Bakit Parang Kasalanan Ko นิยาย & เรื่องราว

sabi ko bago ko isara ang pinto. Muli akong huminga ng malalim. Pilit kong sinasabi sa sarili kong magiging maayos din ang lagay ko. 'Paanong magiging maayos ang lagay mo kung may ginawa kang kasalanan'

Larawan ng isang masayang pamilya na hindi niya alam kung maibabalik pa ba. “Lord, ano ang kasalanan ko at bakit niyo po ako pinaparusahan ng ganito? Masyado na ba akong masamang tao para magalit ng sobra ang asawa ko sa akin?” mahina niyang sambit. Nakaupo siya sa isang bench, tahimik na lumuluha habang naririnig niya ang masayang boses at tawanan ng ibang mga namamasyal.

sambit ko pa rito "Tinatanong kita, kung may problema ka ba? Kasi kanina ka pa nakatulala at hindi mo ginagalaw ang pagkain mo," may pag alala sa boses ko habang nakatitig rito. “I'm sorry Chocolate may iniisip lamang ako!” hinging paumanhin ni William sa akin at ang iwas ito ng tingin. “Bakit, may nangyari ba sa office? tanong ko agad bumalik na kasi ang secretary nito kaya hindi na ako nakakapunta sa company ng akin asawa.

Ranzzel's Point of View* Dahilan... "Wife, tell me, bakit mo gagawin ang bagay na 'yun? Hmm? Tell me. Dahil sa akin, right?" Tiningnan ko siya at dahan-dahan na umiling. "It's not your fault. Kasalanan ko lahat kung bakit ganun ang nangyayari." Tumingin ako sa kanya. "Hindi na natin kailangan balikan ang bagay na 'yun."

bakit parang kasalanan ko? Tumahimik ang paligid. Kahit hindi siya lumingon, ramdam niyang may mga matang nakatingin sa kaniya. Siguro iniisip ng mga taong naroon na baliw siya. Sino ba naman ang lakas-loob na makipagtalo sa lalaking ito? Hindi rin niya alam. Pero wala rin naman siyang balak magpatalo kung alam niyang wala siyang ginawang mali.

Umiling siya at tumakbo na palabas dala-dala ang bag niya. Ang tanga-tanga niya. Ano ba ang ginawaa kong kasalanan at bakit ako sinasaktan ng ganito?

Tulad noong una naming pag-uusap ay muli na naman niyang tinapon iyon at inapakang parang nanggigil. "Ikaw 'bat ka narito? Tapos ka na bang kumain ng hapunan?" pinipilit ko paring maging pormal sa kanya. "Yes." Humarap siya sa labas upang mapagmasdan ang kalangitan. "Bakit mo ginagawa ito?" Bigla na lang lumabas sa bibig ko ang mga katanungan na iyon. "Bakit mo inaako ang kasalanan na hindi mo ginawa? Alam ko sa sarili ko na walang nangyari sa atin!" sabi ko sa kanya na medyo gumaralgal ang boses ko.

I am at lost right now dahil sa isang araw lang ay nawala na ang lahat sa akin: si Jake, ang mga magulang ko at ang mga pinaghirapan ko. “Lord, ano ang kasalanan ko sa Iyo at pinahihirapan Mo ako nang ganito?” tanong ko sa Kaniya habang umiiyak. “Hindi Mo man lang ako binigyan ng isang bagay na puwede kong panghawakan eh! Bakit ako pa ang pinili Mong parusahan?”

Nakakainis, pero… bakit parang may punto? Ngunit… Bakit parang lumalabas na siya pa ang may kasalanan, at siya pa ang kailangang “managot”? Hindi ’to tama. “Hindi ba pambablackmail ’to?!” biglang sabat ni Bettina, namumula sa galit. “Bakit kasal ko ang pambayad sa problema ng kumpanya mo? Hindi ’yan tama. Magkaibang usapan ’yan!”

What the fuck is happening in my life right now? “Bakit kailangan ako? Bakit kailangang ako ang sasalo sa mga kasalanan ni Daddy? He is the reason why we are in this kind of situation, Mom! Bakit hindi siya ang pahanapin mo ng paraan para malutas 'tong problemang 'to?!” “Ashton...”