiran at preskong hangin. Sa pakiwari ko, ito ang unang beses na masasabi kong napakaganda ng Pilipinas at napakamabiyaya ng Maykapal sa ating lahat.

Ang kanilang mga espada ay kusang nabitawan, at ang hangin ay tila napako sa kalagitnaan ng pag-ihip. Mula sa ulap ay bumaba ang Bathala ng mga Bampira, si Agamus. Ang kaniyang presensiya ay parang bigat ng sandaang bundok, at ang kalangitan ay tila yuyuko sa kaniyang kapangyarihan. Ang kaniyang mga pakpak na yari sa apoy at ulap ay nakabuka, habang ang kaniyang tinig ay umalingawngaw sa bawat kaluluwa ng bampira sa mundo.

Tila naka unawa naman ito at bahagyang tumango. "Salamat! Buti po ikaw, mabait. Hindi kagaya ng bad woman na iyon." sabi nito na bahagya pang itinuro ang babae na ngayon ay naka lingon na sa kanila at halata sa mukha ang pagka yamot. "Kaya ipangako mong magiging mabait ka muna ha?" muling anas nito. "Opo!" saad nito na may kasama pang bahagyang tango.