Broken Family Drawing นิยาย & เรื่องราว

Thirty minutes pa lang siya dito, pero halos makalahati na niya. He leaned in closer and referred to my drawing while giving me tips on how to do my task better. “Nahihirapan ka kasi iniisa-isa mong i-drawing iyong parts ng buildings. Mag-drawing ka muna ng skeleton para matansya mo iyong proportions. Tapos hatiin mo ‘yong drawing into parts.” “Tignan mo ang Joseph Griffiths, it has three parts: iyong first building, bridge, tapos second building. After no’n, pwede mo nang simulang tansyahin iyong mga bintana at ibang detalye…”

Sa loob nito ay isang drawing. Ipinakita ng drawing ang isang matangkad na lalaki at maliit na babae, malinaw na sila ito ni Lillian. Talagang pambata ang drawing ni Lillian; ang hugis ng mga tao ay halatang guhit ng isang bata at pati ang mga kulay ay hindi gaanong maayos.

Nang marating ni Amber ang kanyang tabi, agad niyang tinignan ang drawing sa harap nito. Ang ngiti sa kanyang labi ay agad na naglaho. It was a chaotic mess of black and red. Walang anyo, walang hugis. Puro linyang parang sinadyang gawing magulo, halos mapuno na ang buong papel. Parang galit, parang sumisigaw. The black lines crisscrossed violently. The red looked like splatters—raw, loud, and painful. Biglang bumigat ang pakiramdam ni Amber.

"This marriage… this whole arrangement… it was supposed to be clean. Strategic. Hindi ganito." "Well, surprise!" Napalakas boses ko. "You married chaos! And guess what, I’m not going anywhere." Naglakad siya papalayo, pero bago siya makalabas ng pinto, binitiwan ko ang huling banat. "By the way, ang panget ng drawing mo sa notebook. Akala ko architectural sketches, yun pala doodles ng stick figures na umiiyak. Pa-therapy-therapy ka pa, eh halata naman broken ka!"

Ashley POV It's been three weeks since Kevyn and I broke up. Inaamin ko na hindi naging madali sa akin ang bagay na 'yon, sa araw araw na lumilipas ay pinapatay ako sa sakit pero kailangan kung maging matatag para sa sarili ko. Ang hirap na dati kasama ko siya palagi pero ngayon ay mag isa na lang ako. Pero siguro gano'n talaga ang buhay, kung hindi kayo para sa isa't isa ay gagawa ang tadhana na maghiwalay kayo even in a painful way.

Patakbo siyang lumapit sa tabi ko at ipinatong ang kaniyang gawa sa ibabaw ng aking kandungan. Inalis ko ang mga kamay ko sa keyboard at hinarap ang anak ko. Sa drawing niya, may tatlong taong nakatayo sa tapat ng isang malaking bahay na may pulang bubong. Isang lalaking matangkad, isang babaeng may mahabang buhok, at isang maliit na bata sa gitna. "Wow, ang ganda naman nito, love. Sino itong mga nasa drawing mo?" tanong ko habang itinuturo 'yung maliit na bata.

"I drew all of us!" Tinanggap iyon ni Graziel at agad siyang napangiti nang makita niya ang sinasabi nitong ginuhit nito. Simple lang naman ang drawing ni Junie, kasi nga bata. Pati ang drawing nito ay simpleng crayola drawing lang. May tatlong malalaking stick figure lang na magkakahawak-kamay. Agad siyang napangiti. May isa pang maliit na pigura sa tabi ng isang kuneho.

Alam ni Liam na mahilig mag-drawing ang bata, pero laking gulat niya nang buklatin niya ang mga pahina. Sa unang ilang pahina, nandoon ang mga tipikal na drawing ng isang bata—mga stick figures ng isang pamilya, mga bahay na tabingi ang bubong, at makukulay na araw sa gilid ng papel. Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya.

“Dad. Gusto ko pong mabuhay nang payapa at walang iniisip na problema. Gusto ko lagi akong masaya at wala akong iisipin na ibang tao bukod sa inyo. Kung mag-aasawa ako, kung magkakapamilya ako... Paano ko magagawa 'yon? Gusto ko magagawa ko lahat ng gusto ko na walang pumipigil sa akin, gusto ko uuwi ako sa bahay na walang naghihintay para sermonan ako kasi nag-hang out kami ng mga kaibigan ko. Dad, gusto ko malaya ako. Kung kasal ako, may asawa at may pamilya... Malaya pa rin ba ako? Hindi na, “Okay! Sure! Let's say na ang magiging marriage namin ay hindi katulad nung iba. Yung sa amin without love and hindi namin kailangang pakielaman ang buhay ng isa't isa pero... Kailangan naming magpang