Bakit Parang Kasalanan Ko นิยาย & เรื่องราว

sagot niya sa kabilang linya. Pagkababa ko ng telepono, isang ngiti ang unti-unting lumitaw sa labi ko, pero hindi ito ngiti ng kasiyahan. "Kung sino man ang may kasalanan, hindi siya makakaligtas," bulong ko sa sarili. "Hindi niya alam kung sino ang kinalaban niya," bulong ko sa aking sarili habang naglalaro ang aking ballpen sa aking mga daliri.

Ayoko ng kausap no'ng mga panahon na iyon, ayokong nakakakita ng tao, ayoko lahat. Minsan, naitanong ko rin sa Diyos kung ano ba ang nagawa kong kasalanan sa Kanya? Bakit hinayaan Niya na pagdaanan ko lahat nang iyon. Mayroon ba akong ginawang matinding kasalanan? May niloko ba akong tao? May sinaktan ba ako? Rebelde ba akong anak? May pinatay ba ako? Hindi ko maintindihan kung bakit, hanggang sa maging okay ako at mapagtanto na ang lahat nang nangyari sa akin ay malalaking aral sa 'king buhay.

tanong ko, nagkibit-balikat na parang wala lang, kahit totoo namang gusto kong marinig kung gano’n pa rin siya ka-cold. “Okay naman. Actually, great.” Umiiwas siya ng tingin, parang may binabalanse sa isip. “Pero lately, parang sobra siyang nagso-sorry. Kahit alam naming pareho kaming may kasalanan.” Napabuntong-hininga siya. “Baka kasalanan ko ‘yon,” sabi ko ng diretso, walang paligoy-ligoy. Agad siyang napatingin. “Ha? Paano naging kasalanan mo?”

"Bakit? Pinatawad ba kayo ni Kasumi nung humingi kayo ng tawad sa kanya?" Namula sa inis at hiya ang matanda. "Pinatawad niya man ako o hindi, nag-sorry na ako! Tsaka ano bang malaking kasalanan ko? Nagsalita lang naman ako ng ilang masasamang bagay tungkol sa kanya ah! Anong malaking issue do'n para ipakulong mo ako?!"

“Bakit po parang malungkot siya? Bakit po nakaluhod siya? may nagawa po ba siyang kasalanan sainyo?” Hindi ako agad nakasagot ang hirap ipaliwanag ngayon kay Liam ang lahat, hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sakaniya na napakalaki ng kasalanan ng lalaking ‘yun sakin… lalo na sakaniya…

Bakit ganito? Bakit parang iba na? Bakit parang hindi na sapat na kaibigan lang siya? Bakit parang gusto ko siyang makita araw-araw? Bakit parang siya agad ang hinahanap ko kapag may magandang nangyayari? Kapag may masama? Kapag pagod ako? Kapag masaya ako? Bakit siya agad? At doon ko biglang naalala.

bigkas niya at parang napaisip. "Actually. Ikaw nga ang may kasalanan sa akin eh." bigkas niya. Bahagya siyang natawa. Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya para hindi mawala ang ngiti niya sa labi. "Ano naman ang kasalanan ko sayo ah?" tanong ko sa kaniya dahil wala akong matandaan na ginawang ko siya ng mali. Napaisip ako. Anong mali kong ginawa sa kaniya? Wala talaga akong matandaan.

Bakit parang mas nakakatakot ito kaysa sa kwartong napasukan ko kanina? Agad na akong nag hanap, jusko wala talaga. Hirap na hirap nako, parang nahihirapan narin akong huminga. Hinawakan ko ang dibdib ko at hinabol ang hininga ko. Bakit nahihirapan akong huminga? Normal ba to? Bigla akong napa isip. Diyos ko baka may nangyayari na kila mama. Kailangan ko nang magmadali.

Halata ang pagpipigil niya ng iyak, dahil nakatuop na siya ng kaniyang bibig. “It’s not your fault,” bulong ko, at sapat na ‘yon para marinig niya ako. “Hindi mo kasalanan kung bakit siya hindi nakuntento sa ‘yo.” “Paano kung may nga pagkukulang ako? Imposibleng hindi ko kasalanan ‘yon—”

“Bakit naging kasalanan ko lahat? Hindi kaya ako ang naglihim sa ating dalawa.” “Kasalanan mo dahil agad kang nagtampo. Hindi mo man lang pinakinggan ang paliwanag ko,” pagdadahilan niya. Mas nadepina ang kunot sa noo ni Pam. “Hindi, Betsy. Kasalanan mo talaga iyon dahil kung hindi ka lang naglihim sa akin in the first place o kung niexplain mo man lang nang maayos hindi na ako magtatampo sa'yo.”