Bakit Nanganganib Mawala Ang Dugong Novels & Stories

"Hindi ko kasalanan kung bakit ka napuyat kagabi. Hindi kita inutusang gumala hanggang madaling araw. May kasalanan kang ginawa kaya nararapat lamang na magsimba ka para makahingi ng kapatawaran kaya kumilos ka na." Kahit tapos ng maligo, mabigat pa rin ang kanyang talukap nang dumulog sa hapag-kainan. Akmang hihikab na siya nang tampalin ni Lola Carmen ang kanyang braso kaya pinigilan na lang niyang mapanga-nga.

Kailangan na talaga naming kumilos. Ang palpak naman kasi no'ng araw na 'yon, edi sana nalaman na namin kung saan siya naglagi at kung anong nangyayari sa kaniya. Napatigil ako sa paghuhugas ng pinggan nang maalala ko ang senaryong nakita namin ng gabing 'yon. Ang gulo ng itsura niya at tila pagod na pagod at kung sino man ang makakita sa ganoong kalagayan niya no'n ay, paniguradong maaawa lalo na't kung kaibigan mo 'yon.

Tatanda kang tuyo kapag choosy ka. Kinabukasan, walang pasok si Mama, kaya pumunta kami ng Quiapo, nagsimba narin kami para bawas kasalanan, alam mo na, ang dami kong dapat ihingi ng tawad sa diyos, bukod sa kabaklaan ko, hindi pa ako nakakapagpasalamat sa blessing na ipinagkaloob niya sa akin kagabi. Opo, blessing po yung nangyari kagabi, opo. Wag kayong echusera, blessing yun. Diba? Sumagot kayo? Char!

"Why are you crying this time? Where are you now? Pupuntahan kita." When I heard that cold but worried voice, mas lalo pa'kong napaluha as I'm starting to miss him now. Missing him keep annoying me to hell. He was like that anyway. Nagagawa nitong pawiin kung anumang problema ang kinakaharap ko with him kept ticking me off and getting into my nerves.

The reality feels so big while he feels insignificant. The Filipino custom of making noise to drive away bad spirits reminds him of something he read before about ancient Filipinos, their practice of ringing bells and banging drums and gongs when there was a lunar eclipse; a custom that was even older than the Chinese-influenced tradition of fireworks. The ancient Filipinos believed that every time there was a lunar eclipse, a giant dragon called Bakunawa was eating the moon and the only way to protect the heavenly body or frighten the dragon away was to make a lot of noise.

wowwww wla akung maintindihan "May kwento ako kaya makinig ka" so childish and stupid "May limang daga, isa sa limang daga ay kakaiba. Imbis na maglaro siya kasama ang apat ay lagi siyang naghahanap ng kanyang pagkain lagi niyang iniisip ang bukas, isang araw nagtanong ang apat na daga sa kanya" bakit yan ang inuuna mo? Pwde ka namng maglaro kasama namin pero mas pinili mong mag imbak ng pagkain para sa bukas, masaya ka ba hindi ka namn nakakalaro? "

Tinulungan pa niya ako dahil mabigat iyon. Pinigil ko ulit na huwag mapangiti nang iyon nga ang papanoorin namin. Nang magsimula na ang palabas ay wala talaga akong naintindihan dahil sa sunset. Tuluyan na nga itong kinakain ng kung anuman sa likod ng mga bundok. Ang sarap panoorin. “Hindi ka naman nanonood.”

Mukha yatang nabigla. Bumangon ako at balak kong maligo muna. Kahit kasi malamig ang klima sa Baguio, pakiramdam ko nagla-lagkit ako. Pwede na ngang gamitin pag-prituhan ng manok. Napako ang tingin ko sa sofa nang makita ko na may dress roon. Sa ibabaw noon ay isang sticky note. Kapag may sticky note, kilala ko na kung kanino iyon galing.

discuss discuss discuss Nagulat naman ako ng biglang dumukwang palapit si Ethan sa akin. Akala ko makikitingin siya ng notes, dahil magulo ako mag notes. Iyon pala, may chika minute, "Ang galing din niya mag turo noh, kahit walang notes ay talagang may maiintindihan ka” bulong niya, “just like Ate Luckie," puri ni Ethan. Ok na sana eh, kaso binangit nya ang pangalang Luckie

Pakiramdam niya kasi ay masusuffocate siya habang tumatagal siya sa lugar na iyon. Isang ngiti ang itinugon ng dalaga sa server na may katangkaran at may magandang mukha. "Okay lang ako..." tugon niya bago bumalik sa upuan niya habang dala ang pagkain na kinuha niya.