Novel & Cerita Bakit Sumasakit Ang Likod

CHANDRIA LILY LOPEZ Napaungol ako nang makaramdam ng sakit sa balakang at hapdi sa ibabang parte ng katawan. Damn. Halos gabi-gabi na ata namin ginagawa ni Reid iyon. Sumasakit na ang pang ibaba ko. Shit.

Sobrang bili ko na mapagod ngayon. Minsan, ilang hakbang pa lang sa sala ng villa, kailangan ko nang humawak sa pader o sa likod ng sofa para huminga. Para bang mas mabigat na ang katawan ko kaysa sa kaya kong dalhin. Kahit ang pagbibihis ay naging isang maliit na laban. Mas madalas na rin akong nagigising sa gabi. Sumasakit ang likod ko. Minsan, bigla na lang naninigas ang mga binti ko sa pulikat.

Kahit hindi ko siya nakikita ay alam ko na namumutla ito ngayon sa takot. Hindi ko alam kung paano sasabihin kung saan ang masakit sa akin. Sigurado na lamog ang aking likod pero wala itong bali dahil hindi ko naman naramdaman na may nabali. Malakas lang talaga ang pagkakatama sa akin na tila tinadyakan ako ng kabayo sa likod ng malakas.

"'Yong likod ko masakit.." Paanong hindi sasakit ang katawan ko sa kagustuhan kong makatakas, aksidente akong nadulas nang biglang bumuhos ang malakas na ulan at tumama ang likod ko sa ugat ng isang puno. At malamang 'yon ang dahilan kung bakit masakit ang likod ko ngayon. Idagdag pa ang pagkirot ng sentido ko at masamang pakiramdam, marahil dahil nababad ako sa ulan. Hindi ko rin kasi maalala kung gaano ako katagal na nakahiga sa damuhan bago ako nakuha ni Tristan.

“I badly need this.” “Sabi ko sa’yo. Ayaw mo maniwala.” Diniinan niya ang bawat masahi at hagod niya sa likod nito. Ang dami nitong lamig sa katawan. Lalong lalo na sa may balikat nito at leeg. Babad kasi ito sa harap ng laptop nito at nakaupo lang. ‘Yong braso at balikat nito ang masyadong nagagamit kaya alam niya na ‘yon ang parte na medyo nakakaramdam ito ng sakit at manhid.

Lumuhod ako sa gilid nya at inumpisahan ng lagyan ng lotion ang likod nya. "Medyo masakit 'to ah?" Paalala ko. "Hmmn." Tanging sagot nya. Minasahe ko muna 'yung balikat nya. Hala! Ang tigas! Pababa hanggang sa likod nya. "Uhh.." Napa-ungol si Stan. Ang pangit naman ng ungol nya. Pinisil ko ulit ang likod nya. "Yan! M-Masakit dyan."

Payat at medyo sakitin na kung titingnan nang mabuti, pero hindi ko pinahalatang nag-aalala ako sa kanya, kaya naglakad na ako at sinalubong ko ang aking mga apo. Umupo ako para medyo mabuhat sila, pero biglang sumakit ang likod ko bago pa man ako maka-upo. Napahawak ako sa aking likod. “Ma,” sabay na sigaw ng dalawa, pero may biglang humawak sa aking baywang, at bago pa man ako makalingon, alam ko na agad kung sino ang nasa gilid ko. Hindi ko na siya nilingon. “S-salamat.” Bulong ko, sobrang hina na, halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses.

Habang naglalakad, bawat hakbang ay may kasamang kirot dahil sa matinding sakit ng aking ibabang likod na tumama sa kanto ng lamesa dahil sa panunulak ni Lucas. Napakalungkot ng gabi. Ang buwan ay nakatago sa likod ng makakapal na ulap, at ang malamig na simoy ng hangin mula sa bundok ay humahagupit sa aking balat. Ramdam na ramdam ko ang matinding pangungulila at ang kawalan ng kakampi sa mundong ito.

Paggising ko, nag-unat ako ng bahagya bago imulat ang mga mata. Ang sakit ng katawan ko. HIndi naman ako napagod kahapon o kagabi. Hindi nga ako uminom. “Ah! Aray…” angal ko nang biglang sumakit ang likod ko.

Lahat ata bakas na bakas sa kanyang itsura habang umuurong siya at pilit na itinukod ang kanyang kamay sa semento upang makatayo. Masakit pa rin. Hindi pa rin niya magawa ang tumayo. Yung tumama sa pinto masakit. Yung balakang na tila namamaga masakit. Yung likod niya na natukod sa doorknob. Masakit. Ang bumagsak niyang balakang na halos madurog. Masakit. Ulo niya, masakit. Yung puso niya higit na nasasaktan ngayon. Mas masakit pa sa nararanasan niyang sakit sa buo niya na katawan.