Amanikable Philippine Mythology Novels & Stories

Si Felix ay nakasandal sa hita ko, parang aso na naghihintay ng pagsang-ayon ng amo. "Felicity, tinanggap mo naman ako, ‘di ba? May naramdaman ka naman para sa akin kahit kaunti sa paglipas ng taon, hindi ba? Alam kong marami akong nagawang mali. Patawarin mo ako. Naipaghiganti na kita at ang lola mo. Gawin na nating tama ang lahat mula ngayon. Mananatili ka bang kasama ko habang buhay? Mahal na mahal kita, Felicity..."

"I don't really believe in such things. That's just a myth, a made up story of our ancestors." "Ako naniniwala ako sa mga engkanto kasi no'ng nakita kita naniwala na ako na totoo pala ang mga engkantada." Natawa lang siya ulit sa sinabi ko pero mahina lang. Akala niya siguro nagbibiro na naman ako, eh, kahit na totoo naman 'yong sinasabi ko. "And if I'm the engkantada, are you the engkantado?"

makasamang pareho ang mga magulang nito. Gustuhin man niyang pagbigyan ang lalaki sa imbitasyon nito ay natatakot din siya sa sarili na baka bigla na namang manumbalik ang lahat ng nangyari noon. Ayaw na niyang masaktan muli. Si Marvin ang makapagbibigay sa kanya ng kaligayahang matagal na niyang inaasam. Si Carlo ay imposible pa ring magkagusto sa kanya. Ang kanyang Ate Joanna ang nag-iisang babaeng minahal nito ng lubos. Ang kanyang nakatatandang kapatid lang ang tanging babaeng niligawan at sinamba ng nag-iisang Carlo Santamaria. Imposibleng mabaling sa kanya ang pagtingin at pagmamahal nito. Sapat na sa kanya na makasama ito ng kanyang anak at lumaki ang bata na walang mararamdamang emp

Tugon. "Maghanap ka ng aanakan mo, huwag ako!" Mariing pabalang na sumbat sa kanya ng dalaga. Sandali siyang natigilan at napaisip, ngunit kalaunan ay naniningkit na mga matang tinignan niya sa mga mata ang dalaga. "Bakit ako maghahanap kung ikaw naman ang una kong nakilala? Lian, Lian, hanggang ngayon hindi mo ba nauunawaan kung bakit 'di pa kita pinapakawalan o pinapatay?"

=JOHN PAUL's POV= Tahimik si Azrael sa likod ng van at mukhang malalim ang iniisip. Naririnig din namin siya na panay ang buntong hininga. Iniisip kaya niya kung ano talaga ang nangyari?

Mabigat ang kanyang dibdib, at tila may namumuong unos sa kanyang puso. "Kapag nakita mo siya," basag ni Philipp sa katahimikan, "alalahanin mong minsan na tayong nawalan ng isang manugang. Hindi lang basta asawa mo si Ana, anak na rin ang turing namin sa kanya."

O baka pareho. Japanese naman ang ama ni Amber. Pumunta ng Pilipinas para mag-bakasyon, sa hindi inaasahan ay nakabuo sila ni nanay ng supling, at 'yon ay si Amber. Hindi kagaya ng morena kong balat, mapuputi ang dalawa kong kapatid.

I gasped when I remembered something. "Like Ahyem Gilya?" His eyes widened a bit like he was not expecting me to know about it. "Somewhat like Ahyem. She's a rare case. Pinanganak siyang may magus, nawala kaya bumagsak sa lumphosa. Kalaunan ay bumalik pero mas pinili niyang huwag ipaalam at manirahan dito kasama kami." He sighed heavily then continued.

tanong ni Anarah. Bumuntong-hininga si Gamarah bago magkuwento, "Ang mama ay isang pinakamagaling na shaman noon, dahil sa taglay niyang lakas at kapangyarihan ay nagkaroon siya ng koneksyon sa mga fallen spirits..." "Fallen spirits? Ang mga nahulog na Angheles na kumampi kay Anakumaga?" gulat na pag-alala ni Anarah. "Lumalakas sila kapag may mga makapangyarihang Mortana na nakikipag-ugnayan sa kanila. Isa si Mama sa mga 'yon, Anak..." sabi ni Gamarah.

Malakas ang kutob ko na kaya siya umuwi at bumalik ng Pilipinas, hindi para sundin ang mga inuutos ng kaniyang ama sa kaniya kun'di para paghigantihan ito sa pagiging malupit nito sa kaniya. Kung gayon binabalak niyang patayin ang sarili niyang ama na walang ibang nakakaalam? bulong ko sa aking sarili. Pagkatapos ko malaman ang kalahati tungkol sa tunay niyang pagkatao ay kaagad din naman akong nag-impake ng mga gamit ko at naghanda sa pag-uwi ng Pilipinas.