Bakit Ako Novels & Stories

bakit wala ka naman. Ma nakikita ninyo ba ako?ma nakikita nyo ba bangyayari sakin?subrang hirap na hirap na ako bakit ako nagkakaganito sinunod ko naman ang sinabi nyo na lumaki na nagpapakumbaba bakit ganito nangyari sakin?mayroon ba akong lalapitan?para mapigilan ako? Ma sana nandito nalang kayo...

Natameme na lang ako, paano nga ba ako magrereact sa bagay na iyon. “B-Bakit ho ako marami naman pong pwedeng pumalit sa kanya.” bakit nga ba ako? Ano bang alam ko sa trabaho niya, wala akong alam sa pagpapatakbo ng malaki at kilalang kumpanya.

Bakit naging ganito? "EXCUSE ME PO MA'AM. BAKIT PO GANITO ANG LUMABAS? HINDI PO KAYA NAGKAMALI LANG? BAKIT PO KASAL NA AKO?" tanong ko sabay abot sa papel kung saan binasa din ng babae.

Napapikit siya at naghintay. Sa ilang segundo ay tuluyan siyang nagmulat. Nakatitig lang naman ito sa kanya ng may pagnanasa at pagtitimpi? "Bakit hindi mo ituloy?" tanong niya rito na may pang-uudyok. Naroon pa rin ang paghihirap sa mukha nito. "Hindi ko magagawa, nakalimutan kong asawa ka pala ng kapatid ko," sabi nito na siyang nagpabigat sa dibdib niya.

--- --- --- At ang katahimikan niya ang pinakamalakas na sagot. --- --- --- --- Naramdaman kong bumigat ang dibdib ko. --- --- --- Hindi dahil sa galit. --- --- --- Kundi dahil sa sakit. --- --- --- --- "Bakit?" Tanong ko. --- --- --- "Bakit ninyo hinayaan akong mabuhay na hindi alam ang katotohanan?" --- --- --- Lumapit si Mom. --- --- --- Pero umatras ako. ---

I was questioning myself why they left me in the orphanage? Bakit nga ba? Bakit nila ginawa yun? Bakit kinailangan nila ako iwanan don sa bahay ampunan? Kung bakit kailangan nila ako iwalay sa kanila. Hindi ba nila ako minahal? Bakit pa ako pinalaki ng ilang buwan at matapos mailabas ay iiwan nalang sa bahay ampunan? Hindi ba nila ako kaya buhayin? Nang tunay na nanay ko. Hindi ba niya ako kayang support at kinailangan niyang gawin yon?

"Oh?" "I mean bakit?" Kinakabahan kong tanong. "Can I give you a hug?" Mahinahon niyang sabi kaya napalunok ako. "Huh? Bakit?" Nalilito kong tanong. "I just want to," wika niya.

"Bakit ako?" Muli. Parehong tanong. Parehong sagot ang inaasahan ko. Ngunit ilang segundo siyang natahimik. At sa pagkakataong ito... Parang nahirapan siyang sumagot. "Basta ikaw." Napakunot-noo ako. "Napakagandang explanation." Ngunit hindi na siya nagsalita. At iyon ang unang pagkakataon na nakita kong umiwas siya ng tingin.

kalmado kong bigkas "Ahh so... bakit ka nakapikit? napuwing ka ba?" Tangina kasi ito lang naisip kong paraan para hindi nanaman ako kontrolin ng sumpang ito at masabi ko ang dapat kong sabihin "Hindi naman... gusto ko lang ng dark mode" Tangina hindi ko tuloy nakikita yung reaksyon niya.. malungkot ba siya? masaya ba siya? anong suot niya? bagay ba sakanya? AHHH focus calcifer! focuuus!

Bakit kaya? Hindi na 'ko kikibo. Baka mabadtrip 'to sa 'kin, iwan pa 'ko sa party na pupuntahan namin mamaya. Hindi ko alam kung anong gagawin ko, kung magkataon. Baka hilingin ko na lang na sana maging tinidor na lang ako. Bahagya kong ipinilig ang aking ulo upang mahinto sa mga naiisip ko. Pipigilan ko na ang aking sarili, dahil baka kung saan na naman ako dalhin ng malikot kong utak!