Baon Sa Utang In English 소설 & 이야기

Kaya gustohin ko man don, ay wala akong magawa dahil hindi pa kami mayaman, wala rin kaming pambayad. "No worries about that, we can pay for your tuition, dear" Sabi ni Mom na halos abot tainga na ang ngiti. "Nako! Hindi na po Ma'am este M-Mom, marami naman pung university dito kaya okay lang" napakamot ako sa ulo ko dahil sa hiya. Marami na kaming utang na loob, pinatira at pinakain na kami kaya hindi na naman kailangan ng utang na loob.

Parang nagkaroon muli ng dahilan ang buhay ko para magpatuloy. “So, sa bahay muna tayo ha?” Lumingon siya sa akin sabay malanding kumindat. “May meeting ka, ‘di ba?” “After lunch pa naman iyon Babe. Kayang kaya pa natin iyon dahil maaga pa naman.” “Kaya ang ano?” pagmamaang maangan ko para lang inisin siya. “Magbabayad ka ng utang mo, hindi ba?” “Utang? Saan at paano ako nagkautang? Parang wala yata akong maalala na nagkautang ako ah.”

Bayad? Anong ibig sabihin ng sinabi ni Monching? Kinuha lang ako ni mom sa pilipinas, hindi dahil gusto niyang pamahalaan ko ang negosyo dito...kung 'di ano? maging isang bayad utang sa pamilya nila Garret?

Nais nyang malaman kung nasaan nga ba ang mga ito. "Gago ka pala eh. Bakit ko naman sa- sabihin sa iyo? Ni hindi mo pa nga sina sabi kong puma payag ka o hindi." inis na bulalas nito. "Nasa- sagad mo na ang pasensya ko ha. Kapag hindi ako naka pag timpi baka ang batang ito ang tumibos ng mga utang mo sa akin." medyo mataas na ngayon ang tinig nito.

Kaagad naman na tumango ang guwapong binata na si Hector sa kanya at nagsalita, "Oo. May utang sa akin ang papa mo. Isang taon na ang lumipas nang umutang siya sa akin ngunit hindi pa niya ako binabayaran hanggang ngayon. Kahit singkong duling ay wala. Wala siyang binabayad sa akin. May usapan pa naman kami ng papa mo na kailangan bago mag-isang taon ay nabayaran na niya 'yon ngunit isang taon na hindi pa rin niya nababayaran 'yon. Hindi ako gumagawa-gawa lang ng kuwento baka 'yon ang iniisip mo. Nagsasabi ako ng totoo sa 'yo." "Ilan ang utang ng papa ko sa 'yo? Bakit siya umutang sa 'yo, huh? Saan niya ba ginamit ang pera? Wala talaga akong kaalam-alam sa utang na 'yan na sinasabi mo. Wala

sagot ni Clay. Naging maasim ang ekspresyon ni Caroline, “2,000 dollars lang noong nakaraang buwan!” Sinuri ni Clay si Caroline habang nakangiti ng malamig, “Kung ganoon, kailangan mo tanungin ang ama mo kung anong ginawa niya para tumaas ang utang. Nandito ang IOU, at kilala mo ang sulat kamay ng ama mo. Nandito lang ako para kolektahin ang pera na inutang sa akin.”

Hindi man ako makapaniwalang wala na sila ngunit kailangan ko ‘yon itatak sa kokote ko. I took a very deep breath. Nabayaran ko na ang mga utang ni Mommy at Daddy. Ang tanging problema ko ngayon ay ang milyon-milyon nilang utang sa bangko. Hindi ko alam kung saan nila nagamit ang pera. Hindi ko rin alam kung paano ko mababayaran ‘yon.

“Sino ba yun? May utang ka siguro dun kaya mo tinataguan ano?" Kumunot ang noo niya. "Utang? What the—ako may utang?" Hilaw syang natawa. Bakit wala ba syang utang? Sana all walang utang! Ganyang-ganyan kasi yung may mga utang sa ate ko dati. Mabuti lang kapag sila yung nanghihiram pero kpag sinisingil na ang daming rason.”

Kung hindi pa siya binisita ng dalawa ay baka hindi na siya inabutan ng ika-dalawamput tatlo niyang kaarawan. “Ang dami ko ng utang sa inyo na walang tubo!” Palatak niya rito. “Hindi naman kami nag-aano,” napatikom ito ng bibig ng hindi na malaman ang terminolohiya na gagamitin. “Singil?” Usisa niya. “Yes, hindi naman kami nagsingil.” “Naniningil kasi.” “I love Philippines but sometimes it makes my head spin.” Humalakhak siya sa tinuran nito. “Ano ba kasi nangyari sayo at nakalimutan mo na ‘yung ibang term sa filipino?”

aniya at ngumisi pa. "Tss ayoko lang lumaki pa lalo ang utang na loob ko sa'yo noh." inis kong turan. "At sino bang may sabi na may utang na loob ka sa'kin?" "W-wala...well sorry naman, marunong kasi akong tumanaw ng utang na loob." "Don't bother, it's an insult for someone lending a willing hand." aniya na ikinanlaki ng bibig ko.