Brilyante Ng Hangin Novels & Stories

Hindi siya palasalita ng ganito, kaya kapag sinasabi niya ay ramdam mong totoo, ramdam mong galing sa puso. Ang aurora borealis ay lalo pang naging masigla. Parang may sariling musika ang paggalaw ng mga kulay, kahit tahimik ang paligid ay parang may himig kang naririnig sa loob ng puso mo. Ang mga bituin ay tila mas lalong kumikislap, parang nakikiayon sa bawat pagsayaw ng liwanag. “Mommy…” muling tawag ni Arielle, this time mas mahina, mas inaantok. “It so beautiful…”

Buti na lang di bumigay. Natahimik kaming dalawa, habang napapahigop nga ng tsaa. Para kaming nanunuod sa kalangitan ng pelikula. Wala naman. Masarap lang talaga ang hangin. Walang ingay at kuliglig ang maririnig. Sa tabi ng bakuran namin may mayabong na puno. Yun ang pahirap sa akin kapag taglagas. Daming dahon na nahuhulog. Ngunit preskong hangin naman ang dala sa akin.

Umayyyyyy! ⊙_⊙ ⊙_⊙ ⊙_⊙ " WOW BABE ANG GANDA!!!" Grabe ang sunrise niya ang light dito, tapos ang mga bulaklak dito ang dami nakahelira, tas may mga hanging plants pa. Sa gitna may fountain, naman. Owshiiii parang fairy tale naman dito uwuuuuuu! Grabe talaga para kang nasa rainbow, ang gondo tologo promise Kyahhh!!!

Nakamot ko na lang ang likod ng tainga ko sa inis. Muli na lang akong bumuntong ng hininga bago ako tumingala sa langit. Bahagya naman akong napakalma ng maliwanag at bilog na buwan. Samahan mo pa ng mga bituin, malamig na ihip ng hangin at abot tanaw ko rin ang Eiffel Tower. Hindi lang ako sure if gising na si Crystal ngayon lalo na't mag-a-alas sais pa lang n'yan ng umaga ro'n.

“Salamat.” Naupo siya sa tabi ko. Hinayaan muna namin ang ilang minutong katahimikan habang pinapanood ang mga ulap na dahan-dahang tumatakip sa buwan. Ang hangin dito sa taas ay hindi kasing lagkit ng nasa kalsada, kaya masarap huminga.

Not with --’ Naputol ang pag-iisip ni Kimberly nang bigla siyang salubungin ng malakas at malamig na hangin mula sa labas. Ilang segundo siyang napahinto bago nanlalaki ang mga matang napasuyod ng tingin sa hindi inaasahang tanawin sa kanyang harapan. Her mind went blank. ‘No way...’ She had never seen a sunset this beautiful before. Magkahalong dilim at kahel ang kalangitan habang pababang humahalik ang araw sa malawak na dagat. Maharot na sinasayaw ng hangin ang mga alon na humahampas sa puting buhangin. May mga puno ng buko na manaka-nakang nakakalat ilang metro lang ang layo sa dalampasigan.

Hindi pa man ako nakakasagot ay dahan-dahan niyang tinanggal ang blindfold sa aking mga mata. Dahan-dahan akong dumilat, at bahagyang malabo pa ang mga mata ko. Habang unti-unti kong nabubuo ang mga imahe sa aking paningin, unti-unti rin ang pagkabigla at kasiyahan sa nakikita ko. Isang napakagandang tanawin ang sumalubong sa akin. Mula sa aming kinatatayuan, kitang-kita ang malawak na kabundukan na tila kinukulong ang papalubog na araw. Ang mga ulap sa kalangitan ay may mga kulay na kahel at rosas, na tila mga pintura sa canvas.

Nakaharap kami sa dagat kung saan kulay kahel na ang paligid dahil sa papalubog na araw. Napakagandang pagmasdan ng sunset dito sa gilid ng pampang. Humahampas sa amin ang malamig na simoy ng hangin at ang sarap sa balat ng sikat ng araw na katamtaman lang. Idagdag pang nakapagwapo at macho ng lalakeng yakap-yakap ako. Pakiramdam ko tuloy ay nasa isang paraiso ako. Totoong paraiso sa ganda ba naman ng lugar!

[The Paradise of the Blind] Ang puting liwanag ay hindi nagdala ng kamatayan. Nagdala ito ng katahimikan—isang nakabibinging katahimikan na tila tinanggalan ng pandinig ang buong mundo. Nang imulat ni Vladimir ang kanyang mga mata, ang langit ay hindi na itim o asul. Ito ay kulay abo, parang abong lumulutang sa hangin na ayaw humulog sa lupa. Masakit ang bawat hininga niya; lasang kuryente at sunog na metal ang hangin. Sinubukan niyang itaas ang kanyang kamay, ngunit naramdaman niya ang pamilyar na bigat.

Pakiramdam niya kasi para na siyang naghahabilin dito. Umihip muli ang hangin at tinangay nito ang mga pink na bulaklak ng Banaba. Dahan-dahan bumagsak ang mga iyon sa lupa na parang ulan. Kay ganda nitong pagmasdan at nagalak ang puso ni Minggay dahil sa pakiwari niya ito ang isinagot sa kanya ng kaibigang puno. Na sa pamamagitan ng mga bulaklak, sinasabi nito na huwag siyang mag-alala. Na ito na ang bahala sa pamilya niya habang siya ay wala.