Novel & Cerita Bible Verse Vengeance Is Mine

Pero malinaw sa isip at puso ko kung bakit ko ito ginagawa. Sandali siyang natahimik. Parang binabasa niya muli ang aking mga mata. Parang gusto niyang tuklasin kung totoo nga ba ang narinig niya mula sa akin. Parang ang daming tanong na gusto niyang sabihin sa akin pero hindi niya alam kung ano ang uunahin niyang itatanong. “I could see the vengeance burning in your eyes,” malumanay na saad niya habang nakatutok pa rin sa mga mata ko.

Tanging siya lang talaga ang makaka alam ng katotohanan. At ipinagpapasalamat ko sa kan'ya ng araw-araw ang lahat ng meron ako sa buhay maliit man yan o malaki. God knows the desired of our hearts. Sabi nga sa bible verse na paborito ko na; "When the time is right, I, the Lord, will make it happen. Isaiah 60:22. Palagi yang nakatatak sa puso't-isipan ko. Isa yan sa pinang hawakan ko bago ko nakuha ang happily ever after ng buhay ko.

Dito ako dinala ng kamatayan ko. May boses na kumausap sa akin nang makarating ako sa madilim na lugar nang mawalan ako ng hininga. Hindi ako makapaniwala. Akala ko langit o impyerno na ang kasunod kapag namatay ka. May paghuhukom pa pala. "This is the kingdom of vengeance," boses ng babae ang sumalubong sa akin. Hinanap ko kung may pinanggagalingan ba ang boses na iyon, ngunit wala.

The anger, the strong envy in my heart pushed me to do the reason why my father is now looking at me with eyes full of hatred and disappointment. It was only me and Hyacinth. Nakatayo kami pareho sa gilid ng daan. Nang makita ang papalapit na sasakyan, hinila ko siya at itinulak. Hinila ko siya at itinulak para mamatay siya. I did it. I really did. But I am sure I did it not because of wrath, but because of justice. Vengeance is a way of putting justice. Without vengeance, life would forever be unfair. The evil will rule and the weak would die. Over and over again.

bulalas ko. Naknampotsa 'to si lance, ipinamamahagi pa ang kademonyohan niyang isipan sa mga bata ko. "Ha! Nakasaad sa Unang Timoteo, kabanata five, verse twenty-three. Sabi ni hesus, huwag puro tubig ang iyong iinumin; Uminom ka rin ng kaunting alak na gamot sa madalas na pagsakit ng iyong sikmura. Oh ah? Nasa bible ang patunay!" sabi ni lance.

Sa tono pa lang ng pananalita niya ay halata nang may nagbago. "I'm tired, Jensen," aniya kaya lumingon ako sa kaniya. "I still can't accept her death but I'm getting tired of shits. Gusto ko lang naman maghiganti. Habang tumatagal ay mas lalong dumadami ang hadlang sa mga balak ko. Your sister is one of the people I eagerly want to kill the most. But it seems hard to me." "I already told you that vengeance is not a wise thing to choose. Mas lalo ka lang nitong papahirapan. Do you think that revenge will bring back your sister's life? It's just a waste of time."

Itinuro sa amin na ang kahinaan ay isang sining. I looked at him with tears that weren’t real, crystal drops that held no grief, only malice. Dahan-dahan kong itinaas ang aking kamay, ang aking mga daliri ay marahang tinunton ang peklat sa kanyang mga knuckles—the same knuckles that were bruised and bloodied the night my family’s estate burned to the ground. He thinks those scars are symbols of his survival. He doesn't know they are the receipts of my vengeance.

Aayusin ang sarili para maging karapat-dapat siyang muli kay Psalm. "Hinayaan kong diktahan ako ng ibang tao at yanigin ang aking ego. Pumayag akong matalo sa kapusukan ko at hindi inisip ang damdamin ng aking asawa. Kung hindi ako nagtaksil, hindi masasangkot sa car accident si Psalm. Dahil sa sama ng loob niya sa akin kaya siya nagbabalak na tumakas at nadisgrasya sa daan."

“Love… it’s nothing but a weakness.” “You’re right,” sagot ko. Pinutok ko ulit sa kabilang paa. “She is my weakness. But she is also my strength.” Bago ako umalis, binato ko ang lighter. Just like five years ago, agad na nagliyab ang warehouse. But before the fire consumed everything, I heard Victor’s voice one last time: “Chapter 11… The real enemy isn’t me, son. It’s the blood running through her veins.”

Tatawa-tawa pa rin si Davian nang matapos ang salaysay niya. “Mali ka pa rin sa part na tinutvkan mo siya ng kutsilyo,” anito. Napamaang siya. Akala pa naman niya ay kakampihan siya nito. “Trespassing yung tar4ntad0ng ‘yon, kahit k4tay¡N ko siya rito, OK lang!” Lalo itong tumawa. “Mali ka pa rin, dapat kasi tinuluyan mong s4ks4kin sa leeg then cut off his b4lls.”