Bridge Of Terabithia Novels & Stories

Inayos ko ang sweater, huminga ng malalim, at bumaba sa pinakamataas na level. Ang pinto ng executive conference room ay nakabukas. Si Brent, ang kaibigan ni Thorian, ay nakaupo sa kabilang dulo ng table, tamad na humihigop ng kape na parang wala siyang pakialam. Si Thorian naman ay nakatayo sa may bintana; perpektong gupit ang suit niya, naka-krus ang mga braso, nagbibigay ng absolute air of control.

Batsheva’s Pov Wala akong masabi sa nakita ko na ginawa ni Ashwin kanina yung binuhos niya lahat ng laman ng rubbing alcohol sa braso niya, sayang kasi yung rubbing alcohol ang mahal kaya noon bilhin sa tindahan. Pero naging okay na yung mood ko sa ginawa niyang pagpupunas ng kanyang braso. Matapos niya gawin iyon ay nagpatuloy na kami sa paglalakad ilang oras makalipas ay humito kami sa isang Silid na may nakalagay na pangalan na Jörmungand, “Jörmungand?” Basa ko sa pangalan,

At some point tama naman s'ya pero nakakalungkot lang na bakit sina yaya p'wede pero ako na asawa n'ya ay bawal? Ngunit kahit gano'n parang ayoko na rin pumasok at tumingin ng mga gamit n'ya dahil baka kung ano lang ang makita ko. Pagbalik ko sa kwarto ay sumilip ulit ako saglit sa veranda pero wala pa rin doon ang kotse ni Blaze. Alas dos na ng madaling-araw. Bumaba na lang ako para magtimpla ng kape, hindi rin naman ako makakatulog ng maayos kung sakaling wala pa rin si Blaze.

Hindi na ganun kasaya ang mukha niya nung binaggit niya ang kaniyang nanay. May bridge silang madadaanan. Isang matandang lalaki ang tumutugtog ng cello sa bridge, at ang ilaw sa magkabilang dulo ng tulay ay medyo madilim habang gumagalaw-galaw naman ang tubig sa ilalim ng bridge. Tumakbo si Daisie at Colton sa bridge at pinalibutan sila nang malamig na hangin, kaya mas diniin ng dalawa ang mga ulo nila sa kanilang jacket.

Habang ngumunguya, tumingin ako sa labas. At halos mapahinto ako. Ang train ay dumadaan sa isang napakataas na bridge. Sa ilalim ay may napakalalim na lambak. At sa gitna ng lambak ay may ilog na kumikinang dahil sa sikat ng araw. Napahawak ako sa lamesa. “Ang taas!” Tumawa si Keilys. “Relax. Safe naman tayo.” Huminga ako nang malalim. “Okay… pero ang ganda.”

Worst, ay mamamatay silang lahat kapag hindi nila napigilan. Nagpakawala ng tubig si Haydee at pinigilan ang bato sa pagkakatumba. Gano'n din ang ginawa ng iba sa ibang bato. Pinuwersa nila ito at pinatumba sa kabila. Pero napayuko sila nang yumanig ang lupa at nagsimulang ma-crack ang bridge dahil sa lakas ng pagyanig. Akala nilang lahat ay dahil lang iyon sa mga bumagsak na bato pero natigilan sila nang marinig ang malalakas na yabag na parang tumatakbo. Saka lang nila naaalala ang tungkol sa teritoryo ng higante. "It’s the giants! " sigaw ni Ace. "Bilisan niyo at baka maabutan tayo!" sambit nito at mabilis na kumilos.

inalis ni Aiden ang piring ni Sabrina na ikina-adjust niya muna dahil sa biglaang liwanag hanggang sa nanlaki ang mata niya dahil sa ganda ng bahay na nakita niya. “Wow! Paano ka nagkaroon ng ganitong kagandang bahay?!” hindi makapaniwalang sabi ni Sabrina na inilibot ang tingin sa kabuuan ng bahay. Nakatayo sila sa isang bridge papunta sa pinakang two storey house na gawa sa kahoy. Halata mo sa itsura ng kahoy na mamahalin ito dahil kahit na ang pinakang ibaba nito ay tubig hindi mo manlang makikitaan ng pagkaluma ang mga kahoy at sobrang kinis niyon.

kinakabahang sagot ni Terrie. Tumango si Don Arturo habang nakatuon ang atensyon sa daan. "Saan ka nakatira?" pagpapatuloy niyang tanong. "Sa ilalim lang po ng tulay." Palipat-lipat ang tingin ni Terrie sa daan pagkatapos lumipat muli ang gawi sa don. Tuluyan nang nakuha ng atensyon ng don sa sinabi ni Terrie. He was utterly shocked. This kid lived in bridge? For what? Years?

Ang mga mortal na pinoprotektahan ng mga monghe ay naantig at humagulgol ng malakas. Sunod-sunod na dagundong ang pinakawalan ni Ksitigarbha. Ang nakakalulang Folly Bridge ni Persephone ay umaabot ng isa pang sampung milya na may walang hangganang kapangyarihang mahiwaga. Sa wakas, ang tribong Shura at ang undead ay dumanas ng mabibigat na kaswalti. Binomba pa ni Ksitigarbha ang daan-daang undead na mga barkong pandigma sa kalangitan. Nagsimula na silang umatras. Dumating sila tulad ng isang alon ng tubig at umalis din na parang alon ng tubig.

"Ah, naghahanap kami ng gagamba, Ate." "Gagamba?" Oh, is that spider? Okay. Lumapit ako sa kanila. I know insects are so kadiri but I was curious what are they gonna do with it. "Pagkatapos, ano'ng gagawin niyo sa gagamba?" "Gagawing alaga. Tapos ilalaban sa ibang gagamba." So, mamamatay ang gagamba? Poor, gagamba. "Doon tayo sa palayan," aya ng isang bata. Tumawid sila sa bamboo na bridge papunta sa kabila.