روايات وقصص ضمن Brilyante Ng Hangin

“Ang lamig ng hangin, ang ganda ng tanawin na makikita mo, pati ‘yung buwan at mga bituin na nagsisilbing liwanag. Parang sila ang gumagawa ng paraan para makita mo kung gaano kaganda ang lugar na ito. “This is my first time going to a bridge at night just watching silently.” “Kung mapapagalitan man tayo, okay lang.” Natatawang saad ko at naki tawa rin siya. “I would love to go here again.” “Ako rin.” “Bakit kaya hindi nakaka boring titigan ‘yung buwan at mga bituin ‘no? Hindi naman magbabago ng anyo. Araw araw ay ganon din naman ang makikita mo.”

ALIRA ASUL ang kulay ng kalangitan, ang alon ay kalma na para bang pinapahiwatig nito na magiging ayos ang panahon ngayon at ang langit ay nagkukulay kahel na indikasyon na malapit ng sumikat ang araw. Ang hangin ay nagsimula ng lumamig kaya napayakap ako sa braso ko sabay napatingin sa orasan.

Ang perpektong sukat ng singsing ay parang simbolo ng kung gaano kahusay ang pag-aalaga at pagmamahal niya sa akin. Pagkatapos, biglang sumiklab ang fireworks sa kalangitan. Parang sinasayaw ng mga bituin ang bawat kulay at liwanag na bumabagsak mula sa langit. Ang malamig na hangin ng Tagaytay ay hindi sapat upang pigilan ang init ng yakap ni Liam habang magkasama naming pinapanood ang mga bituin sa lupa at kalangitan.

Para bang lahat ng sakit na pinagdaanan namin ay unti-unting tinatangay ng hangin sa gabing iyon. Hanggang sa bigla kaming mapahinto. Sunod-sunod na putok ng fireworks ang umalingawngaw sa kalangitan. Dahilan para mapatingala ako. Iba't ibang kulay ng liwanag ang sumayaw sa madilim na langit. Napakaganda. Parang ipinagdiriwang ng buong mundo ang gabing ito para sa amin ni Draven. "Ang ganda..." mahina kong saad.

Sa isang iglap, ang malaking brilyante ay nagningning sa papalubog na araw. …

Saka ko lang naigala ang paningin sa paligid. Narating na pala namin ang baybayin, hindi ko man lang napansin. Sumabay lang kasi ako sa mabagal niyang paghakbang na hindi tumingin sa dinadaanan. Tama siya, ang ganda ng paligid; ang ganda ng gabi. Malamig ang simoy ng hangin, ang liwanag at kislap ng kalangitan. Ang perfect nga ng gabi para masira lang sa walang kwentang pangyayari; sa walang kwentang acting ni Sir Onse.

Hindi ako sigurado, pero may pakiramdam nga akong may mangyayari. ------ Ang kabilugan nga ng buwan ay dumating. Sa isang malalim at maliwanag na gabi. It is brighter than previous Full Moons. Its color is very different. Her inherent beauty is so different now, she is brighter now. Oo, babae. Siya ang buwan na tinutukoy nilang makapangyarihan. Siya ang tinatawag nilang— may lakas na higit pa sa kung sino mang nilalang.

Nilapitan ko siya, sabay ninamnam ang malamig na hangin at ang unti-unting pagsikat ng araw. “Ang ganda…” mahina kong bulong. “Somehow, I feel that. Watching the sunrise feels familiar. Parang nagawa ko na ito noon. Hindi ko lang alam kung saan, kailan… at kung sino ang kasama ko,”. Ang tanawin sa harapan ko ay parang painting sa canvas, sobrang linaw, sobrang buhay. Ang sarap sa mata, ang sarap sa pakiramdam.

Napangiti ako nang maalalang hindi siya nanghinayang na punitin ang kanyang dress para lamang ipangtali ang tela sa sugat ko dahil gusto niyang pahintuin ang pagdurugo nito. “Ang ganda-ganda dito!” narinig kong sambit niya habang nakatingala sa kalangitan. The rain had washed away the dark, gloomy clouds that had covered the horizon earlier. In their place were soft, white clouds drifting lazily across the bright blue sky. Biglang gumanda at parang sumaya ang tanawin ngayon, hindi kagaya kahapon na parang ang lungkot-lungkot.

Paglabas ko palang ay tumama agad ang malamig at preskong hangin sa aking balat, napapapikit ako sa sarap ng hangin dahilan ng pag gaan ng aking pakiramdam. Umupo ako sa pinakadulo at tumingala, mukhang maganda ang panahon ngayon dahil sa napakaraming bituin sa itaas at malaki rin ang bilog ng buwan. Nagpapikit-pikit pa ako habang pinagpatuloy ang pagkagat ng mansanas. "How's your feeling?" Halos mapatalon ako sa gulat nang may sumulpot bigla sa gilid ko.