Bakit Parang Kasalanan Ko の小説・ストーリー

Wala naman akong kasalanan kaya bakit sa akin nila isisisi lahat. "Anong kasalanan ko? Wala naman akong ginawa sa kanya, kayo ang may ginawang hindi maganda sa akin pero may narinig ba kayo na ginawa ko. Wala diba, kaya huwag na huwag ninyo akong tatakutin dahil simula't simula pa lang wala na akong ginawang mali," malakas na pagkasabi ko dito.

Bakit nga ba kasi ako nakangiti? ---

Bakit ba inaako niya ang mga kasalanan na hindi naman kanya? "Ngunit hindi mo pa rin iyon kasalalan. Wag mong akuin ang kasanalanan na hindi naman ikaw ang may gawa. Ako ang may problema, at wala kang ginagawang masama." Saad ko sa kanya at yumuko ako. Humigpit ang pagkakahawak ko sa mansanas. Kung aalis na ako, wag mong sisisihin ang sarili mo. Huwag mo akong hahanapin. Gusto ko iyon idugtong pero wala akong lakas ng loob na sabihin iyon. Napatingin ako sa kanya nang umusog siya papalapit sa akin. Nakita ko ang pagtiim ng kanyang mga panga na tila may pinipigilan siya.

Natuto siyang maglasing dahil sa labis na sama ng loob. At madalas siyang umiyak sa harap ng nanay niya. “Masakit nay. Kung may kasalanan sana ako matitiis ko ang panlalait nila. Pero wala. Hindi ko ginustong isilang na pangit. Pahiram na lang ng kasalan inay.” At humagolgol siya ng humagolgol dala ng kalasingan.

Umalis na siya sa harapan ko ng galit at lumabas na ng hapag kainan nang hindi ginagalaw ang pagkain niya. Anong problema niya? Bakit parang naging kasalanan ko? At ako mawawasak? Paano naman?

sagot nito. Sandali akong tumitig sa mukha niya, mas gwapo pala siya sa malapitan. Maganda ang kulay abo niyang mga mata pero wala akong ibang makita rito, parang sobrang blanko ng pagkatao niya. Baka dahil kaluluwa lang siya at wala akong makita na buhay sa mga mata nito? "Bakit ako pa ang may kasalanan? Sino ka ba?" Matapos ko itong sabihin ay binitawan ko na ito.

Bakit? Akala ko ba birthday ang pinuntahan ni papa. Akala ko, nasa bahay sila ni Casey. Akala ko lang pala. Hindi ko na nakayanan pa kaya't ako na lang ang nagsalita. "Pa? Gusto ko lang maliwanagan. Bakit madami kang tinatago sa 'kin Pa? Nahihirapan ako sa araw-araw kasi marami akong bagay na hindi alam sa sarili ko."

Kasalanan ko kung bakit nawala ang baby namin. "Bakit ang baby ko pa ang kinuha Niya? Bakit hindi na lang ako? Ako naman ang may kasalanan kung bakit kami naaksidente," umiiyak na wika ko. Ang sakit-sakit ng dibdib ko. Excited kaming lahat sa paglabas ng pangalawa naming anak ngunit bigla na lamang siyang mawawala. At dahil ito sa kapabayaan ko.

Pero… Pero bakit ako at ako pa rin ang nasasaktan? Bakit ako pa rin ang naghihirap? Bakit ako pa rin ang nagdudusa sa kasalanang hindi ko naman ginawa? Bakit ako at ako pa rin ang nagbabayad sa lahat ng kamalian niya at sa mga kasalanan niya? Bakit kahit ilang taon na ang lumipas ay nasasaktan pa rin ako? When will this nightmare really end?

“Sabi ko ipagluluto kita ng personal, pero tinanggihan mo. Ikaw ang nagsabi na gusto mong pasalamatan kita sa iyong sariling paraan, ngunit wala ka pang naiisip." "Kailan ako tumanggi sa luto mo?" "Hindi ka pumayag na ipagluto kita ng pagkain!" "Sa tingin ko, napakasimple lang ng pagkain ng niluto mo." "Sinasabi mo bang may mali sa paraan ng pagkakaintindi ko?" “Kasalanan ko ba?” “Sino pa ba dyan? Ikaw ang nanloko sa akin." Nagkatitigan silang dalawa na may dilat na mga mata.