Best Motto In Life For Students Mga Nobela at Kwento

hindi na para ipilit niya ang kanyang sarili dito. "Pera lang yan. Kikitain pa yan ng ate ang mahalaga masaya kayo, Masaya tayo." Sagot niya dito. Hinid pa rin naman nagbabago ang kanyang motto sa buhay at ang dignidad pa rin niya ang mamumutawi. Kahit kailan man ay hindi siya masisilaw sa pera ng ibang tao.

Ayaw ko naman siyang magmukhang tanga na kinakausap ang sarili. "Living simply is the best life you could have, Carriuz." Gumalaw ako paharap sa kaniya at nakita koa siyang nakatukod ang isang kamay at nakatingin sa'kin. Ngumisi siya. "Riza said the same thing. Motto ninyong dalawa 'yan?" Inirapan ko siya. Nang-aasar ba 'to? "Pareho kami nang paniniwala. Because we had experienced the same simple life."

Sila ang mas hayop kung tutuusin. Kung tutuusin wala naman kaming ginagawang masama eh. Hindi kami nag nanakaw. Wala kaming tinatapakang tao. Eh siya ano ang ginagawa niya? Mang husga? Mam bully ng mga walang kalaban laban na mga estudyante dito. Mag maliit ng katayuan ng iba. Gamitin ang katayuan niya sa buhay para lang makalamang sa iba. Yan ba ang tao para dito? Kung ganyan din lang naman pala ang standard niya para tawaging mabuting tao ay mas maganda pa na maging isang hayop pero may pusong makatao.

"You have to fight through some bad days to earn the best days of your life. So keep your head high, your chin up, and most importantly keeps smiling, because life's a beautiful thing and there's so much to smile about." Pagkatapos niyang sabihin iyon, pinalakpakan siya ng mga kasama ko. "Wow! Puno ka naman pala ng words of wisdom! Mahilig ka siguro magbasa ng mga books?" saad ni Maki. "Mahilig, pero kasi 'yong quotes na 'yon nabasa ko lang d'yan, oh!" sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life.

“Betina, na-miss kita. Kumusta ka na?” “Okay naman ako ate. Maraming salamat sa’yo at sa byenan mo. Inaasikaso nila akong mabuti dito. Ate, kung hindi dahil sa’yo hindi madudungtungan ang buhay ko. Pangako na babawi ako sa’yo kapag okay na ako,” naluluhang sabi nito. “Kung gusto mong bumawi, magpagaling ka agad para maipagpatuloy mo ang pag-aaral mo at matupad mo ang pangarap mong maging isang guro.”

"Jusko naman! Tingnan mo nga ninety-four lang general average mo this sem. Dati naman hindi ka bumababa ng ninety-five. With Highest Honor ka pa nga noong Junior High. Akala ko ba gusto mong makapasok sa magandang University?" "Gusto ko nga po," nakayuko kong tugon. "Iyon naman pala edi mas pagbutihin mo. Kinausap na ako ng teacher mo noong meeting at ang sabi posibleng maging Valedictorian ka this school year. Kaya ayusin mo naman sana. Alam mo simula noong sumali ka sa grupo na 'yan nagkaganiyan na mga grado mo. Tigilan mo na kasi iyang pagsayaw at pagkanta na iyan. Distraction lang iyan sa pag-aaral mo. Hindi ka naman magkakapera d'yan."

"Well, he doesn't need money." "Ano ka ba? Minsan may mga tao na nahihiyang humingi. Kaya ikaw na lang ang magkusa. Mabuti nang mapunta sa kanya ang sinasahod mo kaysa sa mga bombay at lending company." "Fine, fine." "Ayusin mo ang buhay mo. Para naman maipakita mo sa madrasta mo na fighter ka at hindi basta-basta sumusuko."

“Gusto kong magkaroon ka ng disenteng buhay. Ang paaralan ay hindi basta isang eskwelahan lang para mag-aral. Marami kang makakasalamuha. Maraming pupuri sa ‘yo, pero at the same time, lilibakin ka rin nila. Sa una ay baka manibago ka, mahirapan kang makisama. Pero kailangan mong pagdaanan ang lahat ng iyon, para matuto ka para sa pagtanda mo.” “Huwag mong problemahin ang halaga ng mga damit na ‘yan. Mag-aral ka lang ng mabuti, Mag-pokus. Iyon lang ang gusto kong gawin mo. Tapos, bayad ka na sa akin sa mga mamahaling mga damit na ‘yan.”

saad ko at nakita ko namang nag-iiyakan ang ibang nanay at ang ibang professor namin. “Sa mga katulad kong umulit at sa ilang beses na umulit sa pag-aaral, huwag tayong susuko. Walang susuko sa atin dahil may pangarap tayong kailangan tuparin. Hayaan mo ang mga taong manghuhusga sa'yo, wala naman silang ibang gagawin kundi panoorin lamang ang mga gagawin mo sa buhay. 'Yung mga naranasan mo sa buhay? Gawin mong inspirasyon at kalakasan 'yan dahil makakatulong sila sa'yong maging matatag at malakas na tao pagdating ng araw.”

"MAHIRAP ANG ATING pinagdadaanan sa buhay. Maykaya man tayo o mahirap, pareho pa rin ang tinatapakan nating landas. Pareho tayong dumadaan sa butas ng karayom. Pareho rin tayong nasisiyahan kapag nakakamit ang ating mga pangarap, ang ating mga mithiing matagal nating inaasam. Sana'y maging inspirasyon ang mensahe ng THE BRIGHTER FUTURE, ang sentro ng ating panuntunan, upang bumangon mula sa pagkalugmok sa nakaraan at taas-noong maipagmamalaki ang ating mga sarili sa hinaharap. Magtiwala kayo sa inyong mga sarili na makakapagtapos kayo ng pag-aaral at magsisikap muli sa mga panibagong hamon ng ating lipunan—na nasa labas lamang ng paaralang ito. Maging responsable kayo bilang mamamayan ng ban