Brilyante Ng Apoy Novels & Stories

Kaya sa halip na sa may gate ang tungo niya, iyon ang tinalunton ng kaniyang mga paa. Matagal na pinagmasdan ni Brayden ang kakaibang ganda ng mga umiindap-indap na liwanag na nililikha ng mga alitaptap. Matanda na ang puno kaya nasisiguro niyang doon na sadya nakatira noon pa ang mga alitaptap. He opened his hands when one of the fireflies flew in front of him. Dumapo naman iyon sa kamay niya.

Billboard lights, malalaking TV screens, shops—parang gumagalaw ang buong paligid. “Wow…” bulong ni Calestine, halos mapanganga. Si Adrian naman? Hindi billboard ang tinitingnan—kundi siya pa rin. “You like it?” tanong nito. “Yeah,” sagot niya, nangingislap ang mata. “It’s… so bright. So alive.” “Just like you,” sagot niya. Bumuntong hininga si Calestine. “Ay naku, ikaw talaga.”

Hindi na maganda ang nangyayari at lalo lang siyang lumalala! Mabilis na kumalat ang apoy at patungo na ito sa pinagtataguan ko kaya wala akong ibang magawa kundi gimitin ang abilidad ko. Minanipula ko ang apoy at ginawang tubig ko iyon kaya agad nawala ang mga nagniningas na bagay.

or the people he ate rather? Dahan-dahang pumihit si Blythe para suriin ang pinanggagalingan ng tinig na iyon. Inatake ng nakakabulag na liwanag ang mga mata niya kaya naman ikinubli niya ito gamit ang kaniyang kanang braso, panandalian pa iyong naganap hanggang sa makarinig siya ng pagkakahulog ng kung ano, marahil ay ang punyal niya iyon?

"Kung gusto mo ng robot, sana bumili ka na lang sa Japan! Masunurin pa 'yun, hindi pa kumakain ng bacon!" ​Natahimik kami pareho. Hingal na hingal ako sa galit habang siya naman ay nakakuyom ang mga palad. Ramdam na ramdam ang kuryente sa pagitan namin. Hindi ito 'yung "kilig" na may kuryente, kundi 'yung kuryenteng pwedeng makasunog ng bahay dahil sa sobrang intensidad.

nagmamatigas na wika ni Don Brillo. Mas lalo lang akong nagalit nang makita kong namumutla na si Blaze at nakapikit na naman ang kanyang mga mata. Ang kanyang pisngi ay napapaliguan na ng dugo na nanggaling sa sugat sa noo niya. Kailangan ko na talaga siyang madala sa clinic upang mabigyan ng karampatang gamot. Tinapunan ko ng nagbabagang tingin si Don Brillo na ngayon ay matalim pa rin ang mga matang nakatitig sa akin.

Mas lalo pa siguro kung nasinagan na ito ng liwanag. Since, wala naman syang suot na kahit anong alahas ay nag pasya na lang syang isuot ito. Mabuti na lang at bumagay sa simpleng ayos nya ang maliit ring hikaw na napansin nyang may initial na A kanina. Ganundin ang ilalim na bahagi ng bracelet na kaya ring isinuot. Masaya nyang pinag masdan ang kanyang sarili sa salamin matapos ay napa lingon sa matanda na na- a- alangan.

“Because I love you, and damn it hurts how easy it is for you to say those words to me, how easy it is for you to make me happy with your words then moments later you’ll take it back as if it’s nothing for you when it meant the world for me.” Buong tapang na sabi ni Faith, pilit niyang sinalubong ang malalim nitong titig, mayamaya pa ay inis na tinapik ni Faith ang kapay nito nang makita ang unti-unting pang silay ng ngiti sa labi nito. “See that? I am being serious and all and here you are laughing at me, umuwi ka na nga at iwan mo na ako dito, nakaka inis ka.”

Ang loob naman nito ay parang lagablab ng apoy. At bigla na lamang nang umilaw ng napakaliwanag ang bato mula sa loob. -------------------------------------------------------- Hindi ko alam kung papaano nangyari ngunit ang alam ko lamang ay kung ano ang brilyanteng iyon. Alam ko ang anyo ng batong iyon. Alam ko ang hugis, kulay, at kahit ang gayak ng batong iyon. Hindi ako nagkakamali, iyon ang bato ng punong manggagaway, batong Fuego kung tawagin.