Novel & Cerita Bakit Nanganganib Mawala Ang Dugong

Is he blushing? "Cin–" "Move your ass and eat your breakfast!" biglang singhal niya dahilan para mapatalon ako't kaagad na bumaba ng kama. Nagkukumahog pa akong lumapit sa maliit na dining table at naupo ng maayos. Tinitigan ang mga pagkaing nakahain at 'di ko napigilang mapalunok ng laway sa labis na pagkatakam. Sinabayan pa ng ingay ng tiyan ko.

Sabay silang nag hagikhikan bago humarap sa isa't isa at nag apir. "Halo halo walang gagalaw!" Napa itlag ako ng isigaw nilang dalawa iyon at napahawak ako sa bibig ng mag simula na silang kumanta at kumending. "Jollibee, Jollibee umutot si Jollibee, Pumunta ng Cr ang sabi ng utot niya prrrtt! Prrtt" Makailang ulit nila iyong kinanta.

Tinatapik nito ang balikat niya na parang isang bata. “Magiging ok din ang lahat,” bulong ng dalaga habang ang kanyang ulo ay nakasandal sa balikat nito. Hindi niya alam na malaki pala ang nagagawa na mayroong isang tao ang magsasabi sa’yo na magiging ok din ang lahat. Na ang isang tapik pala sa balikat niya ay nagagawa nitong pagaanin ang kanyang nararamdaman na matagal nang bumabagabag sa kanya. Na ang isang yakap pala ay marami ang sinasabi kahit hindi nagsasalita.

Gone "Dawn, matamlay ka yata." Tumingin ako kay mama nang sabihin niya iyon. Pilit akong ngumiti bago uminom ng tubig. "Medyo masama lang po ang pakiramdam ko," sagot ko. Kaninang paggising ko halos hindi ako makabangon dahil parang ang bigat ng katawan ko. Akala ko ay mawawala ito pagkatapos kong maligo pero hindi naman.

​ANG PAGBABALIK SA MAYNILA ​Sa Earth, ang mga tao ay nakatingin sa langit. Ang gabi sa Maynila ay biglang naging kasingliwanag ng tanghali. Isang bulalakaw na kulay asul at ginto ang bumabagsak mula sa ulap. ​"Nandito na sila," bulong ng mga tao sa Luneta habang nakatingin sa pabagsak na Black Phoenix.

Apat na araw na kaming nakakulong dito at hindi ko na kailangang magtagal dito, kailangan kong maitakas at mailayo ang aking Ina mula rito. “Anong ginagawa niyo bakit hindi pa kayo kumakain!” sigaw ng guwardiya sa amin. “Kakain? Tingnan mo nga ang dami ng langaw na nakahalo dito sa lugaw, tapos ano? Ipapakain mo yan sa amin” tugon ko. Lumapit ito sa amin upang suriin kong totoo nga ba ang sinasabi ko. Ng maupo na ito at hawakan ang pinggan hinila ko ito sa leeg at binangga ang ulo nito sa kahoy. Agad naman itong nawalan ng malay.

NATATAWANG pinanood ni Yesha ang mga lalaking hanggang ngayon hindi pa rin tapos sa pag-aayos ng table. Marurunong naman ang mga ito iyon nga lang mas maarte pa pala sila kaysa sa inaasahan. "Ace, please faster. I'm fvcking hungry. The dragon inside my tummy wants to go out."

Pangungulit parin nito. Bumuntong hininga siya. "E kasi yung nasa table e, yung baklang nandoon. Ay, sarap basagin ng mukha noon. Ah, kung hindi lang talaga ako nakapagpigil punatulan ko na 'yung pangit na 'yon!" Ngumisi si Fina sa kanya at tinapik ang balikat niya. "I'm glad at nagpigil ka. Baka ngayon nagkagulo na."

So sick of understanding and keeping it cool. I'm never gonna do that again. "We need to go. Nabasa na tuloy ako sa ulan at hindi nakaligo nang maayos!" maarteng reklamo ni Dawn at nagsimula nang maglakad papalayo. "Yeah, you're right. Wala naman tayong mapapala sa pagpapaliwanag sa kanya," kibit-balikat na ani Kylie at kinutya ang tingin sa akin nang lingunin ko sila.

Naharang siya at nakita niya kung paano lumabas ang mahabang dila nito at nagtatalasang mga pangil habang binibigkas ang mga salitang, “Saan ka pupunta duwag?” “Ang baho-baho mo ampon!” Tulad ng mga nagdaang araw at buwan ay nakatikim na naman siya ng mga ligaw na suntok, nakasanayan ang pagyakap sa takot nat kagalag ng mga batang halimaw. Hindi niya ito isinumbong kanino man, walang siyang pinagsabihan dahil para sa kanya, walang gustong makinig at ang mga pangyayari ay bahagi lang ng mundo.