Romans & histoires Black Secret ว่าด้วยเรื่อง...ที่รัก

ของทั้งสองที่ประสานกันอยู่ ทั้งสามยิ้มให้กันและกัน ไม่มีใครที่จะเอ่ยถามเหตุผลที่มานพรักณิชา เพราะความรักมักไม่มีเหตุผล เพราะความรักมักวิ่งเข้าใส่หัวใจของเราโดยที่เราไม่รู้ตัว ชายลึกลับที่แอบซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด กำลังเปิดเผยโฉมออกมาให้เห็น ชายที่ยึดมั่นในค

มาเฟียหนุ่มที่รับแฟนสาวไว้ได้ทัน เขาเห็นข้อความที่เขียนอยู่บนผ้าที่คลุมหัวเอวาเป็นข้อความขู่ (จะรักมันก็รัก อย่าขุดเรื่องครอบครัวมัน นี่แค่เตือน) แบล็คขมวดคิ้วก่อนดึงมันออกแล้วเปิดผ้าแกะเชือกที่มัดเธอออกซะ “เป็นอะไรหรือเปล่า เธอบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า!!” “มันเกิดอะไรขึ้นพี่แบ ล็ค” “ไม่เจ็บใช่มั้ย เธอไม่เจ็บใช่มั้ยเอวา”

EP15 - ความลับ รักร้าย (เซนต์) เสียงสะอึกสะอื้นของหญิงสาวดังขึ้นในอ้อมอกของแฟนหนุ่มที่ทำกับเธอราวกับเป็นเงามืดในชีวิตเขา แต่เขากลับเป็นรักเดียวของเธอที่มี

เพราะความรู้สึกฉัน ที่เกิดจากความสัมพันธ์ลับ ๆ มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ฉันอาจจะเคยชอบและหวั่นไหวกับหน้าตาที่หล่อเหลาราวกับรูปปั้นของเขา แต่ตอนนี้ไม่ ตอนนี้ฉันผูกพัน ฉันรักเขา รักจนอยาก เป็นเจ้าของเขาแค่คนเดียว ‘เรามาคบกันแบบเปิดเผยสักที มาเป็นแฟนฉันเถอะ ได้โปรด’ ฉันอยากพูดคำนี้มาก! แต่มันจะดีกว่า ถ้าเป็นเขา ผู้ชายนิ่ง ๆ ที่ไม่สนใจอะไรนอกจากหนังสือ ฉันอยากเห็นเขาคลั่ง และหลงฉัน เหมือนที่ฉันกำลังเป็น

เรื่องมันเกิดขึ้นตอนงานเลี้ยงสังสรรค์ของพี่เพื่อน ... ที่ฉัน 'แมวน้ำ' เผลอไปมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับ 'พี่คินทร์' พี่ชายของเพื่อนตัวเอง ถ้าดูจากหน้าตาที่หล่อเหลากับปากที่หวานเกินน้ำตาลไปหลายหยด(?) ก็เหมือนเขาจะเจ้าเสน่ห์พอตัว หากแต่ความปากหวานนั้นมันกลับไม่ได้มีไว้เพื่อฉัน "น่ารำคาญจังเธอเนี่ย =_=" "ไปไกลๆได้ไหมเนี่ย =_=" "อย่าเข้ามาใกล้ได้ไหมเนี่ย =_=" ทุกประโยคที่เขาพูดกับฉันล้วนแต่ผลักไสไล่ส่ง ใช่สินะ ฉันไม่ได้สวยเหมือนพวกผู้หญิงที่เขาปากหวานใส่หนิ แต่เป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ ฉันถึงได้ตกหลุมรักคนใจร้ายอย่างเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น 'ทนรับความเจ็บปวดไปแล้วกันแมวน้ำ เธอเลือกรักคนใจร้ายแบบนั้นเอง T^T'

“คะน้ากับลิบินมีอะไรพิเศษต่อกันมากใช่ไหม” เป็นอย่างที่ผมคิดเรื่องนี้จริงๆ ด้วย “ครับ ลิบินกับคะน้ารักกันครับเพียงแต่ยังไม่ค่อยจะยอมรับความจริงเท่านั้นเอง” “ลิบินน่ะ…ยอมรับกับแม่เองแล้วว่ารักคะน้ามาก”

“เพราะรักไงเรน ที่ฉันทนอยู่ตอนนี้ ก็เพราะว่าฉันรักเธอ” “หากว่าฉันยังยืนยันที่จะให้เรื่องของเราเป็นความลับต่อไป นายยังจะรักฉันต่อไปหรือเปล่า”เสียงหวานเริ่มพูดยานคางขึ้นเรื่อย ๆ ขณะกำลังพูดกับเขา เธอก็ยังเอื้อมมือไปหยิบแก้วขึ้นมาดื่มจนหมดแก้ว

“ แต่ข้ากับแม่นวลมิได้รักกัน แล้วคุณพ่อก็รู้อยู่แล้วว่าข้ารักกั.... ” “ ไอ้รักษ์ เช่นนั้นมึงบอกกูมาทีว่ามึงมิได้ทำกระไรแม่นวลเลยแม้แต่น้อย ”

คำพูดเดิมกลับกลายเป็นมีดที่บาดลึกลงกลางอกของตัวเอง เพราะในเมื่อเขายังปิดบังเธออยู่ — จะเรียกว่ารักมากที่สุดได้อย่างไร ถ้ารักจริง... ทำไมถึงยังโกหก ความคิดนั้นแล่นวนไม่หยุดราวกับเสียงสะท้อนในห้องปิด เขารู้ว่าความลับนี้ไม่มีวันเลือนหายไปเอง มันจะอยู่กับเขาเสมอ เหมือนเงาที่เกาะติ ดไม่ว่าจะแสงจ้าหรือมืดมิดแค่ไหน

"อ๊ะ! ฉะ...ฉัน หะ...หายใจไม่ออก" แรงบีบเริ่มมากขึ้น เพราะเขาทั้งโกทั้งเกลียดเธอมากที่กล้าทำแบบนี้กับคนรักเขา "อ๊ะ! เกรย์..." พรึ่บ! ตุบ! แค่ก! แค่ก! แค่ก!