Broad Daylight Novels & Stories

PROLOGUE [Warning! Contains Explicit Scenes not suitable for young audience] It's high noon. The sun hung high in the sky like a merciless orb of fire, casting its scorching rays over the maximum security prison. The air was thick and heavy, like a tangible blanket of heat that seemed to press down on the inmates and guards alike. The prison yard was a stark, barren landscape of concrete and steel, devoid of any shade or respite from the relentless heat.

Ang mga mata'y sumusunod sa kaniya habang unti-unti siyang lumalayo at nilalamon ng madilim na daan. Vhynz's POV: Tuluyan na ngang lumubog ang araw at ang mga bitui'y unti-unti nang nagsi-labasan. Walang ni isang ilaw ang nakaandar sa buong paaralan kahit streetlights man lang kaya nagtaka ako bigla. May guard na 24 hours na nagbabantay ng Hamlet Creek, at siya rin ang parating nagpapaandar ng lahat ng mga ilaw dito subalit anong oras na ay hindi niya pa rin nagagawa ang gawain niya.

Ang gubat ay hindi lang mga puno, ito ay isang maze ng mga ugat, masukal na damuhan, at mga bangin na nakatago sa ilalim ng makapal na fog. Alas-sais ng umaga. Ang liwanag ay nagsisimula nang tumagos sa mga dahon, ngunit para kina Spencer at Ally, ang liwanag ay kaaway—ito ang nagbibigay ng pagkakataon sa mga thermal drones ng Orion na makita sila.

Sa ilalim ng maliwanag na sikat ng araw, ang Sky Breaking Ax ay lumiwanag nang maliwanag na parang isang pangalawang araw ang lumitaw at nagliliyab sa mundo. Maingat talaga si Donoghue. Sa ilalim ng normal na mga kalagayan, ang kanyang galit ay hindi ganap na pinansin ni Darryl. Gayunpaman, si Shentel ay tulad ng isang bahagi sa kanya, at lubos na nawala ang kanyang isipan.

At the beginning when you fall in love, there's hope. It's all sweetness and light and loveliness...and anticipation. Hope drives us to ridiculous extremes, sometimes. It's more like every electron in every atom in the universe paused, breathed in deeply, assessed the situation, and then reversed its course, spinning backward, or the other way, which was the right way all along. And afterward, the universe was exactly the same, but infinitely more right.

Hindi lang iyon, may mga nakapasok na kalaban pang kailangang asikasuhin kaya bago pa man makapanakit pa ng tuluyan ang mga shades na iyon ay narinig ko ang boses ni abuela. "White light" and with that, a white blinding light spread through the air, eliminating the shades and shadows as much as it could.

sa Bravia Ang araw sa Bravia, Spain ay dahan-dahang sumisilip sa baybayin, ang mga ilaw ng umaga ay pumapasok sa malalawak na bintana ng modernong penthouse na tinitirhan nina Sophia at Teddy. Ang lungsod ay tahimik sa kabila ng abalang kalsada sa ibaba ang mga ibon ay nagliliparan sa ibabaw ng mga rooftop, habang ang dagat ay kumikislap sa bawat hampas ng araw sa alon. Limang taon na ang nakalipas mula nang lisanin nila ang Pilipinas, at sa kabila ng lahat ng nakaraan, nabuo nila ang isang buhay na puno ng katahimikan, tagumpay, at pag-ibig na hindi nila akalaing muling mararamdaman.