Novel & Cerita Bakit Parang Kasalanan Ko

Bakit ganito? Bakit parang iba na? Bakit parang hindi na sapat na kaibigan lang siya? Bakit parang gusto ko siyang makita araw-araw? Bakit parang siya agad ang hinahanap ko kapag may magandang nangyayari? Kapag may masama? Kapag pagod ako? Kapag masaya ako? Bakit siya agad? At doon ko biglang naalala.

bigkas niya at parang napaisip. "Actually. Ikaw nga ang may kasalanan sa akin eh." bigkas niya. Bahagya siyang natawa. Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya para hindi mawala ang ngiti niya sa labi. "Ano naman ang kasalanan ko sayo ah?" tanong ko sa kaniya dahil wala akong matandaan na ginawang ko siya ng mali. Napaisip ako. Anong mali kong ginawa sa kaniya? Wala talaga akong matandaan.

Bakit parang mas nakakatakot ito kaysa sa kwartong napasukan ko kanina? Agad na akong nag hanap, jusko wala talaga. Hirap na hirap nako, parang nahihirapan narin akong huminga. Hinawakan ko ang dibdib ko at hinabol ang hininga ko. Bakit nahihirapan akong huminga? Normal ba to? Bigla akong napa isip. Diyos ko baka may nangyayari na kila mama. Kailangan ko nang magmadali.

Halata ang pagpipigil niya ng iyak, dahil nakatuop na siya ng kaniyang bibig. “It’s not your fault,” bulong ko, at sapat na ‘yon para marinig niya ako. “Hindi mo kasalanan kung bakit siya hindi nakuntento sa ‘yo.” “Paano kung may nga pagkukulang ako? Imposibleng hindi ko kasalanan ‘yon—”

sabi ko bago ko isara ang pinto. Muli akong huminga ng malalim. Pilit kong sinasabi sa sarili kong magiging maayos din ang lagay ko. 'Paanong magiging maayos ang lagay mo kung may ginawa kang kasalanan'

Larawan ng isang masayang pamilya na hindi niya alam kung maibabalik pa ba. “Lord, ano ang kasalanan ko at bakit niyo po ako pinaparusahan ng ganito? Masyado na ba akong masamang tao para magalit ng sobra ang asawa ko sa akin?” mahina niyang sambit. Nakaupo siya sa isang bench, tahimik na lumuluha habang naririnig niya ang masayang boses at tawanan ng ibang mga namamasyal.

sambit ko pa rito "Tinatanong kita, kung may problema ka ba? Kasi kanina ka pa nakatulala at hindi mo ginagalaw ang pagkain mo," may pag alala sa boses ko habang nakatitig rito. “I'm sorry Chocolate may iniisip lamang ako!” hinging paumanhin ni William sa akin at ang iwas ito ng tingin. “Bakit, may nangyari ba sa office? tanong ko agad bumalik na kasi ang secretary nito kaya hindi na ako nakakapunta sa company ng akin asawa.

I am at lost right now dahil sa isang araw lang ay nawala na ang lahat sa akin: si Jake, ang mga magulang ko at ang mga pinaghirapan ko. “Lord, ano ang kasalanan ko sa Iyo at pinahihirapan Mo ako nang ganito?” tanong ko sa Kaniya habang umiiyak. “Hindi Mo man lang ako binigyan ng isang bagay na puwede kong panghawakan eh! Bakit ako pa ang pinili Mong parusahan?”

Hindi ko na alam kung paano pa ako makakabangon. Sana — sana namatay na lang din ako. Sana kami na lang dalawa ang nawala. I don't know what to do anymore. Ito na ba ang kapalit ng lahat ng kasalanang nagawa ko? Ito na ba ang karma ko? But why? Bakit sobra sobra pa yata? Bakit yung anak ko pa? Bakit hindi na lang ako? Bakit? "Y-yung anak ko, 'Mmy."

Nakakainis, pero… bakit parang may punto? Ngunit… Bakit parang lumalabas na siya pa ang may kasalanan, at siya pa ang kailangang “managot”? Hindi ’to tama. “Hindi ba pambablackmail ’to?!” biglang sabat ni Bettina, namumula sa galit. “Bakit kasal ko ang pambayad sa problema ng kumpanya mo? Hindi ’yan tama. Magkaibang usapan ’yan!”