Bible Verse Vengeance Is Mine の小説・ストーリー

Years would pass, but not the flame— It burned beneath a borrowed name. She learned to walk with pride again, To sharpen grace, conceal the pain. She rose from dust with eyes of steel, No longer begging fate to heal. Each word they spoke, each scar they left, She turned to strength, from all that theft. Revenge, they say, is bitter sweet, But oh, how sharp its taste can meet. She didn’t need to lift a sword, Her silence screamed, her steps restored. And when at last they turned around, It was too late—their king had drowned.

"Pero hindi ang perang galing sa—" "—I know, I understand, you know, as much as you despise my other job, I despise it more, isang bagay na iniiyakan at pinagsisisihan ko, I worked to a person who happened to kill my mom and your brother...isang katangahan ko dahil lang umiral ang galit ko, ang paghihiganti ko, siguro kung may natutunan ako sa dalawang taon na pananahimik mag-isa, iyon ay ang hindi ka magpadala sa galit mo or else things will get so dark around you, I was embraced by my vengeance, mali lahat iyon"

Iyon ang huli kong sinabi sa kaniya bago ako tumalikod at maglalakad na sana paalis nang bigla niya muli akong tawagin. “Ate Aliyah!!!” “Bakit?” tanong koa nang malingon ulit siya. “Psalms 37: 24!” sigaw niya na kinakunot ng aking noo. Bible verse? “Though he may stumble, he will not fall, for the Lord upholds him with His hand.” salita niyang muli na galing sa bible verse na kaniyang sinabi. Hindi ako agad nakapag-react dahil sa prosesong ginawa ng aking utak, ngunit nang maunawaan ko iyon ay naramdaman ko na ang pagtulo ng isang butil ng luha sa aking pisngi.

Gusto kong sisihin ang gobyerno, ang ospital, si Ante Fely, lahat, gusto kong magalit sa mundo. Sa gitna ng aking pagtangis, umihip ang napakalakas na hangin dahilan para mawalan ng apoy ang mga kandilang nakasindi sa altar at mabuksan ang mga pahina ng Bibliya na nasa lamesa. Nagsitayuan ang aking mga balhibo, at takot na nagpalinga-linga habang naglalakad papunta sa altar para isara at ayusin ang nakabukas na Bibliya. Hinarap ko ito, at naka agaw ng aking pansin ang isang parte ng basahin. Second book of Corinthians, chapter 1, verse 9-10 “Indeed, we felt that we had received the sentence of death. But that was to make us rely not on ourselves but on God who raises the dead. He delivered u

Katulad pa rin ito ng dati. Umupo ako at sumandal sa puno. Ipinikit ko ang aking mga mata at saka nilanghap ang simoy ng hangin. Mayamaya, inilabas ko ang aking bibliya na agad ko namang binuklat at binasa. 1 Deliver me from my enemies, O God; be my fortress against those who are attacking me. 2 Deliver me from evildoers and save me from those who are after my blood. 3 See how they lie in wait for me! Fierce men conspire against me for no offense or sin of mine, LORD.

Binaon ko ang aking mukha sa una ko nang tumunog ang cellphone ko at bumungad sa akin ang mga mensahe galing kay Luke sa messenger. Luke: Before you go to bed I just want to share a verse with you from thwe Bible. This keeps me from overthinking a lot these days. Luke: It is found in Isaiah 41:10, "Have I not commanded you? Be strong and courageous. Do not be afraid; do not be discouraged, for the Lord your God will be with you wherever you go." Luke: I'll pray for you. Goodnight and see you on Monday. Hindi ko mapigilan na mapaiyak dahil sa nabasa. Hindi ko alam kung bakit sobrang bigat ng pakiramdam ko ngayon.

Naiintindihan ko naman ang sinasabi niya. Pero siguro hindi lang ako kasing tigas niya na kahit naging masama sila sa akin hindi pa rin ako naghahangad ng masama sa kanila, katulad na lang sa Mama niya na kahit na anong galit ko, hindi ko magawang mahilingan ng masama. Dahil alam kong masama nga, Diyos na ang bahala sa mga masasamang tao, vengeance is not mine, but his.

Sinipot ko si Father kaninang tanghali at nag-iisa naman ako ngayon sa harap ng covered court na tapat ng simbahan, nakain ng kwek kwek. Nakakagigil. Kung kahapon ay gusto kong sakalin ang dalawang ‘yon sa harap ng mga tao sa simbahan, baka kurot na lang o kaya sampal ang maaabutan nila mula sa akin. Comforting din naman ang mga salitang narinig ko mula kay Father – “Dearly beloved, avenge not yourselvs, but rather give place unto wrath: for it is written, Vengeance is mine; I will repay, saith the Lord," kinuha niya mula sa Romans 12:19. Nabanggit pa niya muling hindi paghihiganti ang gusto ng puso ko kundi closure mula kay Maverick. Totoo naman in some way. Baka galit lang talaga ang puso

“You’re really calm about this.” Ngumiti ako ngunit walang bakas ng kahinaan. “I learned the hard way,” sagot ko. “When people want to see you fall, the best revenge is to stand taller.”

sigaw ni Jaco na isa sa mga ka-teammate ko. "Mikho, Come on!" Narinig ko ring sigaw ng iba ko pang mga kasama. I shrugged my head and looked for an opening para maipasa ang bola kay Jaco nang makita ko muli ang isang bible verse na naka-post sa gilid ng court. For all that is in the world, the lust of the flesh and the lust of the eyes and the boastful pride of life, is not from the Father, but is from the world.