Bakit Kinikilabutan Ang Ulo Novels & Stories

Umiinit ang ulo. Natuwa naman ako nang palihim. Pabor sa ‘kin ‘yon kung gano’n ang routine nya, at least hindi kami ga’nong magkikita. Kahit sa mismong wedding day na lang siguro kami magkilala malay mo hindi na mainit ang ulo nya no’n kasi makakabalik na sya sa kanila sa Manhattan. +++++

Bulong niya sa isip Patayo na sana siya ng bigla itong pumihit paharap at yumakap sa kanya. Marahil napagkamalan siya nitong unan dahil ikiniskis pa nito ang mukha sa dibdib niya. Tila may kuryente siyang nararamdaman dahil sa pagkakadantay ng ulo nito sa kanyang dibdib, gusto niya itong itulak palayo ngunit natatakot siyang baka magising ito at gumawa ng eskandalo. Minabuti nalang muna niyang manatili at hintayin na ito ang kusang kumalas sa pagkakayakap sa kanya.

Naging mausisa rin ang butler sa kung ano ang nasa bathtub ni Yahiko, pero sa sumunod na sandali, biglang natumba si Yahiko pabalik, at kumibot ang itaas na bahagi ng katawan niya. Nadulas siya, gumulong ang katawan niya, at ang buong ulo niya ay nahulog sa putik. Alam na niya ang mangyayari nang makita ni Yahiko na mahuhulog na ang ulo niya sa putik, at bago mahulog ang ulo niya, nagmura siya nang hindi namamalayan, “Ahh! Baka!” Direktang nalublob ang ulo niya sa putik pagkatapos magmura.

"Bakit mainit na naman ang ulo mo? Hindi mo ba gusto ang pagkain? Alright, I will order again and this time I'll make sure na—" "Hindi ito dahil sa pagkain." Agad na putol niya rito. Bumuntong-hininga nalang siya. "Gusto ko ng umuwi, hindi maganda ang pakiramdam ko." Humawak siya sa ulo dahil totoo na kumikirot na iyon.

Subalit, ang mahabang pana ay masyadong mabilis, at bago pa man mapakawalan ng lobong may tatlong ulo ang atake nito, ang panang nababalot ng kulay asul na apoy ay tumama sa gitnang ulo nito. Kaagad na sumigaw ang lobong may tatlong ulo at bumagsak sa lupa ng mawalan ito ng balanse. Ang lobo ay patuloy na gumulong sa lupa na para bang gusto nitong alisin ang pana na bumaon sa kanyang ulo. “Ayos ka lang ba, young brother?!” isang malumanay na boses ang nanggaling mula sa malayo.

At sa dami ng lugar dito sa Maynila ay bakit doon pa sa amin nila naisipan magbarilan? Muling kumirot ang ulo ko dahil sa pagbangon. Kinapa ko iyon at may benda din pala ang ulo ko. Pilit kong tinandaan ang nangyari kagabi. May bumaril sa akin at pupuruhan pa sana ako pero nanlaban ako, hanggang sa may naglagay ng sako sa ulo ko, kasunod ay ang paghampas ng kung ano, at iyon na ang huling natandaan ko.

NAPAHAWAK ako sa aking ulo nang magising ako dahil pakiramdam ko ay para bang may bumabaon dito sa labis na sakit. Halos tuyo din ang lalamunan ko sa kasalukuyan. Napahilamos ako sa aking mukha. Bakit ba sumasakit ng ganito ang ulo ko? Akmang babangon na sana ako nang itaas ko ang kumot na nakatakip sa aking katawan nang bigla na lang akong may mapagtanto.

Bakit? May nakapa akong bato sa may gilid ko kaya kinuha ko ito. Kaya bago niya pa maisaksak ang kutsilyo sa akin ay pinukpok ko ang bato sa kanyang ulo. Bigla siyang natumba at nasubsob sa buhangin. Ilang segundo panitig sa kanya ay hindi na siya gumagalaw. Bumangon ako at lumapit sa kanya. "Eula! Eula!" Niyugyog ko siya sa kanyang balikat at hinawakan ang ulo niya.

"talaga? Nakita mo ba si kuya Ren?" "seriously kid? Sa tingin mo ba babanggitin ko ang name niya kung di ko nakilala" Inirapan ko ito ulit "miss. Ang alam mo ba kung bakit nasa taas ang utak ng tao?" tanong niya pero umiling ito. 'tss' "kasi ang utak ginagamit ng ulo hindi ng talampakan!" "LUNA!" nagulat siya ng sumigaw si Rain sa kaniya for the first time. Omg!

"Ang ulo po?" Nakangising nakatitig ito sa akin. "Ang ulo niyo po, di ba sa taas." nakasimangot na sabi ko rito. "Meron din sa baba." natatawang sabi niya. "Hala, med course po ako, isa lang ulo natin at sa taas lang!" Inumpisahan ko na linisin ang dugo sa kilay niya. Inayos ko muna ang aking salamin.