Bed Friend The Series Novels & Stories

I hadn’t eaten since earlier—it was already 4 PM. I rolled out of bed, stretching a little before heading toward the door. I walked quietly, but just as I was about to step out, a familiar voice rang from below. “Don’t be ridiculous, Kent! I don’t believe that!” I froze mid-step. Wero? Tilting my head, I opened the door a little more and peeked down the stairs. And sure enough, there was Kent with Wero, Clyde, and Justine—but what really surprised me was seeing Clyren with them. He usually didn’t hang out with them because of how busy he was at the hospital.

Since, ang kaibigan nila parehas ang may birthday. Nang nasa kasarapan sila ng pag-iinom. Nagpaalam bigla ang kanyang boyfriend na magko comfort room lang kaya pumayag naman siya.. Hindi siya nag-isip ng kung ano rito, malaki ang tiwala niya sapagkat medyo matagal na rin naman silang dalawa at ni minsan hindi naman ito nagloko sa kanya.

napangiti ako ng maalala si Colleen. "Wala eh, pero may...." "May?" "May bedmate akong sikat na model" nangunot ang noo nitong tila naguluhan sa sinaad ko. "Paanong bedmate?" napatagilid ako dito at nangingiting tumitig sa mga mata nitong bakas ang katanungan at kalituhan. "Bedmate...'yong...malaya mong naikakama pero walang kayo. Kumbaga, friends lang kayo..with benefits" paliwanag kong ikinatigil at lunok nito.

Kung hindi ko lang alam na may gusto siya sakin siguro ang iisipin ko nagseselos siya dahil may naging kaibigan ako bukod sa kaniya. Pero ngayon na alam ko na ang nararamdaman niya para sakin. Marahil, nagseselos siya sa kaalamang naging kami ng kaibigan ko. Kailangan ko na talaga ipagtapat sa kaniya ang naging samahan namin ni Adrian Ruiz, ang aking Best Friend noong Kolehiyo, para mapanatag na rin ang loob niya.

"Ay di na kailangan. Ako na bahala. Bisita ka dito e. Ang Mabuti pa Ryevann, ipakilala mo muna siya sa iba mo pang auntie at uncle. Nandun sila sa garden" Napatango naman si Ryevann at pinakilala na din ako sa kanila. I can say na mabait naman pala ang relatives ni Ryevann. Siguro nasosobrahan lang ako ng panonood ng mga kung ano anong series and drama kaya napaparanoid ako. "Diba, sabi sayo mabait sila. Di sila nangangagat" napatawa na lang ako. Dumiretso naman kami sa living area at may grupo na maiingay dun na naglalaro ng ps4 may mga babae rin. Mga pinsan niya ata to. Napabaling naman ang atensyon nila sa amin.

Uy' ang nickname ko dito sa messenger. Ewan ko ba pero naiinis ako sa tuwing magcha-chat siya ng ganito. Ano nanaman ba'ng kailangan ng isang 'to sa akin? Si Theo ay classmate ko. Isang upuan ang pagitan niya mula sa aking kinauupuan pero gaya nga ng sabi ko, hindi kami ganoong kaclose sa isa't-isa. Hindi ko nga alam kung kaibigan ang tingin niya sa akin kahit friends kami sa friendsbook. Wala naman akong masyadong alam tungkol sa kanya maliban sa pagiging tamad niya sa pag-aaral. Tipikal na one of the boys at the back.

natatawang sabi ni Mark Wayne. Hindi niya napigilan ang mangiti dahil may alaala na namang nanumbalik sa kanyang isipan. Siyempre, may kinalaman iyon sa kabataan nila ni Mark Wayne. Bestfriends sila mula pa nu’ng nasa kindergarten sila. Palibhasa matatalik na magkakaibigan ang kanilang mga magulang at magkatapat lang ang bahay na kanilang tinitirhan kaya naman nagkalapit sila ng todo tapos pareho pa silang nag-iisang anak. Tapos mula kindergarten hanggang magtapos sila ng highschool ay magkaklase sila. Kaya naman marami ang nagsasabing daig pa nila ang kambal tuko noon. KUng nasaan ang isa, tiyak na naroroon din ang isa.

“Bestfriend?!” A rush of warmth spread through Heather’s chest. As if it had been too long since she had last seen her best friend. Before she could react, Serenity had already pulled her into a tight hug. “I can’t believe you’re here! Akala ko ba—” “Mahabang kwento,” Heather muttered, hugging her back. “Then come in! You have to tell me everything,” Serenity said, pulling her inside. As soon as they entered, Heather spotted Bryce sitting on the couch, casually flipping through a book.

“It was hard in the beginning. I felt like an outsider. My classmates laughed when I didn’t understand Cebuano, and sometimes I couldn’t even follow what they were saying. May mga gabi na gusto ko nang bumalik sa Manila. Sa mommy ko, sa ate ko. Pero tuwing nakikita ko si Daddy na puyat, pagod, pero patuloy pa ring lumalaban, sinasabi ko sa sarili ko na hindi ko siya pwedeng iwanan mag-isa dito.” Maya-maya ay napangiti ito. “Nakilala ko si Clara sa school. Siya ang unang naging kaibigan ko kahit na mas bata siya sa akin ng three years. She showed me around and introduced me to a few friends. Kina Kimberly, Jax, Aaron, and Vincent. We got really close. Clara defended me from the bullies. She w

Nasa hita niya ang lunchbox habang patuloy na ngumunguya. “Don’t worry. Bukas, ililibre kita sa fastfood.” “Pampalubag-loob lang, my friend?” saad ni Marcia. “Just tell me who you’re hiding from, Pixie.” “W-Wayde,” utal kong sagot. “Ahh, ’yong gwapong bakla na bestfriend ng p****k mong kapatid.” “Y-Yeah.” “Bakit? Binu-bully ka na naman ba niya?” tanong niya.