Novel & Cerita Bakunawa Philippine Mythology

Kabanata 13 Ang Galit ng Anthony Niyakap ni Anthony si Sophia at sumigaw sa langit. Sa sandaling ito, ang kanyang galit ay parang isang di-nakikitang dragon, na nakapanginig sa kaluluwa ng lahat!

O baka nasa isang panaginip nanaman ba ako? Ang kanyang mga mata, na kulay Lila at Asul. Nangangahulugang galing siya sa isang malalakas na angkan, ngunit ang pagkakaiba, dalawa ang pinanggalingan niyang angkan, ang Asul ay galing sa mataas na angkan nang na kung tatawagin ay nasa mga katungkulan na nang isang Diyosa habang ang isa naman, ang kulay Lila ay galing sa maharlikang angkan nang mga bampira.

"Oh? Kakaiba? Ano ang ibig mong sabihin, Jam?" "Ganito ho kasi 'yan," panimula ko, ibinaba ko ang aking kutsara at tinipon ang aking seryosong mukha upang maging kapanipaniwala. "Sa amin ho sa Batangas, may paniniwala kami na kapag ang isang lugar ay may mahabang pasilyo na laging madilim ang dulo, doon ho madalas tumambay ang mga 'ligaw na anino.' Sila ho 'yung mga espiritu ng mga taong hindi matahimik dahil may nais silang ipahiwatig sa mga buhay." "Talaga, hija?" halatang-halata ang matinding interes sa boses ni Tita Selena, habang unti-unting nakakalimutan ang kaniyang pagkain. "Anong klaseng ipinahihiwatig?"

Ipinangako ko sa kanyang tutulungan ko siya, siguro'y dapat ko ng tuparin 'yon at 'wag ng mag-isip ng iba pa. ⚫ Ang lugar ni Sachiel ay ang kweba rito sa ilalim ng dagat na may malaking nakaukit na trident. Kilala siya ng lahat bilang anghel ng karagatan kung kaya siya ang aming pinuntahan para mabigyan na ng solusyon ang paghahanap namin ni Maron ng sagot sa kung paano siyang muli ay magiging tao.

mahina niyang tanong. Napatingin ako sa kanya, umawang ang labi at namilog ang mata. Napangisi siya sa reaksyon ko at mataman akong tiningnan. **** My planned was backfired on me. I didn't expected this to happen. Mas triple ang balik sa akin, mas triple ang sakit. Akala ko sa pagbalik ko galing Bohol, magiging okay na. Nakalimutan ko na may nagawa nga pala ako at talagang malaki ang possibility na malaman niya. Because of that, naaksidente pa si Bailey.

Natapunan siya ng mga soup at inumin, basang-basa siya mula ulo hanggang paa. Habang basang-basa at malinaw na nagulat, nagpapaawa siyang tumingin sa akin at nanginig pa ang boses para perpekto ang pag-arte niya. “Yunice, kinamumuhian mo ba ako? Dahil ba sa kinuha ko ang lugar mo? Naiintindihan ko, naiitindihan ko naman talaga. May karapatan ka para kamuhian ako. Pero mahal na mahal ko si Ina, Ama at mga kapatid natin…hindi ko gusto na umalis sila. Pakiusap huwag mo akong paalisin!”

The moon shines fully, illuminating the darkness outside and providing a glint of light to Svetlana’s eyes as she stared up at it while she sat on a bench with Ahrio next to her. “There’s a legend in Southeast Asian countries that whenever it’s the full moon, ghosts, monsters and other scary supernatural beings appear and roam the world of the living. Do you know that?” Ikniwento ni Svetlana ang isa sa mga nakakatakot na kwentong narinig niya mula sa kanyang pagkabata.

buwelta naman ni Janus. My eyes widened. "Tulad ngayon!" We were taken aback as numerous massive fireballs created by the Bakeneko approached us. The three men with me instantly came to a halt and were ready to repel until a powerful wind emerged up. As a result, the fireballs were diminished. "Huwag kayong titigil! Abante lang, mga kabataan!" sigaw ng taong gumawa noon. Napalingon kami kung sino iyon.

sagot naman ng malokong asawa niya sabay higa sa tabi niya. Sinamaan niya ito ng tingin. "Bakit? Sabi ba may mga mangkukulam doon?" "Sabi sa kwento, iyong mga eksperto. Doon daw nakatira ang mga Shaman." "Shaman?" Interesado siya kaya tumagilid siya paharap dito. "Warlock or witches, mangkukulam o albularyo sa Pilipino," paglinaw nito.