Novel & Cerita Bakit Parang Kasalanan Ko

Tanong ko sa kanya. Eh? Ano ba itong mga lumalabas sa bibig ko? "P-Po?" Tila nagtataka na sabi nya sa akin. "All I did was just to look at you. Bakit kasalanan ko na agad?" Tanong ko sa kanya na parang nahihilo-hilo pa. "Kahit wala akong ginagawang masama, lagi na lang ako sinisisi. Ako na nga 'yung nababoy, ako pa rin 'yung may kasalanan. Pati na rin 'yung mga tao naman na di ko naman laging nakakasama, ako din ang sinisisi. Ano ba talagang kasalanan ko?" Nanginginig na sabi ko at parang naluluha-luha pa.

Bakit ba palagi na lang ganito? "Ano hindi ka sasagot? Naka limutan mo na bang may malaki kang kasalanan sa amin at dapat mo iyong pag bayaran?" saad niya, mariin naman akong napa pikit. Wala akong kaalam alam sa kasalanan ni arami, pero ito ako ngayon ako ang pinaparusahan. "Ang akala ko ba limot mona si maisog huh? Ang buong akala ko ay hindi na kayo nagkikita." Napa

Alam niyang wala siyang ginawang masama sa ibang tao ni isa wala siyang ginawan. “Bakit? Anong ginawa kong kasalanan para mangyari ang lahat ng ito sa akin? Bakit?” paulit-ulit niyang tanong sa kanyang sarili na pilit na hinahanap ang kasagutan sa kanyang mga katanungan na patuloy dumari sa kanyang isipan. “Ano bang naging kasalanan ko?” ***

Hindi ko na alam kung paano pa ako makakabangon. Sana — sana namatay na lang din ako. Sana kami na lang dalawa ang nawala. I don't know what to do anymore. Ito na ba ang kapalit ng lahat ng kasalanang nagawa ko? Ito na ba ang karma ko? But why? Bakit sobra sobra pa yata? Bakit yung anak ko pa? Bakit hindi na lang ako? Bakit? "Y-yung anak ko, 'Mmy."

Isang simpling salita lang ang pagiging kabit pero isang hamak na malaking kasalanan at kahihiyan ito kapag nagkataon na may makaalam. "Panginoon, alam ko pong mali at hindi kapata-patawad ang kasalanan na papasukin ko pero hihingi pa rin ako ng gabay sa inyo" Sabi ko sa utak ko habang malalim na nagpakawala ng buntong hininga.

Basta may ma-ilait lang eh no. "Baka hindi ka lang maalam!" ganting asar ko rito. "I'm not as useless as you." Isang batok lang, pwede ba iyon? Kahit isa lang. Bumaba ito mula sa bisekleta. Tiningnan kung may problema ba.

Parang pagod na pagod. Hindi ko pangarap maging praning, pero hindi ko mapigilan. Bakit siya biglang nawalan ng malay? May kinain ba siyang mali? May sakit ba siya? Hindi niya ba sinasabi? O baka— Napailing ako. Hindi ko dapat isipin ang worst-case scenario. Pero bakit hindi ko maalis ang sinabi niya kanina? “Wala akong ganang kumain…”

Does He even listen? Ilang beses na ba akong nanalingin pero dininig niya ba? Ilang beses na akong nakiusap pero pinakinggan niya ba ako? Diba hindi? Lahat ng taong napapalapit sa akin ay kinukuha niya. Ano bang naging kasalanan ko at bakit kailangan kong parusahan ng ganito? "Calm down Miss, please calm down. You need to be strong for them."

“Haera?” Nakatulalang nakatitig lamang ako sa kamay ko. Hindi ko alam kung bakit nasasaktan ako. Pakiramdam ko ay ang laki-laki ng kasalanan ko. Ngunit kanino? Wala akong maalalang may ginawan ako ng masama. “Hoy, ayos ka lang?”

Sungit "Kasalanan mo kasi inaasar mo ako..." taray kung sagot "Ako pa ngayun ang may kasalanan? grabe ka bakit ba palagi akong sinisisi mo ha, eh ikaw nga diyan ang hindi nag iingat..mabuti nalang maagap akong nasalo ka kaso masyado kang mabigat kaya na out balance din ako!" "So ganun ayaw mo talagang tumigil ha...!"kinuha ko yung hanger at hala pinaghahampas ko sa kanya...