Bill Of Rights In Tagalog 소설 & 이야기

Jeizhiro "Pasensya na kung nakakaistorbo ako sa inyong mag asawa iho." Hinging paumanhin ni Mayor Rodolfo pagkalapag nya ng tasa ng kapeng bagong timpla sa lamesita. "Wala hong problema mayor." Sabi ko.

______ Kabanata 1 Call "Pano yan? Pano na pag-aaral mo?" Si Tanya ang one and only bestfriend ko. Nagkibit balikat ako. Naiiyak tuloy ako! Paano na ako? Wala na nga akong mga magulang, wala na ring susuporta sa pag-aaral ko. Naka-ilang beses na nga akong tumigil sa pagaaral sa sobrang hirap ng buhay hindi ko yata matatanggap na tuloyan ko ng hindi matatapos ang kurso ko sa kolehiyo.

Umiwas ako ng tingin "Sure, Anything" Nakangiti nitong sambit. "Gusto ko sanang mag trabaho...may alam ka ba? Kailangan ko kase ng pera para sa anak ko." Nahihiya kong sambit sakanya. "You can't work, Erin. Masama sayo, If you want I can give you some money. Don't worry, you don't need to pay me." Sambit nito. " Hindi ako hihingi ng kapalit dahil parang bayad ko na rin ito sayo kase muntikan na kitang mabangga" Paliwanag nito nang makita nya akong kokontra. Kahit na nahihiya ako ay hindi na ako makatanggi dahil buhay namin ng anak ko ang nakasalalay dito.

Nakangising wika ni Rain. Napalunok si Roxanne dahil sa mayabang na pagkakasabi ng lalaki. "Oo nag-init lang tayong parehas no'n pero hindi ko inaaahang may mabubuo sa isang beses na p********k nating dalawa." Buong tapang na wika ni Roxanne sabay buntong-hininga. Nagsalubong ang kilay ni Rain. "Anong…anong ibig mong sabihin?"

Tanong ni Kira Tumango ang matanda at ngumiti. "Sige po, ito na lang." saad ni Kira Binayaran ko naman ang story book at nag pasalamat kay manong. Ilang minuto napuno na rin ng pasahero ang jeep at umandar na ito. Huminto kami sa school ni Kira. "Oh dito nalang ako sa gate ha." Paalam ko kay Kira "Okay, shoo shoo na." Sabi ni Kira. Aba't—

--- Present Day: "HOY! Gising na, Reyna ng Kahibangan!" sigaw ni Sabrina, marahas na hinila ang kumot ko. Kumapit ang lamig ng sahig sa mga talampakan ko. "Kung makangiti ka, akala mo nanalo ka sa lotto!" "At least may rason akong ngumiti!" sagot kong may irap, pero napangiti rin ako nang makita ko siyang naka-pigtail—parang batang minamadali papuntang klase.

“Ano ang ipapangalan natin sa kaniya?” “Rian Raffaelo, meaning little king and God heals. Rian Raffaelo Delos Reyes Villareal.” Nakangiting tiningnan ni Rafael ang anak. “Hello, baby Elloy. Welcome to the world.” Humikab naman ang bata na lalong ikinangiti ng ama.

Hawak-hawak ko pa rin ang kamay niyang sobrang lamig na. No! Don't leave me! I can't leave without you, please. Fight Bry. Just fight! Please God help him. Please. Huwag mo siyang pabayaan. Huwag mo siyang kunin sa 'kin please. I'm begging you.

hindi maipaliwag ang ekspresyon ng taong to, at bigla biglang may malamig at nakakamatay na aura ang nakapaligid sakanya. Siguradong tapos na si Jate. Isang kotse na nagkakahalaga at hindi bababa sa ilang daang libong dolyar. "Bulag ka ba? Alam mo ba kung magkano ang halaga ng sasakyan na ito? Alam kong hinding hindi mo ito kayang bilhin kahit na paghirapan mo ito sa iyong buong buhay!" "Bastardo ka!" Nang makilala niya si Jate pala ito. "Oh, ikaw pala, ang tinaguriang live in sone in law!" Sabi ng binata na may madilim na ekspresyon.

Gift. Sabay-sabay kaming tumili habang nakatingin sa malaking billboard ni Rei sa kahabaan ng EDSA. Nagtatatalon pa kami sa tuwa bago sabay-sabay na nagyakapan. "We're so proud of you, Rei!" Sabay naming sigaw ni Cha habang yakap-yakap si Rei. "This is just the beginning, okay? Sa susunod nasa New York na ako," tuma-tawang sabi ni Rei.