Begin Again Mga Nobela at Kwento

Sa kabila ng pagbura ni Paola sa kanyang anchor memory, mayroon bang isang maliit na bagay—isang damdamin o isang lihim—na hindi kayang burahin ng Order? Ang bawat simula ay isang pagtatapos na nakabalat-kayo. Sa Kabanata 235, ang laro ay muling magsisimula... pero sa pagkakataong ito, ang mga patakaran ay isinulat sa dugo. ABANGAN ANG SUSUNOD NA KABANATA…

"Eh, paano kung hindi ko na maalala? Paano kung kahit anong pilit ko, hindi na bumalik ang nakaraan?" Hindi agad nakasagot si Adrian. Tinitigan lang niya si Sara bago siya muling nagsalita, mas mahinahon ngayon. "Kung hindi mo na maalala, edi magsimula tayo ulit." Napatingin siya kay Adrian, tila nagulat. "Ano?" "Magsimula tayo ulit. Hindi ko kailangang pilitin kang balikan ang nakaraan mo. Kung hindi mo na ‘yon maalala, edi dito na tayo magsimula, sa kung ano tayo ngayon."

“Isang simula na walang kasiguraduhan kung kailan magiging masaya muli.” --- Habang nakaupo si Lennah sa kanyang kama, napagtanto niyang kailangan niyang magsimula muli para sa kanyang sarili. Kinuha niya ang kanyang diary at sinimulan ang pagsulat ng mga plano, mga bagay na gusto niyang gawin, mga pangarap na matagal nang nalimutan. ‘Maglakbay sa ibang lugar.’ ‘Subukang mag-aral muli.’

Oras na para kalimutan ang lahat—kasama na ang lalaking hindi ko matandaan, at ang gabing hindi ko na dapat balikan. Pinilit kong ibalik ang sarili ko sa kasalukuyan. Hindi ko dapat hayaang lamunin ako ng nakaraan. Una sa lahat, kailangan kong bumangon at magsimula ulit. Lumabas ako ng kwarto at nagtungo sa kusina para makapaghanda ng kape. Habang hinihintay kong kumulo ang tubig, kinuha ko ang cellphone ko at binuksan muli ang messenger.

“Hindi ako mapupunta sa ganitong sitwasyon. Pero...” Napatingin ako sa malayo. Sa mga halaman at sa malawak na kalangitan. “…pero siguro nga, may dahilan kung bakit ako dinala dito.” Unti-unting bumuo ng desisyon ang puso ko. Hindi lang ako tatakas sa nakaraan—lalaban ako. Para sa akin. Para sa alaala ninyo. Para sa bagong simula. Later that night…

At magbibigay ng mga bagong dahilan, upang ikaw ay magpatuloy. Isang tao na makakasama mong bumuo ng mga bagong alaala. At maghahatid sa iyo sa panibagong simula. At doon, masasabi mo sa iyong sarili na, tama nga sila, na ayos lang na natapos na ang unang kabata ng kwento na isa na lamang ngayon na alaala. At walang masama sa muling pag uumpisa. Lalo na kung may isang tao ang handang samahan ka at patunayan sa iyo na ang lahat ng pagwawakas, ay may katiyakan na magandang simula.

“Magandang umaga rin.” At sa simpleng palitan ng bati, napagtanto ni Renzelle na minsan, ang tunay na bagong simula ay hindi kailangang malaki o dramatiko. Minsan, nagsisimula ito sa isang desisyong piliin ang sarili. Sa isang hakbang na paabante. Sa isang ngiting hindi mo kailangang ibalik sa nakaraan. Sinalubong ng lalaki ang isang babaeng naglalakad na may kasamang aso, parang nagdajogging.

O may iba pa siyang balak? Bitter ends lead to new beginnings, 'di ba? Pero ang bagong simula na ito ay tila isang madilim na eskinita na wala akong ibang kasama kundi ang kumpetisyon at ang isang lalaking hindi ko alam kung kailan titigil sa pag-stalk sa bawat aspeto ng buhay ko.

“Tulad ng ibon, ang pagkagapos ko ay hindi ang kataposan. Lilipad akong muli mula sa pighati ng paggapos, Dan!” Dali-dali kong inalis sa isip ang lalaki. Ang kawalan niya ng emosyon ay nagpadagdag lamang ng pighating nararamdaman ko. Parang ibong hinahayaan lamang matapos igapos. Sapat nga bang pinapakain ito?

At doon… sa gitna ng maliit na park, sa ilalim ng fairy lights, sa katahimikan ng gabi dalawang pusong minsang natakot, minsang nasaktan, minsang nadurog… ay sabay na muling nag-step forward. Hindi pa love. Hindi pa “kami.” Hindi pa perfect. Pero may beginning. Isang beginning na hindi biglaan. Hindi mabilis. Hindi impulsive. A beginning built slowly. Safely. Honestly. At iyon ang pinakaunang hakbang ng totoong healing. At iyon ang tunay na simula nila.